Positief blijven
Naarmate ik ouder word raak ik er steeds meer van overtuigd dat positief proberen te blijven helemaal niet zo'n gek idee is.
In een wereld die bijna letterlijk in brand staat is het welhaast een noodzaak om je 'eigen' wereldpositief te blijven bezien. Want als je je mee laat slepen door alle berichtgevingen elke dag in de media, zou het zó maar kunnen gebeuren dat je het niet meer ziet zitten. En dat is mijns inziens geen optie!
Ik probeer momenteel om lichtpuntjes te zien. In alles. In de meest donkere tijden. Om in de tegenslagen tóch mijn zegeningen te tellen. En dat is niet altijd gemakkelijk. In mijn geval: te horen te krijgen dat je in feite invalide bent. En dan via via horen dat er iemand jonger dan jij 'opgegeven' is door kanker.
Wat zou ik dan klagen? Ik kan nog lopen, al is het met heel veel moeite en met behulp van een stel ( paarse!) krukken. Ik kan nog auto rijden al is het maar kleine eindjes. Kan zelf mijn boodschapjes nog doen, even op visite bij vrienden.
En hoeveel mensen kunnen dat niet meer?
Mijn werk , wat ik jaren lang met heel veel liefde gedaan heb, kan ik niet meer. Maar de kaarten, brieven, appjes en telefoontjes van klanten, vrienden, familie en kennissen lichten me op boven de pijn en het verdriet!
Na elke donkere nacht komt er tóch weer een dag met licht. Met nieuwe uitdagingen, met oplossingen voor eerdere 'problemen'. Niet dat het altijd gemakkelijk gaat, maar ik laat me er niet onder krijgen!
Moet nogal eens denken aan mijn lieve moeder: ook zíj ging gewoon door zonder te klagen ook al kon ze niet meer lopen en had ze hulp nodig.
Terwijl ik dit zit te schrijven komt er een klein katje naar me toe en kruipt op schoot. Bijna elf weken oud, maar te vroeg geboren. In leeftijd dus bijna elf weken, in gewicht pas vier weken oud. Een vechtertje. En zó aanhankelijk.
Daar neem ik ook maar een voorbeeld aan: trek je niets persoonlijk aan wat er in 'De wereld' gaande is, maar vecht voor je eigen wereld. Voor wat jouw mogelijkheden zijn, wat jíj nog wèl kan! Dan zou het zo maar kunnen dat je jouw eigen wereld en de mensen daar in tot steun kunt zijn. Dat is mijn grootste wens; een ander tot steun kunnen zijn. De wereld om ons heen, ook al is dat maar een druppel op een gloeiende plaat, een heel klein beetje beter maken. En hopen dat dat zich als een olievlek gaat uitbreiden. Het liefst over de hele wereld.
En al weet ik dat dat een Utopie is, toch probeer ik het. Ik weiger me te laten meezuigen in een neerwaartse spiraal.
"Praise for the new morning", it's a gift!
.gif)
