zondag 12 juli 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Oude Gracht, Utrecht - foto wikipedia
23
jun

De Bestseller

Gisteren riep mijn Uitgever mij bij zich. Mijn Uitgever is een zwierig man, een joyeuze Bourgondiër, altijd keurig in driedelig maatkostuum, altijd met een pochette, onberispelijk wit, in zijn borstzak. Waar vind je vandaag de dag nog zo’n exemplaar à la van Oorschot en Lubberhuizen? In Utrecht dus! Daar zetelt hij in een statig pand aan de Oudegracht achter een zo mogelijk nog statiger bureau.

Het ritueel van ontvangst is al jaren hetzelfde.

Een sigarenkistje wordt mij voorgehouden  “Neem er eentje. Het zijn Cohiba’s Esplendidos ! Fidel Castro’s favoriet!  Ja, ik ben ooit ook heel links geweest. Che Guevara en zo. Hadden wij diens reproductie niet allemaal aan de muur hangen in onze studententijd?  Maar andere tijden, andere zeden. Wat jij?"

"Nee, ik rook niet!"

“Wat! Ze kosten 30 euro het stuk. Je weet niet wat je mist. Ik ga er zelf een opsteken. Dus zo meteen zit je toch in de rook. Kun je net zo goed meedoen. Geloof toch al die kankerverhalen niet. Allemaal Calvinisme. Je mag ook nooit eens genieten in dit land! Churchill rookte er iedere dag twaalf en die is er dik in de negentig mee geworden, maar je moet het zelf weten!”

Hij bukte zich naar een lade in zijn bureau.

“Alsjeblieft,’’ zei hij: “Hier het eerste exemplaar van de  ‘Een lange neus'.  Je nieuwe bundel…  Mijn felicitaties! Ik lanceer hem in Boekhandel Snoek aan de Meent in Rotterdam. Leuke jongens, die Snoeken, Arno en Mark. Die durven! Een boekhandel in Rotterdam, in deze tijd! Wondernemers zijn het! Chapeau!

Dit is het goede nieuws . Nu het slechte.

Het blijft maar crisis. Het gaat verrekte slecht in onze branche. De mensen blijven op hun centen zitten. En dan is er ook nog de Ontlezing. Men leest minder en minder! Jongeren lezen zelfs nauwelijks meer. Zelfs stripalbums – boeken met plaatjes, nota bene – doen het niet goed. Ze gamen liever de godganse dag.

Je weet, ik houd van je poëzie. Maar dit kan echt zo niet langer. Ik lijd er vast weer verlies op. Doe me een lol en schrijf me een Bestseller!”

 “Een Bestseller..?’’

“Ja joh, zoiets als die Houellebecq in Frankrijk, met z’n Soumission. Die loopt binnen. Waarom doe je ook niet zoiets? Word de Nederlandse Houellebecq!  Schrijf een Nederlands equivalent. Er moet in Nederland een president worden gekozen… en…”

“Maar, dat hebben we toch helemaal niet, een presidentiële democratie…?!’’

“We hebben een  democratie met een constitutioneel koningschap …”

“Zeg , wie is hier nou de schrijfartiest, jij of ik ? … Man, dan verzin je toch wat, dat is je vak…!”

Bijvoorbeeld  Willem Alexander gaat met zijn gezin op vakantie naar zijn villa in Griekenland. Daar gaan ze aan boord van zijn dure, nieuwe speedboot. Maar een terrorist heeft er een bom in aangebracht. En BOEM! geen Oranjes meer.

Heel het land in Nationale Rouw.

Maar ja, daar helpt geen moedertje lief aan, nu moèt er wel een President gekozen.

Er ontstaan twee kampen. Een is dat van de rechtspopulist Geert Wilders.

 “Willen jullie meer of minder Limburgers?” “Meer! Meer!’’)

Het ziet er naar uit dat hij hoge ogen gaat gooien.

Dat nooit!

Links, centrum plus gematigd rechts schuiven dan samen de charismatische gematigde moslim Abou El  Bourkani naar voren, de burgemeester van Amsterdam…’’

“Bedoel je niet Ahmed Aboutaleb, de burgemeester van Rotterdam…?’’

“Ben jij nou een schrijver, oen!... Het is allemaal fictie, jongen. Fictie! Nou, die El Bourkani, die fictieve figuur, die ontpopt zich als helemaal niet zo gematigd, die voert de sharia light in.’’

“De sharia light?’’

“Ja, de ik-figuur in jouw roman die is economiedocent aan de Hassan II – Universiteit ( voorheen  Erasmus Universiteit geheten). De neoliberale economie, het Reagan- & Thatcherisme, mag daar niet langer gedoceerd. Weg met het overspannen marktdenken!
In plaats daarvan dienen docenten en studenten zich te buigen over “Ali Baba en de 40 rovers”. Eindelijk de waarheid over onze Westerse economie…

Paulien de Meer Mohr, de Voorzitter van het College van Bestuur tracht nog haar lucratieve baantje, betaling ver boven de norm van El Effendi  Balkenendi, te behouden en verschijnt in burka op haar werk. Het helpt haar niet. Ze wordt gevankelijk afgevoerd. Want vrouwen horen aan het aanrecht…

Kortom, het komt er op neer, dat je het scenario van die roman van meneer Houellebecq voor driekwart aanhoudt, maar met een flinke Hollandse saus erover heen. Ik wil geen proces wegens plagiaat!”

“Ja, maar….”

“Niks te ja maarrren… over drie maanden ben je terug met het manuscript!

De eerste druk wordt 600.000 exemplaren..

Je wordt een vermogend man. De rest is voor mij, zie het maar als compensatie voor al dat verlies, dat ik al die jaren heb geleden op die onverkoopbare dichtbundels van je. Dan schaf ik mij een mooi optrekje aan de Middellandse Zee aan, dat heb ik altijd al gewild. 

Wat denk je, zou Willem Alexander niet zijn villa aan mij willen overdoen?  Hij wil daar vast weg uit angst voor die bom van jou, ha! ha!. Koop ik er zijn speedboot gelijk bij, ha, ha!”

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!

Manuel Kneepkens

Manuel Kneepkens

M.M.M. (Manuel) Kneepkens (Heerlen, 26 februari 1942) is een Nederlands dichter, publicist, politicus en jurist-criminoloog. 

Na het gymnasium op het Bernardinuscollege ging hij in Leiden rechten en criminologie studeren. In 1971 vertrok hij naar de Erasmusuniversiteit in Rotterdam. Daar was hij 23 jaar docent strafrecht en criminologie.