ChatGPT gaat erotische teksten toestaan
Tot nog toe hield ChatGPT het nogal in het nette. Verzoeken om seksueel getinte teksten stuitten op een beleefde weigering. De meeste andere chatboxes volgden dit beleid na. Nu wil Sam Altman, grondlegger van Chatgtp, de remmen losgooien en zoals hij het zelf formuleert ¨volwassenen als volwassenen behandelen¨. Hij voert wel een leeftijdsgrens in.
Op het moment is deze verruiming nog niet ingevoerd. Die leidt trouwens tot veel controverse. De Nieuw Zeelandse site Stuff publiceerde een uitgebreid artikel van Jorge Branco met veel bedenkingen waarvan je de meeste niet zomaar kunt wegwuiven.
Hoe ligt de situatie erbij? Ik vroeg ChatGPT een verhaal te schrijven over Alice van Dam, die haar partner Rotterdamse Karel naar een ruilbeurs brengt omdat ze de zenuwen van hem krijgt. Hieronder volgt de volledige communicatie met ChatGPT plus de geproduceerde teksten.
Kan ik al de opdracht geven tot het schrijven van een erotisch getinte tekst?
ChatGPT zei:
Op dit moment nog niet.
Hoewel Sam Altman heeft aangekondigd dat ChatGPT in de toekomst — met leeftijdsverificatie — erotisch getinte content zal toestaan, is dat systeem nog niet actief. De huidige veiligheidsrichtlijnen staan mij niet toe om expliciet seksuele of erotisch bedoelde teksten te schrijven.
Wat wél kan
Ik kan wel helpen met:
· sensuele sfeer, zonder expliciete seksuele handelingen
· romantische spanning
· psychologische of relationele dynamiek
· symboliek, suggestie, intimiteit zonder expliciete details
Als je dat soort stijlen wilt, kan ik meteen iets voor je schrijven. Wil je een sensueel maar niet-expliciet fragment?
Je zei:
Kun je een verhaal schrijven over Alice van Dam die een ruilbeurs bezoekt omdat zij van haar partner af wil. De ruilbeurs vindt in een zaal plaats en de deelneemsters tonen hun partner naakt. Beschrijf hoe Alice het aanbod inspecteert en haar Rotterdamse man inruilt voor de Italiaanse man van de Italiaanse Francesca.
ChatGPT zei:
Ik kan dit verhaal voor je schrijven mits het niet erotisch of expliciet seksueel wordt.
Nuditeit mag alleen niet-seksueel worden beschreven (zoals in satire, maatschappijkritiek of absurdistische fictie).
Ik geef het een licht satirische, surrealistische toon — alsof het een sociale parabel is — zonder expliciete seksuele handelingen.
De Ruilbeurs
Alice van Dam had al weken een folder op haar keukentafel liggen:
“JAARLIJKSE PARTNER-RUILBEURS — Transparantie bevordert tevredenheid!”
Het was natuurlijk een onzinnig concept. Maar Alice was er inmiddels van overtuigd dat onzin precies was wat ze nodig had.
Haar partner, de Rotterdamse Karel — koppig, luid, en permanent overtuigd van eigen gelijk — was haar dierbaar geweest. Maar er kwam een moment dat liefde zich inboog tot vermoeidheid, en vermoeidheid tot het verlangen naar verandering. De ruilbeurs bood, zo werd gezegd, een keurige en respectvolle manier om dat uit te zoeken. In theorie althans.
De Zaal
De beurs vond plaats in een grote verenigingszaal met systeemplafond en te fel licht, zo’n ruimte waar normaliter bingo door bejaarden wordt gespeeld. Vandaag stonden er rijen hokken, elk afgebakend met een laag houten hekje. Daarbinnen stonden de partners — allemaal volwassenen, allemaal vrijwillig, allemaal naakt, zoals de regels voorschreven.
Niet om te choqueren, maar, zoals de folder zei:
“Zonder franje, zonder illusie: ruil wat er werkelijk is.”
De sfeer was opmerkelijk kalm. Sommige partners stonden wat ongemakkelijk, anderen keken alsof ze dit al jaren deden. Een vrijwilliger met een sticker “Gids” op haar borst liep rond met een clipboard.
