zaterdag 8 mei 2021

webZine over stad, cultuur
en wereld

05
okt

'Love Me Do'

De datum 5 oktober 1962 staat bij mijn weten niet als bijzonder in de geschiedenis-boeken. De wereld was overzichtelijk in de zin dat Europa was verdeeld in twee blokken. De Cuba crisis moest nog komen. Ik woonde in die tijd in Londen.

Daar ging die dag de eerste James Bond film Dr. No in première. Zowel in Londen als in het Rotterdam waar ik was opgegroeid heerste nog overwegend het strikte fatsoen in de verhouding tussen bijvoorbeeld jongens en meisjes. In ieder geval werd gedaan alsof, al hadden mijn ouders het boek ‘Het sexuele leven van de mens’ in de boekenkast staan, maar wel op de bovenste plank.

Alleen een paar honderd jongelui in Liverpool en omgeving namen kennis van het feit dat een lokaal bandje, genaamd The Beatles het eerste plaatje met als titel ‘Love Me Do’ uitbracht. De Britse Daily Mail, waaraan ik een deel van deze gegevens ontleen, weet eveneens te melden dat ieder van de vijf Beatles een vijfde deel van een penny zou krijgen voor iedere verkochte plaat. Dat kreeg hun manager Brian Epstein ook. Om rond te komen moest de band ook nog optreden op een landbouwtentoonstelling in de buurt van Liverpool.

Uiteindelijk bereikte de plaat nummer 17 in de Britse top twintig. Pas hun volgende plaat ‘Please Please Me’ zou naar de top schieten in de hele westelijke wereld.

Vrijwel niemand had in de gaten welke ingrijpende veranderingen in het persoonlijk leven met de komst van The Beatles zijn begonnen. De zuinige jaren vijftig waren wel zo’n beetje voorbij. Het particuliere autobezit nam toe. In Nederland veel Volkswagens en Opels, in Engeland de Mini’s, de Morrissen en de Cortina’s.

Maar meisjes gingen vaak nog naar de Huishoudschool of naar de MMS, de Meisjes HBS. Je zag er nog maar weinig op de universiteit. In Londen waren wel al veel aupairmeisjes. Zij kwamen uit Spanje, Frankrijk, Duitsland en Nederland.

Twee avonden in de week hadden zij vrij. De ene avond kregen zij cursus bij The British Council in Hannoverstreet vlak bij Oxford Circus in Londen. Ging het goed dan behaalden zij het ‘Cambridge Lower Certificate of English’. De andere vrije avond was de zaterdagavond.

Dan was er de British Council Dance Evening. Het was daar dat ik voor het eerst een liedje van The Beatles hoorde. Het viel mij op toen de charismatische jonge advocaat Eric Crowther, hij werd later een hoge rechter, als een soort DJ voor het eerst iets van The Beatles opzette.

Vooral de uit West-Europa, maar ook uit het land dat nu Iran heet, afkomstige meisjes bestormden de dansvloer. Met een knipoog naar de mannelijke aanwezigen zette hij een half uur later hetzelfde muziekje op onder de woorden: ,,Next dance will be a lady’s invitation dance.” Met andere woorden de meisjes moesten je vragen. Die Beatles hadden wel wat. Maar toen ik in 1967 als jong journalist in Delft de LP ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ kocht was ik echt verkocht. Vooral het nummer ‘She’s leaving home’ over een jonge vrouw die haar uiterst burgerlijke ouders verliet voor een autohandelaar sprak mij, in mijn toenmalige omstandigheden, bijzonder aan.

Er werd veel gerookt, maar weinig gezopen. Verdovende middelen waren alleen bekend bij de hogere klassen en nog al wat mensen in de medische stand.

In Londens Carnaby Street kwamen de eerste winkels waar kleurige kleding werd verkocht. Bij jonge mensen verdween het grijs, het zwart en vooral het bruin. Hoewel de pil het jaar daarvoor beschikbaar kwam werden ze door huisartsen meestal alleen aan getrouwde of in ieder geval verloofde vrouwen ter beschikking gesteld.

Toen de vriendin van John Lennon (Cynthia) in juni 1963 zwanger bleek te zijn trouwden zij onmiddellijk. Alleen vanwege de grote marktwaarde van het ‘feit’ dat The Beatles vrijgezel waren werd dat nog een jaar geheim gehouden. Maar ook in Nederland waren er in die tijd ‘motjes’ genoeg op het Stadhuis.

Deel dit bericht met je vrienden!

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van Rotterdam Vandaag & Morgen en was tot en met 2016 mede-hoofdredacteur.

Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

Overzicht columns