Rotterdam Vandaag & Morgen - De meest Rotterdamse krant van Rotterdam

Bij het bekend worden van het nieuws dat er met luchtbuksen was geschoten op wielrenners in de Tour de France, kon je er vergif op in nemen dat het hier om ‘kwajongenswerk’ moest gaan. Volwassenen doen zo iets niet, tenzij het zou gaan om een echte terroristische aanslag.

Nu blijkt dat de Franse politie inderdaad op zoek is naar twee tieners van zo’n 16 jaar oud die deze ‘aanslag’ op twee renners op hun geweten hebben. Als ze gepakt worden riskeren zij een maximale gevangenisstraf van drie jaar en een boete van 45.000 euro. Wel erg zwaar voor zo’n pure ‘kwajongensstreek’, al is die natuurlijk niet goed te praten.

Wie afgelopen weekeinde echter voor de zoveelste keer de beelden heeft gezien van die krankzinnige idioten die met de koplopers de berg op mee rennen, ze aanraken met shirtjes, vlaggen en al, krijgt aan alle kanten de kriebels. De tv-commentatoren spreken van ‘bedreigende toestanden’, die de hele Tour op z’n kop kunnen zetten.

Kijk naar de  nieuwe gele truidrager de Spanjaard Alberto Contador. Tijdens zijn cruciale ontsnapping op enkele kilometers van de finish werd hij constant belaagd door half dronken imbecielen. Hinderlijk mee lopend, hem op de schouders slaan en Contador sloeg ze wild van zich af. Alsof het ging om dolle wespen.
Had Contador als gevolg van die gekken gevallen of erg nog van een berg af, dan heb je de poppen aan het dansen. Waarom dan drie jaar en 45.000 euro boete voor een luchtbukskogeltje en niet voor het soms (levens)bedreigende hinderlijk volgen van de Tourrenners?! Afgezien nog van de vervalsing van de einduitslag als daardoor één van de favorieten ten val komt.

Raddraaiers
De ‘daders’  zijn te zien op alle televisiebeelden en kunnen dus zo worden gepakt voor hun wanordelijk en irriterend gedrag. ‘Waarom dus’, is de grote vraag, ‘pakt de Tourdirectie deze raddraaiers niet definitief aan?!’ Een jaar gevangenisstraf en een boete van 50.000 euro moet voldoende zijn om hier een keihard voorbeeld te stellen.
Of moet eerst een renner door die idioten ten val worden gebracht met alle gevolgen van dien.
De Spanjaard Oscar Freire (RABO-ploeg) en de Nieuw-Zeelander Julian Dean (Garmin) werden vorige week beschoten tijden de Tour met luchtbuksen. Freire kreeg een kogeltje in zijn bovenbeen en Dean in zijn bovenarm.
Beiden licht gewond en in vergelijking met echte kogels ging het hier om stekende muggenbeten. Het laat echter wel zien hoe makkelijk het is om een aanslag te plegen met bijvoorbeeld een levensgevaarlijk telescoopgeweer. Zoals je in films ziet.

Wat mij altijd verbaasd heeft is waarom een dergelijke, zeg terroristische aanslag, nooit heeft plaats gevonden op de ‘baas’, de  zevenvoudige Tourwinnaar Lance Armstrong. Amerikaan in hart en nieren en dus een potentieel doelwit met groot wereldnieuws als gevolg. Zeker in de tijd van George W. Bush en als straf voor het hele Amerikaanse volk voor de inval in Irak.
Het lijkt mij sterk dat terroristische organisaties als Al-Qaeda daar nog nooit aan hebben gedacht!
Maar dan krijg je zeker de hele (sport-)wereld tegen je. Reden dus om het niet te doen.
Aan de andere kant, zoals het toegaat bij inlichtingendiensten en terroristische organisaties, is het een uitstekende gelegenheid om je vijand de Zwarte Piet toe te spelen, in een kwaad daglicht te stellen.

CIA
Dus stel dat Bush tijdens zijn grote impopulariteit als president weer een nieuwe aanslag nodig had tegen Amerika, dan was Lance Armstrong het ideale slachtoffer geweest van een ‘terroristische aanval’. In elkaar gezet door de CIA zelf. En dan de aanslag telefonisch laten claimen door Al-Qaeda… Je hoeft niet naar de film te gaan om een dergelijk scenario te kunnen verzinnen.
Een Amerikaanse sportheld te laten sneuvelen om geheel Amerika als één man weer achter Bush te krijgen. Wat een gemiste kans hè, George W.!