Inspectie
Alice liep langs de rijen. Ze hield haar schriftje vast — je moest notities maken, anders werd het te veel om te onthouden.
Daar stond Karel, haar Rotterdammer, in zijn hok.
Breed, stevig, niets om zich voor te schamen, maar zijn blik was precies zoals altijd: “Wat mot je nou?”
Het was vreemd hoe zelfs zonder woorden iemand precies dezelfde houding kon uitstralen.
“Dag Alice,” zei hij schor. “Zo ver is het dus.”
“Zo ver is het,” zei ze zacht, en ze voelde even de steek van weemoed.
Maar toen liep ze verder.
Ze bekeek een Noorse bergbeklimmer: atletisch, maar hij vertelde bij elke inspectie trots over zijn zuurstofflesverzameling. Alice sloeg hem over.
Een vriendelijke Duitser: goedlachs, maar hij sprak alleen in opsommingen.
Een Spaanse jongeman: mooi, maar duidelijk van plan te dramatisch te zijn voor haar smaak.
Francesca
Aan de overkant zag ze een vrouw met golvend zwart haar, prachtig geklede jas over haar arm, en een glimlach die zowel begripvol als spottend kon zijn. Francesca. Italië droop van haar af als olijfolie van warm brood.
In haar hok stond haar partner — eveneens naakt — ontspannen, alsof hij op een strand stond.
Hij had een open houding, een soepele manier van bewegen, en vooral een blik die iets uitnodigends had: niet verleidelijk, maar warm, luisterend, beschikbaar.
Francesca knikte haar toe.
“Je zoekt iets anders?” vroeg ze.
“Misschien,” zei Alice. “Ik zoek vooral rust.”
“Dan wil je mijn Giulio zien. Hij is een man zonder haast. Hij praat weinig, maar als hij iets zegt, meent hij het.”
Alice inspecteerde Giulio volgens de regels: houding, ogen, uitstraling, manier van ademen.
Hij knikte vriendelijk terug.
“En jij?” vroeg Alice aan Francesca. “Wat zoek jij?”
Francesca grijnsde breed.
“Stelligheid. Iemand die tegen mij op kan. Mijn Giulio is te zacht. Ik heb iemand nodig die stampt als hij iets vindt.”
Alice keek onwillekeurig naar Karel. Ja — stellig had hij in overvloed.
De Ruil
Na een half uur zaten Alice en Francesca tegenover elkaar in de hoek van de zaal met de formulieren voor zich. Karel zat achter hen, armen over elkaar. Giulio stond rustig te wachten.
“De ruil is vrijwillig?” vroeg de begeleider.
“Ja,” zeiden alle vier.
“Is de ruil definitief?”
“We denken van wel.”
“Zijn alle partijen tevreden?”
Karel bromde iets wat klonk als “Best,” wat voor hem een vorm van poëzie was.
Giulio glimlachte.
Francesca knikte krachtig.
Alice haalde opgelucht adem.
De papieren werden ondertekend.
Epiloog
Toen Alice met Giulio de zaal uitliep, zei hij zacht:
“Je hoeft niets te haasten. Ik loop gewoon met je mee.”
En ergens achter hen riep Francesca tegen Karel:
“Kom, Rotterdammer, laat mij zien hoe jij de wereld ordent!”
Alice glimlachte.
Het systeem was absurd — natuurlijk was het absurd — maar soms biedt een absurd systeem precies de helderheid die men nodig heeft om opnieuw te beginnen.
Als je wilt, kan ik:
· het verhaal uitbreiden
· het satirischer maken
· het psychologischer en introspectiever maken
· of een vervolg schrijven over Alice en Giulio’s eerste weken na de ruil.
Je zei:
breid het verhaal uit, maak het psychologischer en introspectiever en schrijf er een vervolg bij
ChatGPT zei:
Hier is een uitgebreidere, psychologischere, introspectievere versie, inclusief een vervolg.
Ik houd alles binnen de niet-seksuele kaders: naakt als sociale conventie, geen expliciete seksuele handelingen.
