Door opdracht Tweede Kamer te weigeren laat De Bruijne kansen liggen

22 februari 2024 • 00:00 door Ronald Sørensen
Door opdracht Tweede Kamer te weigeren laat De Bruijne kansen liggen
Kunst in tijdelijke Tweede Kamer van Jos de Putter Screenshot V&M van Stream TK

Kunst kan ontroeren, dat is soms ook de bedoeling. Bij mij lukte het weer toen de voorzitter van de Tweede kamer bij de opening van de vergadering op 14 februari een gedicht van Hans Andreas voorlas.*

Poëzie en politiek

Het initiatief van Martin Bosma om voor iedere zitting van de Tweede Kamer een gedicht voor te lezen, heeft mijn sympathie. Peper was hem op initiatief van Kneepkens in de Rotterdamse raad voorgegaan; daar opende ieder raadslid met een favoriet gedicht. Bij de herdenking van Pims 10 jarig verscheiden, heb ik een gedicht voorgelezen.**Het is zo, dat niet iedereen de gave van het woord heeft, maar gelukkig zijn er dichters die gevoelens prachtig kunnen weergeven en hun pen – indirect - ter beschikking stellen. 

Subsidie

De eersten die begrepen dat kunst gevoelens oproep die ook een politieke lading c.q. boodschap kunnen hebben, waren de nazi’s. Zij richten in ons land samen met de Nationaal Socialistische Beweging een zogenaamde Kultuurkamer op. Een verzameling van kunstenaars die dansten naar de pijpen van de bezetter. Zo ontstond cultuursubsidie, want de nazi’s betaalden voor kunst die hen welgevallig was. Na de oorlog werd de Kultuurkamer opgeheven, maar ging het subsidie geven gewoon door. Gelukkig voor vele kunstenaars kent de woke gemeenschap de oorsprong van kunstsubsidie niet anders zou het  – gezien haar beladen oorsprong -afgeschaft worden.

Tweede Kamer

In de tijdelijke Tweede kamer staan de sprekers voor een in mijn ogen spuuglelijke wanddecoratie (reliëf behang?) Als kunstenaar Jos de Putter de bedoeling heeft gehad het gevoel van afkeer voor politiek in een artistieke vorm te gieten, dan is hij daar m.i. uitstekend in geslaagd. 

Het geven van een politieke boodschap in een kunstwerk is intussen een algemeen goed geworden. Alle dictaturen maken er gebruik van. Ik verzamel zelf borstbeeldjes van politici en heb er al vele.

Opnieuw  kreeg een kunstenaar, dit keer  Matthijs de Bruijne, de opdracht een kunstwerk te maken voor de vernieuwde Tweede Kamer. Mijnheer De Bruijne weigert echter, omdat hij geen kunstwerk wil overhandigen aan de nieuwe voorzitter. De Bruijne vindt poëzieliefhebber Martin Bosma klaarblijkelijk een minderwaardig mens.

Reden is dat hij het niet eens is met diens partij de PVV. In casu is hij dus tegen de keuze van onze volksvertegenwoordiging en de kiezers. Een houding, die zich voortdurend manifesteert in politiek correcte kringen, waar democratie alleen geaccepteerd wordt als de verkiezingsuitslag hen bevalt.  

Kans grijpen

De politieke boodschap die kunstenaars geven, kan ook tegen  bestaande politiek gericht zijn. Waarom grijpt die beroerde behanger zijn kans niet?

Geen gelukzoekers meer? Maak een wanddecoratie met krantenberichten waarin de zegeningen voor ons land door hun komst worden beschreven.

Kopvodden? Schilder diverse vrouwen met een hoofddoekje, die hun man de mantel uitvegen of op andere wijze domineren.

Minder, minder, minder? Geef een exposé van alle Marokkaanse beeldende kunstenaars in ons land.

Bezwaar tegen het Islamstandpunt van de PVV? Schilder een stadsgezicht, waarbij de kerktorens zijn vervangen door minaretten, op een galgenveld hijskranen met gehangenen staan en iemand van een toren wordt geworpen. Noem het: De vrije toekomst.

Een andere suggestie. Maak een collage van beeltenissen, die pas na de goedkeuring van moslims konden verschijnen. De Venus van Milo in Nikab bijvoorbeeld.

Resumé

Kortom kansen te over, die De Bruijne laf laat liggen om een politiek statement te maken. Je afwenden van de keuze van de Nederlandse kiezer en haar volksvertegenwoordiging om maar vooral een wit voetje te halen bij het politiek correcte hedendaagse rapaille.*** Hij houdt daarbij waarschijnlijk in het achterhoofd, dat die – zoals in hun kring gebruikelijk is – gretig het beroepsverbod hanteren.


*Hans Andreus : Voor een dag van morgen
** Gerard Reve  Herkenning. Ik vond het bij Pim passen; een rustpunt tussen al die lange betogen.
***De eerste partij in ons land waarin gepleit werd voor een dictatuur van politiek correcte mensen was de Rapaille partij. Keerde zich tegen de “populisten” van hun tijd.


Over de columnist

Ronald Sørensen

Ronald Sørensen (Rotterdam,1947) studeerde biologie en geschiedenis en was 32 jaar leraar in het voortgezet onderwijs. Hij is medeoprichter van Leefbaar Rotterdam en was van 2011 tot 2015 lid van de Eerste Kamer. Vanaf 2016 schrijft hij columns voor RV&M.

Vrede aan laars gelapt (+ video)
14 apr
Vrede aan laars gelapt (+ video)
Leuk?
14 apr
Leuk?
Telegrambesteller der PTT
03 apr
Telegrambesteller der PTT
Blind achter het stuur
30 mrt
Blind achter het stuur
Stappen ze ooit over hun schaduw heen?
22 mrt
Stappen ze ooit over hun schaduw heen?
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.