Een achterlijke uithoek
De douane is er nogal trots op dat ze het afgelopen jaar in de Rotterdamse haven zoveel cannabis heeft aangetroffen. Die wordt eerst zorgvuldig gewogen en daarna vernietigd. De import komt uit nieuwe teeltgebieden: Canada en de Verenigde Staten waar de verbouw steeds meer wordt vrijgegeven. Ondertussen klooit men in Nederland aan met een wiet-experiment dat onder invloed van de christendemocratische politiek zo is opgezet dat het wel moet mislukken. Dezer dagen deed zich een nieuwe hinderpaal voor: de coffeeshophouders krijgen om onnaspeurlijke redenen van de banken geen faciliteiten meer voor elektronische betaling.
Een halve eeuw geleden nog liep Nederland voorop met zijn gedoogbeleid en zijn coffeeshops. Inmiddels wordt het aan alle kanten ingehaald. De haven van Rotterdam is het toneel van een door Dilan Yesilgöz geïntensifieerde maar daarom niet minder hopeloze war on drugs. De douane zou graag meer mogelijkheden hebben om de import van cannabis uit landen waar dit legaal is, harder aan te pakken, want - zo stelt men in hun kringen - de import is in handen van dezelfde criminele netwerken die ook aan de algemene vraag naar cocaïne voorzien. Men vindt het vervelend dat rechters voor handel in hasj en aanverwante producten lagere straffen opleggen dan voor zogenaamde hard drugs.
Wat een geestelijke armoe! Decennia lang hield ons land het drugsprobleem binnen de perken door het verlichte en succesvolle gedoogbeleid, dat tevreden rokers produceerde en geen onruststokers.
We zijn inmiddels door landen als Portugal, Uruguay of Canada links en rechts ingehaald. En door de Amerikaanse staat Colorado. Terwijl de wereld vooruit gaat, zijn wij weer terug bij af.
Ook wat de soft drugs betreft, is Rotterdam de hoofdstad van de achterlijkheid. Wat zouden een hoop problemen voorkomen worden als de wiet gewoon legaal geïmporteerd kon worden, op kwaliteit getest en vervolgens met accijns op de markt gebracht.
Maar in dit land van Yesilgözen en Karremansen blijft dat een onhaalbare droom. Hetwordt hier steeds meer een achterlijke uithoek.