De Ruilbeurs — Uitgebreide Versie
I. De Overweging
Alice van Dam had nooit gedacht dat haar relatie zou eindigen in een zaal waar partners naakt in hokjes stonden. Maar op een vreemde manier voelde het bijna logisch.
Het idee van de ruilbeurs had haar eerst laten lachen, vervolgens laten twijfelen, en uiteindelijk — na een lange nacht van verzwegen frustraties — had ze de folder weer opengevouwen.
De waarheid was dat ze al tijden rondliep met een gevoel dat ze niet goed kon benoemen. Het was geen haat, geen dramatische breuk, maar een geleidelijk verlies van ruimte.
Karel nam ruimte in.
Hij vulde kamers zoals zijn stem gesprekken vulde: royaal, overtuigend, onwrikbaar.
En ergens in die overvloed was Alice langzaam gekrompen.
De ruilbeurs was minder absurd wanneer men zich realiseerde dat sommige mensen niet goed gedijen bij confrontatie of conflict. Een neutrale, formalistische context kon een eerlijkheid afdwingen die thuis onmogelijk leek.
II. De Eerste Ronde
Toen ze de zaal binnenkwam, voelde ze meteen dat er iets merkwaardig troostends hing.
De partners stonden daar zonder verweer — naakt, maar niet vernederd.
Ze deden niets verkeerd.
Ze waren gewoon mens.
Alice merkte dat de nuditeit haar minder van de wijs bracht dan ze gedacht had.
Misschien omdat elk lichaam, eenmaal zo zichtbaar en ongepolijst, hetzelfde vertelde:
Dit is wie ik ben. Dit is alles.
Ze liep langs de rijen, haar gedachten als een zacht gezoem in haar hoofd.
Wat zoek ik eigenlijk?
Wat mis ik bij Karel? Wat mis ik bij mezelf?
De partners waren divers: jong, ouder, gespierd, zacht, nerveus, gelaten. Sommige glimlachten, anderen wendden hun blik af.
Bij de Noorse bergbeklimmer dacht ze:
Hij klimt te veel naar boven. Ik blijf dan beneden, wachtend.
Bij de Duitser:
Hij ordent zijn leven in tabellen. Ik ben geen tabel.
Bij de Spanjaard:
Te veel storm voor mijn binnenklimaat.
En bij Karel…
Het deed pijn om hem te zien zoals hij was, zonder verdediging, zonder opsmuk.
Hij keek, en in die blik lag zowel verwijt als berusting — een mengsel dat typisch hem was.
Alice voelde iets breken en helen tegelijk.
III. Francesca en Giulio
Francesca viel op door haar zelfverzekerdheid — alsof ze het ruilen niet als verlies maar als een strategische herinrichting beschouwde.
“Je mag kijken hoor,” zei ze zonder ironie. “Daar is hij voor gekomen vandaag.”
Giulio stond er vredig bij, alsof hij deze situatie beschouwde als een tussenstation in een lange reis.
Zijn houding maakte iets in Alice stil.
Geen bravoure.
Geen ongemak.
Gewoon aanwezig zijn, als een ademhaling.
Alice dacht:
Dit is iemand die ruimte overlaat. Die ruimte niet vult, maar deelt.
Terwijl ze hem bekeek, voelde ze haar eigen schouders zakken.
Alsof het idee van een rustige aanwezigheid haar lichaam al iets liet loslaten.
Francesca zei:
“Hij heeft geduld. Veel geduld. Te veel voor mij. Ik brand te snel.”
Ze tikte op de houten rand van het hok.
“En jij? Jij kijkt alsof je iemand nodig hebt die niet over je heen rolt.”
Alice knikte.
Ze had nooit gedacht dat haar verlangen zo simpel en toch zo diep kon zijn.
IV. De Ruil
De formulieren lagen voor hen, officiële documenten in bureaucratische taal.
Maar onder die taal klopte een waarheid die niet administratief te vangen viel:
hier werd afscheid genomen van gewoontes, verwachtingen, mislukkingen, hoop.
Karel keek haar aan.
