Wie is de beste wielrenner aller tijden?
Onlangs vierde de beste wielrenner die we gekend hebben zijn tachtigste verjaardag. Hij fietst uiteraard niet zo soepel meer, maar dat komt vooral omdat hij vorig jaar zijn heup brak tijdens een tocht op de racefiets. Aangezien het de tijd is van de Tour de France, met als grootste kanshebber Tadej Pogačar, wordt alom de vraag opgeworpen of de jonge Sloveen van hetzelfde niveau is als de ‘grootste aller tijden’.
Als we afgaan op de prestaties van beide renners in de belangrijke wedstrijden, dan heeft Tadej Pogačar nog een lange weg te gaan. Al is hij nog maar 26 jaar en kan hij dit jaar zijn vierde Tourzege binnenhalen. Eddy Merckx won er vijf. De zesde werd hem onthouden door een blessure en geweld van een Franse supporter op de Puy de Dôme, waardoor hij uiteindelijk verzwakt moest buigen voor Bernard Thévenet op de klim naar Pra Loup nabij Barcelonnette. De Fransen hebben een triomfboog daarvoor neergezet op Pra Loup.
Pra Loup . Foto Ard Heuvelman
De Sloveen kan dus qua Tourzeges nog gelijkmaken met de erelijst van Merckx, maar dan dient hij tevens vijfmaal Milaan-San Remo, tweemaal Parijs-Roubaix, tweemaal Luik-Bastenaken-Luik, viermaal de Giro d’Italia, eenmaal de Vuelta a España, en tweemaal het Wereldkampioenschap te winnen. ‘Pogy’ staat met Merckx al gelijk in de Ronde van Vlaanderen (beiden tweemaal winst) en ligt zelfs voor in de Ronde van Lombardije (al 4-2 voor Tadej). Op de zeges in Milaan-San Remo na geen onmogelijke opgave. En hij heeft nog tijd. Merckx stopte op 32-jarige leeftijd, dus Tadej heeft nog zes jaar te gaan om een en ander te verwezenlijken.
Van diverse kanten wordt geopperd dat een vergelijking tussen de oude Merckx en de jonge Pogačar nooit gemaakt kan worden door veranderde omstandigheden. Het is natuurlijk zo, dat op het vlak van techniek, training en voeding er veel gewijzigd is. Maar daar kan tegenin gebracht worden dat de betrokkenen wat dat betreft gelijk opgingen met hun tegenstanders, dus dat kun je wel tegen elkaar wegstrepen. En toch ook weer niet helemaal. Pogačar doet, net als zijn huidige tegenstanders, aan ‘periodisering’, d.w.z. dat hij een piek legt op bepaalde delen van het seizoen. De rest is rust en training, veel op hoogte. Merckx deed dat nooit, hij koerste eigenlijk altijd. En dat nog eens zomer en winter, op de weg en op de baan, en reed ook nog veel ‘kleinere’ wedstrijden. Hij won heel veel, maar hij reed ook heel veel. Zo behaalde hij in 1971 de winst in 54 van de 120 betwiste wegwedstrijden. Pogy komt tot nu toe aan maximaal 62 koersdagen in 2019. Maar vorig seizoen kwam hij tot een indrukwekkende 25 overwinningen in ‘slechts’ 58 wedstrijddagen. De periodisering ten top.
En hoe zit het met de tegenstanders en de ploegen waarin de vedetten reden en rijden? Qua tegenstand lijkt er niet erg veel verschil te zijn. Pogačar heeft enkele sterke tegenstanders in de grote ronden, maar dat gold voor Merckx ook. Deze zwarte beesten heten Vingegaard voor Tadej en Luis Ocaña voor Eddy. En ook in de klassiekers zijn beide coureurs blootgesteld aan sterke opponenten. Voor Merckx waren dat vooral Roger De Vlaeminck en Walter Godefroot. Voor Pogačar Van der Poel en Pedersen.
Over hun ploegen valt meer te zeggen. Merckx reed voor tamelijk gemiddelde sponsoren, het langst voor de Italiaanse vleeswaren van Molteni en de koffiezetapparaten van Faema en kon rekenen op een vriendenploeg van voornamelijk Vlamingen, die nu nog steeds met elkaar optrekken. Pogačar daarentegen heeft de Verenigde Arabische Emiraten als zeer zware geldschieter, die de wielersport toch vooral ondersteunen als vorm van ‘sportswashing’, het sponsoren van sport ter verbetering van het eigen imago. In het thuisland van de sponsor leeft de wielersport helemaal niet, maar de rijke oliesjeiks kunnen wel een sterrenploeg bij elkaar kopen. Een groot verschil met de traditionele wielersport van Eddy Merckx.
Maar nogmaals de hamvraag: Wie is de beste renner met het meeste talent? Hier lijkt Merckx toch wel te gloriëren, want hij behoorde al op zeer jeugdige leeftijd tot de top met zelfs een wereldtitel bij de amateurs. Bovendien heeft hij in 1969 een vervelende blessure overgehouden aan een val op de wielerbaan. Een val, waarbij zijn gangmaker Fernand Wambst zelfs de dood vond. Daarna heeft Merckx altijd aan zijn fiets moeten sleutelen om een goede positie op de fiets te hebben. Pogačar heeft zich in feite pas bij de profs echt doen gelden, wat hem in sommige ogen zelfs enigszins verdacht maakt. Waarin beide heren niet verschillen is hun aanvallende manier van koersen, met hun grote overwinningen behaald in de vorm van lange solo’s.
Hoe de strijd verdergaat is nog te volgen in de Tour de France van dit jaar. Tadej Pogačar is in ieder geval huizenhoog favoriet om zijn vierde Tour te winnen.
.gif)
