Zonnestraaltjes en hoosbuien
In een moeilijke periode is het een zegen als je nog oog kunt hebben voor de zonnestraaltjes die zo nu en dan op je pad komen.
Voorbeeld: een week of wat geleden moest ik naar de Appie. (Aangezien ik niet goed meer kan lopen duurt het even voordat ik bij de winkel ben) Op het pleintje voor de winkel voelde ik ineens een handje mijn hand grijpen. Ik keek opzij en zag een schattig ( Surinaams/Indisch) meisje van een jaar of 3. "Hallo!" zei ze met een stralende glimlach. Ik smolt ter plekke...
"Ha, lieverd! Wat een mooie jurk heb jij aan!" Ze bleef even staan, en hield de zoom van haar roze jurkje vast. Achter mij hoorde ik haar vader zeggen: "Wat zeg je dan?" "Dank u wel!" zei het kleine ding. Ik draaide me om en zei tegen de vader: "Wat een schatje!" Met een grote glimlach nam paps zijn dochter bij de hand en we liepen gezamenlijk de Appie in. "Dahaag!" riep het kleine ding nog. Ik ben een emo-miepje volgens een oude vriend, dus ik in de tranen. Maar tranen van blijdschap! Dat dat nog bestaat, spontane ontmoetingen.
Een paar weken later bij een andere super stond ik in de rij voor de kassa, leunend op mijn kar. Had maar een paar boodschapjes nodig, maar ik gebruik zo'n kar tegenwoordig als een soort rollator. De dame vóór mij had een grote mand vol. Ineens zei de jongeman achter me tegen mijn voorgangster: "Mevrouw, ik denk dat deze dame (wijzend naar mij) niet zo best kan staan. En u heeft zo veel boodschappen. Misschien mag ze vóór u?"
De dame in kwestie haalde haar schouders op en ging gewoon door met haar boodschappen op de band zetten. Ik liet me niet kennen en zei tegen die aardige jongeman dat ik wel in beweging moest blijven. Hij gaf me een knipoog en zei: "Dat is natuurlijk zo"
Na nog even een gezellig praatje met hem rekende ik mijn boodschappen af en wenste hem nog een fijne avond. Ik kreeg dezelfde wens terug, met een big smile.
Zulke dingen zijn goud waard!
Zo anders dan afgelopen middag. Ik had weer boodschappen gedaan bij onze landelijke grootgrutter die "Op de kleintjes let". Toen ik bij mijn auto aangekomen was, brak er een stortbui los. Ineens stond er een jongedame naast mijn auto, om vervolgens op haar gemak haar boodschappen in haar auto te zetten. Sta je daar in de gietregen en kun je je auto niet in omdat zo'n troela met haar enorme achterwerk tegen jouw portier staat! Ik kuchte eens om te zien of dat haar wellicht op het idee zou brengen om even te stoppen en mij, iemand die in leeftijd haar moeder kon zijn, de gelegenheid zou geven om in de auto te stappen. Nou, niks van dat al! Na een ongeïnteresseerde blik mijn kant op ging ze op haar gemak door. Heb dat en de hoosbui maar gewoon over me heen laten komen tot ze klaar was.
Toen ik eindelijk achter het stuur zat heb ik met mijn raam open even mijn frustraties er uit gegooid. "Nooit gehoord van beleefd zijn tegen ouderen? Lekkere opvoeding heb jij gehad!"
Zij had inmiddels óók haar ramen open... Ze keek me aan en spoot weg, bijna tegen een fietser knallend die een noodstop moest maken. "Trrrrut!" riep ik haar nog na. Denk niet dat zij dat gehoord heeft, maar waarschijnlijk wel gezien: ze keek in haar zijspiegel...
Ik bedoel maar: wat een verschil in mensen! En wat kost het om even aardig te zijn voor elkaar? Zo'n klein ding wat je hand vastgrijpt met een stralende lach. Een reuze aardige jongeman die je helpen wil.
Dat zijn van die zonnestraaltjes. Die (figuurlijke) hoosbuien horen óók bij het leven, dus die neem je dan maar voor lief!
.gif)