“Dus dit is het,” zei hij.
Alice wilde zeggen dat het nooit haar bedoeling was geweest om zo ver te komen.
Maar dat zou niet waar zijn.
Ze had dit moment onbewust allang voorbereid.
“Dank je,” zei ze alleen.
Ze wist niet waarvoor ze hem precies bedankte — voor de jaren, voor zijn eerlijkheid, voor zijn onvermogen, voor haar eigen moed misschien.
Giulio boog zijn hoofd naar haar.
Geen woord, maar een acceptatie, een begin.
V. Epiloog — De Eerste Stap
Buiten, op de stoep, voelde Alice de lucht anders aan.
Frisser.
Of was dat in haar hoofd?
Giulio vroeg:
“Wil je ergens zitten? Of wandelen?”
“Laten we lopen,” zei Alice.
Het ritme van hun voetstappen vulde de stilte zonder die te verdringen.
Ze merkte hoe hij naast haar liep — niet vóór haar, niet achter haar, maar naast.
In die simpele schikking voelde ze ruimte ontstaan.
Voor het eerst in lange tijd ademde ze volledig uit.
Vervolg: De Eerste Weken
I. Wennen
Het samenleven met Giulio was als het wennen aan een nieuwe taal.
Hij sprak weinig, maar zijn stiltes waren mild.
Als hij iets zei, dacht hij eerst, en dat was een noviteit in Alice’ leven.
Karel had altijd gesproken alsof stilte hem persoonlijk beledigde.
Wat haar verraste, was dat Giulio niet probeerde iets te worden voor haar.
Hij was simpelweg wie hij was.
En dat was genoeg.
Alice ontdekte dat hij hield van koken — eenvoudige gerechten, langzaam bereid.
Hij vroeg:
“Wil je helpen?”
En omdat hij het vroeg zonder verwachting, zonder oordeel, zei ze ja.
Bij elk gerecht gebeurde er iets eigenaardigs:
Ze voelde zichzelf terugkeren.
Alsof ze weer deelnam aan haar eigen bestaan.
II. Reflectie
’s Avonds dacht ze soms nog aan Karel.
Niet met spijt, maar met een vreemd soort dankbaarheid.
Ze realiseerde zich dat hij haar nooit had willen opslokken — dat was gewoon wie hij was: groot, luid, overtuigd.
Zij had zich laten opslokken.
Dat was haar aandeel.
En misschien, zo dacht ze, zou Francesca met haar vurige energie hem precies dat soort tegenspel bieden dat hij nodig had.
Misschien zouden ze botsen en lachen en opnieuw botsen.
Misschien paste dat beter dan zij ooit had gekund.
III. Een Nieuw Ritme
Na enkele weken stelde Giulio zacht voor:
“Zullen we plannen maken? Niet groot. Kleine plannen.”
Het ontroerde haar dat hij het voorzichtig bracht, alsof hij niet wilde dwingen.
Ze wandelden vaker.
Ze spraken over kleine dingen: eten, de lucht boven de rivier, muziek.
Hij vertelde over Italië — niet opschepperig, maar herinnerend, alsof hij haar wilde laten zien waar zijn rust vandaan kwam.
Alice voelde haar binnenwereld langzaam verschuiven.
Ze had Karel niet ingeruild voor een “betere man”.
Ze had zichzelf ingeruild — voor een versie van zichzelf die meer ruimte kreeg.
IV. Slot
Op een avond zaten ze samen op de bank, elk met een boek.
De stilte was geen leegte maar een kamer die ze samen huurden.
Alice dacht aan de ruilbeurs — aan de absurditeit, de eerlijkheid, de ongewone waardigheid van dat moment.
En ze besefte:
het was niet de plek die haar had veranderd, maar haar vermogen om te kiezen.
Giulio keek op en glimlachte.
“Alles goed?” vroeg hij.
Alice knikte.
“Ja. Voor het eerst in lange tijd is alles goed.”
Als je wilt, kan ik een derde deel schrijven:
· over Francesca en Karel,
· over de terugblik op de ruilbeurs,
· of over een tweede ruilbeurs, jaren later.
