Beroemd?

28 augustus 2014 door AA anoniem auteur

Dit is het tijdperk van de ‘selfies’. Elke scheet staat, direct nadat hij gelaten is, op Facebook. Geen misverstand: ook ik zet wel eens iets op Facebook. Een onschuldig vermaak. Doet men dit om bekend en beroemd te worden?
Streven muzikanten eigenlijk naar roem en bekendheid? Sommigen wellicht, wat niet wegneemt dat je om muzikant te worden flink moet studeren en ook altijd blijven studeren. Hier geen bekendheid zonder prestaties, zoals soms bij de zogeheten Bekende Nederlanders.


Helpt bekendheid muzikanten verder? In bepaalde opzichten beslist. Wanneer je probeert ergens een optreden te krijgen, zul je blij zijn als je niet eerst uitgebreid moet gaan uitleggen wie jij dan wel bent, liefst ondersteund door demo’s. Demo’s blijven immers meestal op het bureau van de concertprogrammeur liggen, op een grote, ooit nog te beluisteren stapel. Een zekere mate van bekendheid kan dus handig zijn, omdat dat soort narigheid wordt vermeden.

Roem is volstrekt onbelangrijk voor de kwaliteit van de muziek, daarvoor moet je domweg elke dag keihard studeren. Voor het genereren van publiek echter kan bekendheid helpen. Sommige muzikanten worden te pas en te onpas op festivals geprogrammeerd, vooral vanwege hun bekendheid, want de organisator hoopt publiek op de been te brengen.
Roem kan ook wel eens storend werken. Bepaalde mensen willen iemand anders roem benutten om zelf ergens binnen te komen. Ook kunnen er zeurpieten en stalkers op de weg van de beroemdheid komen.

Van roem kun je trouwens nooit weten hoe lang die duurt. Vraag eens aan een willekeurige jongere of de naam Lester Young hem of haar iets zegt. Vermoedelijk word je glazig aangekeken. En dan gaat het om een voorloper van een omwenteling in de jazz, een van de idolen van Charlie Parker.
Charlie - wie, zegt u? Ik had ooit de indruk dat zelfs conservatorium studenten – toekomstige professionals - dachten dat de geschiedenis van de jazz – saxofoon in de jaren ’70 met Michael Brecker was begonnen. Coleman Hawkins? Geen idee. Benny Carter? Johnny Hodges?
Een paar jaar terug leidde ik een jazzworkshop met jongeren van ongeveer 15 jaar en we namen het stuk ‘All Blues’ van Miles Davis door. De plaat ‘Kind Of Blue’ waarop dat stuk staat, is een van de meest verkochte jazzalbums aller tijden. Hé, zei iemand in die workshop, dat stuk heb ik wel eens gehoord. Mijn moeder draait het soms op zondagochtend. Miles Davis? Nooit van gehoord.

Duke Ellington wordt door sommige musicologen tot de grootste componisten van de 20e eeuw gerekend. Een zangkoor wilde enkele jaren terugdiens Sacred Concert uitvoeren. Mij was gevraagd om deze muziek met een bigband te begeleiden. Omdat die formule niet haalbaar bleek, werd besloten een veel kleinere formatie te gebruiken, drie blazers plus drie man ritmesectie.
Voor dat doel moesten de bigband-arrangementen worden aangepast voor kleine bezetting. Om niet het gevaar te lopen van problemen over auteursrechten, nam ik contact op met de Buma en vroeg of daar bekend was wie de rechten heeft op deze muziek (die op dat moment nog geen 70 jaar oud was). Bij de Buma verwees men naar een bepaalde muziekuitgeverij en die verwees weer naar een andere muziekuitgeverij. Zo ging het nog even door.

Uiteindelijk werd er gevraagd: “Ellington, hoe spel je dat?”. Toen dacht ik: “Laat maar zitten”. We hebben het opnieuw gearrangeerde stuk met plezier uitgevoerd, onder meer in Arminius te Rotterdam, zonder ons ergens druk over te maken.
Miles Davis, Duke Ellington en noem nog maar een paar namen. Nog geen 20, respectievelijk 35 jaar na hun dood is hun roem buiten de kring van de ‘old scool’ jazzliefhebbers grotendeels verdampt.

De kortst durende roem als muzikant heb ik zelf een keer ervaren, bij een live optreden. De avond was redelijk succesvol verlopen: applaus, mensen uit het publiek die naar de band toekwamen voor een praatje. Direct na afloop bestelde ik een biertje bij het barmeisje dat de hele avond, op anderhalve meter van het podium, recht voor de band, had bediend en kreeg als antwoord: ,,Meneer, kunt u zeggen aan welk tafeltje u vanavond zat.''

De 15 minuten roem die Andy Warhol ons heeft voorspeld, waren dit keer wel erg snel voorbij.

Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.