Kwajongens
Terug naar de kwajongens in Frankrijk die Freire en Dean  hebben beschoten met luchtdrukbuksen. Ze hebben in ieder geval aangetoond - ze zijn tot dit moment nog niet gearresteerd - hoe makkelijk het is een dergelijke ‘aanslag’ te plegen. En natuurlijk, zoals bij alle sporters wereldwijd, zijn moordaanslagen in deze categorie nooit te voorkomen. Kijk maar naar de dramatische beelden van de Israëlische Olympische ploeg destijds in Duitsland. Hartverscheurend om pure sportlieden op deze wijze te vermoorden, vanwege zogenaamde politieke idealen.
Gegarandeerd, wie het nu ook doet, dat de gehele wereldopinie zich tegen je keert. Gelukkig maar, anders was het reeds vele malen eerder gebeurd.
De jongens van zo’n 16 jaar oud in Frankrijk hebben niet goed nagedacht over de consequenties van het beschieten van renners als Freire en Dean. Behalve dan de sensatie daarvan en de aandacht die de luchtbukskogeltjes kregen in de wereldpers.
Kwajongensstreken zijn er van alle generaties in het verleden tot in het heden.  
Even een terugblik naar ‘die goeie ouwe tijd’ van toen. Eind vijftiger jaren.

Politieman
Toen ik zelf zo’n tien  jaar oud was schoot ik met een luchtdrukpistool op een politie-agent! Ik woonde op de Henegouwerlaan in Rotterdam en schoot af en toe met zo’n kogeltje op de ruiten van buren. Die hoorden dan een tik van het loden kogeltje en kwamen nieuwsgierig kijken wat er aan de hand was.  Mijn raam, precies op een hoek, stond vijf centimeter open en tussen de gordijnen door pleegde ik zodoende heel wat ‘aanslagen’. Wat een spanning en sensatie gaf dat. Maar je probeerde ook dat spanningsveld verder te verleggen.
Dat was dus het moment dat ik die agent in het vizier kreeg, die ter plekke op een kruispunt het verkeer stond te regelen. Hij stond met zijn rug naar mij toe en ik  mikte krampachtig.
Een seconde later, bingo, midden in de roos! Ik had precies het achterwerk van de politieman geraakt, die als door een wesp gestoken op sprong.
Waarschijnlijk schrok ik nog harder van mijn ‘aanslag’ dan de politieman, want ik dook onmiddellijk achter de gordijnen weg toen hij zich als een gebeten hond omdraaide.
Voor deze daad ben ik nooit gepakt.
Niet dat ik bang was van de agent in kwestie, maar van mijn oude heer (1.95 meter, handen als kolenschoppen en schoenen maat kano 52) des te meer. Voor veel mindere vergrijpen liet hij mij alle hoeken van de kamer zien. Laat staan voor het willens en wetens schieten op de politie… Voor de straf van mijn oude heer was ik dus doodsbang, vandaar dat ik het voor hem altijd geheim heb gehouden.
De vraag in deze die mij is bij gebleven is hoe ik op die jonge leeftijd aan een dergelijk schiettuig was gekomen. Waarschijnlijk ‘geleend’ van mijn oudere broer…


Hoofdonderwijzer
Mijn goede collega Geert-Jan Laan heeft eveneens op jonge leeftijd een dergelijke ‘zonde’ begaan. Dat maakt ons samen ‘kwajongens’ in het kwadraat en gelukkig zijn wij dat tot op de dag van vandaag gebleven.
Hierbij het verslag van Geert-Jan Laan: ,,Bij de overgang van de vijfde naar de zesde klas van de lagere school had ik bij het vak handenarbeid een eerste aanzet gemaakt voor een kasteel van karton. Toen ik na de vakantie terug kwam vroeg ik aan de meester van de zesde klas, tevens het hoofd van de school, of ik dat kasteel verder kon afmaken.
‘Ik heb het weggegooid’, sprak hij koeltjes. ‘Het was veel te slordig’, sprak hij vermanend en trapte daarmee op mijn ziel.
Die middag na school leende ik het luchtdrukpistool van een vriendje en schoot – op het moment dat hij met een sierlijke zwaai zijn fiets besteeg – een pluimpje midden in zijn achterste. Ik dacht dat ik mij goed had verborgen in de bosjes, maar realiseerde mij te laat dat ik een helblauwe trui droeg…
Die avond probeerde mijn hoofdonderwijzer mijn ouders te bellen, maar die waren niet thuis. Ik logeerde op dat moment bij mijn grootouders. De volgende ochtend werd ik meteen van school gestuurd.
Mijn opa luisterde aandachtig naar mijn verhaal. “ik bel die man wel even’, sprak hij. En tegen de hoofdonderwijzer zei hij: ,,Neen meneer, dat kan natuurlijk niet, wat hij gedaan heeft. Maar u ziet straks wel als hij verschijnt dat hij van mij een geduchte afstraffing heeft gekregen.’’
Monter legde mijn opa vervolgens de hoorn op de haak. Tegen mij zei hij: ‘Wil je straks als je over het schoolplein loopt een beetje mank lopen. Net doen dus of je van mij een flink pak rammel hebt gekregen.
Overigens, jongen, had je helemaal gelijk!’’, aldus de opa van Geert-Jan Laan.