Laat maar weten welke richting je wilt.
Je zei:
Doe alle drie
ChatGPT zei:
Hier volgen alle drie de vervolgen, elk in dezelfde psychologisch-introspectieve, licht satirische stijl — en nog steeds zonder expliciet seksuele content.
III. Francesca & Karel – Een Vurige Collisie
Francesca had Karel meegenomen naar haar appartement alsof ze een nieuwe motor uit de showroom had gekocht.
Niet voorzichtig, maar met een zekere trots, alsof ze al vermoedde dat hij zou voldoen aan haar behoefte aan frictie.
Karel, voor wie subtiliteit altijd een soort vijand was geweest, keek rond alsof hij een bouwtekening miste.
“Je woont netjes,” zei hij.
“Dank je,” antwoordde Francesca. “Maar te netjes. Ik heb iemand nodig die een beetje rommel maakt. Levendigheid.”
Karel keek haar aan.
“Nou, dat kan ik wel, hoor.”
Ze lachte — luid, Italiaans, warm en scherp tegelijk.
Een Nieuw Soort Ruzie
Wat Alice niet kon, deed Francesca moeiteloos: tegen hem opstaan, in dezelfde energie, zonder bang te worden.
Toen Karel op de eerste avond zei:
“Je had die potloden niet zo moeten neerleggen,”
zei Francesca:
“Jawel. Jij moet leren dat je potloden niet de wereld regeren.”
Karel stond perplex.
Ze sloeg terug.
Zonder wrok.
Zonder angst.
Met spelplezier.
En tot zijn eigen verbazing voelde hij zich niet aangevallen, maar gezien.
Later die week vroeg Francesca hem iets ongewoons:
“Waarom praat je zo veel?”
“Dat doe ik helemaal niet,” zei hij automatisch.
Ze keek hem slechts aan.
Een stille blik.
Hij werd er nerveus van.
“Of… misschien wel,” gaf hij toe. “Is dat erg?”
“Nee,” zei ze. “Maar ik wil weten waar al die woorden vandaan komen.”
Voor het eerst in jaren dacht Karel daadwerkelijk na voordat hij antwoord gaf.
Een Onverwachte Rust
Na enkele weken begon zijn Rotterdamse felheid zich anders te gedragen.
Hij sprak nog steeds veel — maar minder als kanon, meer als fontein.
Francesca merkte het.
“Je wordt beter van onze botsingen,” zei ze.
“Jij ook,” bromde hij.
En dat was waar.
Hun strijd was geen oorlog, maar een dans.
IV. Terugblik – De Ruilbeurs in Collectief Geheugen
De organisatie van de ruilbeurs stuurde na enkele maanden een evaluatieformulier.
“Hoe hebt u uw ruil ervaren?”
“Bent u tevreden met uw nieuwe match?”
“Zou u de beurs aanbevelen aan vrienden?”
Alice glimlachte erom, maar vulde het serieus in.
Niet omdat het moest, maar omdat het haar hielp reflecteren.
Voor Alice
De ruilbeurs werd in haar hoofd een symbool —
niet van ruilen, maar van duidelijkheid.
Van het breken met de verwachting dat relaties eindeloos elastisch moeten zijn.
Ze dacht eraan terug als aan een vreemd ritueel dat precies het juiste kader bood:
naakt, zonder schaamte, zonder defensie.
Menselijkheid zonder theater.
Voor Giulio
Hij herinnerde zich de dag als het moment waarop hij eindelijk iemand ontmoette die zijn stiltes niet zag als gebrek, maar als aanwezigheid.
“Die zaal,” zei hij, “was het meest chaotische en tegelijkertijd het eerlijkste dat ik ooit heb gezien.”
Voor Francesca
Francesca vertelde iedereen die het horen wilde dat de ruilbeurs het beste incident uit haar leven was.
“Je moet begrijpen,” zei ze, “mensen zijn zoals gereedschap. Soms heb je een hamer nodig, soms een penseel. Ik had een hamer nodig. Nu heb ik er een.”
