De tragedie op het Emmaus College en de grenzen van de journalistieke berichtgeving
Er heerst veel onduidelijkheid rond de zelfmoorden op het Emmaus College. Het gaat om een jongen van zestien en een meisje van veertien, die een dag na elkaar een eind aan hun leven maakten. Over de manier waarop en de achtergronden zijn de media zeer terughoudend. Een belangrijk deel van de aandacht gaat naar de medeleerlingen die massaal beelden maakten van de hulpdiensten die met de slachtoffers in de weer waren, om die vervolgens te verspreiden. Hierover heerst grote verbijstering.
Ondertussen draaien de geruchtenmachines op volle toeren. Geruchten ontstaan immers als er een gebrek is aan concrete, verifieerbare informatie; mensen vullen de gaten dan zelf in. Binnen de kortste keren doen de "meest wilde verhalen" de ronde.
Vroeger — ver voor het internet — ging ik elke maandagmorgen naar de persconferentie van de politie. Een hoofdinspecteur somde dan de gebeurtenissen van het weekend op en wij mochten vragen stellen. Daar waren ook zelfmoorden bij. Er bestond destijds een stilzwijgende afspraak dat over zelfmoorden niets, geen letter, werd gepubliceerd. Dat kon anderen immers aanzetten zich ook van het leven te beroven. Wij journalisten moesten wél kennisnemen van die tragische gebeurtenissen, zodat we wisten waarover we moesten zwijgen. Anders hadden we er misschien iets van moord of doodslag achter kunnen zoeken. Om dezelfde reden schreven wij over verkeersslachtoffers die dood op het asfalt lagen altijd dat zij op weg naar het ziekenhuis waren overleden. Anders zou de afhandeling op straat veel uitgebreider moeten zijn, compleet met begrafeniswagen en al.
Door de opkomst van de sociale media is het onmogelijk geworden zo’n gebeurtenis als op het Emmaus College onder de pet te houden, wat wij destijds allemaal met volle overtuiging hadden gedaan. Het is echter de vraag of de tussenweg die de media nu kiezen wel zo gelukkig is. Terughoudende berichtgeving betekende namelijk dat wezenlijke vragen werden omzeild. Waarom deden die kinderen dat? Wat was de achtergrond? Hadden ze dit met elkaar besproken? Waren er afscheidsbrieven?
Nogmaals: de zogenaamd terughoudende berichtgeving leidt op deze manier alleen maar tot speculaties onder het publiek en vermoedens die voor de nabestaanden minstens zo beschadigend zijn als wanneer er meer openheid was geboden. Het is een duivels dilemma. Ik ben er voor mezelf niet uit.
.gif)
