In de kast

03 mei 2024 • 00:00 door Corry Gryn
In de kast
Newborn kitten Foto C Gryn

Zie al weer vragende blikken in gedachten. Nee, uw 'stukkiesschrijvert' zit niet in de kast, en hoef er dus ook niet uit te komen. Ondergetekende is volgens mij een kattenmagneet. Ik trek katten aan, zo gezegd. Zwerfkatten.

Het begon zo'n 20 jaar geleden al. Ik woonde hier nog maar amper twee jaar, toen er op een mooie zomermiddag een kat naar binnenkwam lopen. En, dierengek als ik ben, begon tegen haar te praten. Dat heb ik geweten! Ze begon op z'n kats terug te praten. Een heel verhaal kwam er uit. Kreeg op een gegeven moment het gevoel dat ik mee naar buiten moest. Dus ik achter haar aan de tuin in. Ze leidde mij naar een plekje naast de schutting. Zag een piepende baal bont liggen. Toen ik het onderzocht bleken het vijf kittens te zijn, zo te zien nog geen twee dagen oud. Moeders stond me vragend aan te kijken, dus ik nam het hele spul mee naar binnen, pakte een grote handdoek en deponeerde het hele zootje op de bank. Moeders direct er bij, en begon haar kroost te voeden.

Hoe vertederd ik ook was, mijn verstand zei me de Dierenambulance te bellen. Die waren er binnen een uur, en namen de hele familie mee.

De rust was dus weer gekeerd in huis. Maar dat duurde slechts een week...

Exact één week later was ik in de keuken bezig toen ik ineens iets tegen mijn been voelde strijken. Het was een kat. Gaf me kopjes, en begon een heel verhaal af te steken tegen me. En wéér had ik het gevoel dat ik naar de tuin moest, en wéér liet mijn instinct me niet in de steek. Op exact dezelfde plek als een week er voor lagen er nu vier kittens in de tuin. Het hele ritueel herhaalde zich.  Op de bank, op een dikke handdoek. Dierenambulance bellen. Alleen dit keer ging dat even anders dan de vorige keer. De ambulance was kapot. Het kon wel laat worden, werd me verteld.

En dat werd het. Tegen twaalf uur 's nachts kwam er een echtpaar op de fiets naar me toe. Bij binnenkomst vroegen ze: "Vorige week waren wij hier toch óók al?" Toen ik dat beaamde, schoten beiden in de lach en werd me verteld dat ik 'het' waarschijnlijk aantrok. Nadat ze met het hele spul vertrokken waren, heb ik nog maar even een fikse borrel ingeschonken: was de andere dag vrij.

Een paar jaar later kwam Snoes op mijn pad: een katje wiens eigenaar verslaafd was aan drugs, en niet meer voor haar zorgen kon. Heb acht jaar ontzettend veel liefde van haar gekregen, en ze was een grote troost voor me in roerige tijden.

Maar twee jaar geleden kwam er wéér een katje langs. Eerst alleen, en telkens bracht ze weer een kitten mee, tot er vier liepen te feesten hier. Aangezien het buitenkatjes waren, wilden ze overdag naar buiten. Op een gegeven moment kwam alleen moeders nog: bleken de kittens door de dierenambulance te zijn opgehaald toen ik aan het werk was. Moeders bleef met grote regelmaat komen. Ze was graatmager, en dat sneed door mijn ziel. Heb haar zo'n beetje vetgemest, als ze kwam eten. Zag haar een aantal weken niet, tot ik op 10 Mei 2023 thuis kwam, naar boven ging om het raam op mijn slaapkamer open te zetten en ineens een heel blij "Miauwww!" hoorde.

Stond daar Snoes 2 , zoals ik haar noemde, héél trots te wezen op haar nieuwgeboren kittens. In Mijn slaapkamer! Drie in totaal. O, en ik geef het direct toe: ik ben een wappie! Zoals een goede vriend mij noemt: een Emomiepje. Ik kon het nu niet over mijn hart verkrijgen om de Dierenambu te bellen. Heb avonden en nachten op gezeten om het spul te fotograferen en te filmen, en gooide alles op Faceboek. Niet verwonderlijk dat ik binnen no-time twee kittens 'kwijt' was. En de kleinste heb ik zelf gehouden. Dat is Pukkie. Mijn allessie!

Ze is een dondersteentje. Heeft samen met haar broertje en zusje het behang in mijn slaapkamer en langs de trap naar beneden zo'n beetje tot een halve meter hoogte gestript.

Ach ja: ik wilde tóch een nieuw behangetje...

Maar afgelopen vrijdagavond stond ik wéér in mijn slaapkamer om het raam open te zetten. Hoorde ineens een miauw en gepiep uit mijn kledingkast. De deur van die kast had ik die morgen gesloten voor ik naar beneden ging. En die stond nu een eindje open. Voorzichtig liep ik er naar toe, deed de deur helemaal open en jawél: daar lag Snoes 2 weer met een stel kittens! Deze keer vier.

Waarschijnlijk was ze 's morgens vroeg toen ik in de keuken was naar binnen geslopen en naar boven gegaan.

Dus nu zit ik voor de vijfde keer met een stelletje kittens!

Ik trek het aan, ik weet het zeker!!!

Ze zijn 'supercute', maar zes katten kan ik niet aan! Wie , o wie wil er een kitten? Ben er waarschijnlijk al twee kwijt. En, wappie als ik ben, kan de Dierenambu gewoon niet bellen. Ik hecht me zó snel aan dat spul! Maar moeders gaat binnenkort onder het mes: 20 kittens in 20 jaar vind ik méér dan genoeg!

Dan ben ik officieel moeder van twee katten. Ik vind het gaaf!

Miauwwww!



corrygryn@vandaagenmorgen.nl

Over de columnist

Corry Gryn

Corry Gryn (Sliedrecht 1963) is columnist bij V&M. Ze werkt tevens als drogist in Sliedrecht, houdt van muziek -van rock tot opera- en is gek op dieren.

Een flits op het kerkhof
08 jun
Een flits op het kerkhof
Geduld is een schone zaak...
25 mei
Geduld is een schone zaak...
Positieve gevolgen van de instroom?
19 mei
Positieve gevolgen van de instroom?
Verkeersinfarct
18 mei
Verkeersinfarct
Het Eurosongfestival – de alternatieve Nederlandse inzending
07 mei
Het Eurosongfestival – de alternatieve Nederlandse inzending
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.