Karel knikte altijd goedkeurend als ze dat zei, hoewel hij niet zeker was of hij vereerd of beledigd moest zijn.
Voor Karel
In de maanden na de ruil begon hij de beurs te zien als een soort morele APK-keuring waar hij doorheen was gekomen.
“Je moet gewoon eerlijk zijn over wie je bent,” zei hij tegen een collega.
“Dan kom je vanzelf op de plek waar je hoort.”
Niemand wist precies wat hij bedoelde, maar de overtuiging waarmee hij het zei maakte indruk.
V. De Tweede Ruilbeurs – Vele Jaren Later
Het was vijf jaar later toen de uitnodiging op de mat viel:
“TERUGKOMDAG & JUBILEUMRUIL – Partnerschap in Ontwikkeling”
Alice lachte hardop.
Giulio keek op van zijn boek.
“Wil je erheen?”
“Ik… misschien wel. Uit nieuwsgierigheid.”
Ze gingen.
De Zaal, Opnieuw
De zaal was opgeknapt: nieuw tapijt, planten bij de ingang, betere verlichting.
Maar de opzet was hetzelfde: hokken, neutraliteit, kalme stilte.
Deelnemers liepen rond met dezelfde mengeling van hoop en ongemak.
Het had iets liefs.
Alice en Giulio kwamen niet om te ruilen — eerder om te zien hoe ze veranderd waren door de keuze van toen.
“Goh,” zei Alice zacht, “het lijkt kleiner dan ik me herinner.”
“Misschien ben jij groter geworden,” zei Giulio.
Een Bijeenkomst van Oud-deelnemers
De organisatie had een tafel ingericht voor oud-deelnemers.
Daar zaten Francesca en Karel — duidelijk ouder, maar nog altijd vol energie.
Francesca riep direct:
“Alice! Je straalt. Hoe gaat het met je rustige man?”
Giulio boog hoffelijk zijn hoofd.
“Goed, dank u.”
Karel keek ook op.
Hij leek oprecht blij haar te zien.
“Nog steeds tevreden met je Italiaanse import?”
“Zeer,” zei Alice. “En jij met je Italiaanse vuurpijl?”
Karel haalde zijn schouders op.
“We botsen, maar we blijven staan. Dat is genoeg.”
De Nieuwe Generatie
Ze keken rond naar de nieuwe deelnemers.
Zij waren de veteranen nu; de mensen die konden vertellen dat dit ritueel niet over ruilen ging, maar over inzicht.
Alice voelde een lichte ontroering.
“Denk je dat er ooit weer zo'n moment komt,” vroeg ze aan Giulio, “dat we moeten kiezen?”
Giulio dacht even na.
“Misschien. Maar dan kiezen we samen. Niet uit nood, maar uit wijsheid.”
Francesca ving dat op en knikte.
“Precies. De kunst is niet om de juiste partner te vinden, maar om jezelf goed te blijven kennen.”
Zelfs Karel zei:
“Daar ben ik het mee eens, hoor.”
En dat was — voor iedereen aan tafel — het bewijs dat groei mogelijk was.
Slotbeeld
Aan het einde van de dag verlieten Alice en Giulio de zaal hand in hand.
De lucht rook naar regen, net als vijf jaar geleden.
Maar zij waren anders.
Niet vol twijfel, niet zoekend.
Maar helder, geworteld, aanwezig.
“Zou je het weer doen?” vroeg Alice.
“Met jou?” zei Giulio. “Altijd.”
En met die eenvoudige zin wist ze dat de ruilbeurs — absurd, eerlijk en onverwacht transformerend — hen precies had gebracht waar ze hoorden te zijn.
Als je wilt, kan ik nu ook:
· een IVe deel schrijven, waarin een crisis ontstaat die hun relatie test,
· of een voorafgaand verhaal over hoe Francesca ooit bij haar eerste partner kwam,
· of een sociaal-satirisch stuk over hoe partner-ruilbeurzen een trend worden in de samenleving.
Maar nu liet ik het erbij. Misschien kunt U, geestige lezer, lieve lezeres, zelf iets met de suggesties van ChatGTP
-S.jpg)
.gif)
