Rotterdam Vandaag & Morgen - De meest Rotterdamse krant van Rotterdam

De schatting hiervoor van het aantal ‘slachtoffers’ is op te maken uit de ‘feitenkaart’ over de inkomensgegevens die het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en het Centrum voor Onderzoek en Statistiek (COS) van de gemeente Rotterdam heeft gemaakt.

In het regeerakkoord van VVD, CDA en PVV is de extra huurverhoging voor corporatiewoningen opgenomen. De moeilijkheid voor de uitvoering daarvan is dat tot nu toe geen goede inkomensgegevens beschikbaar waren die een handvat zouden geven wie er onder moeten vallen. Er waren wel ‘oude aandachtsgroepen’ aan te geven die mogelijk in aanmerking zouden komen voor huurtoeslag. 

De meest recente algemene inkomensgegevens zijn nu onderverdeeld in nieuwe aandachtsgroepen die voor huurtoeslag in aanmerking komen en daarboven tot aan € 43.000 die níet getroffen zullen worden door een extra verhoging. De Europese Unie heeft Nederland al eerder opgelegd slechts een beperkt aantal sociale huurwoningen te geven aan nieuwe particuliere bewoners die een huishoudinkomen hebben van meer dan € 33.000. In de dagelijkse praktijk komen zij vrijwel niet meer in aanmerking voor een goedkope sociale huurwoning.

Alle huishoudens in een corporatiewoning met een jaarinkomen van boven de € 43.000 dreigen dus per 1 juli dit jaar geconfronteerd te worden met een extra huurverhoging waarvan de omvang nog niet precies bekend is. De bedoeling is dat dit de komende jaren ook zal gebeuren, derhalve zal iemand die met bijvoorbeeld een huishoudinkomen van 50.000 euro in een woningwetwoning woont over pakweg vijf jaar voor zijn huis minimaal 50 euro per maand extra gaat betalen.

Maar eerst even de volkshuisvestingsgegevens van het CBS en COS in de stadsregio. Onder de inkomensgrens van circa € 33.000 zitten in de stadsregio Rotterdam ruim 534.000 huishoudens. Het aantal huurders daarvan bedraagt ruim 285.000. Van de aandachtsgroepen onder deze huurders zitten er 197.000 onder de inkomensgrens van circa € 33.000. Deze hebben dus niets te vrezen van een extra huurverhoging. Volgens het regeerakkoord ook niet de mensen die een gezamenlijk  inkomen hebben tot € 43.000. In die tussengroep zitten bijna 36.000 huishoudens. 

Blijft dus over de groep die daarboven zit. Het gaat hierbij om ongeveer 52.000 huishoudens. Echter een deel daarvan betaalt in de vrije sector (rekenhuur meer dan € 664 per maand) al genoeg. Zelf als we dit aantal op de helft zouden schatten, wat naar onze mening nogal hoog is, betekent het nog dat tienduizenden huurders worden getroffen door de extra verhoging. Als die doorgaat, want in de politiek weet je het nooit.

Dat brengt ons meteen op de vraag – los van de rechtvaardigheid van de maatregel die is bedoeld om de doorstroming naar koophuizen en de vrije huursector te bevorderen -  zijn deze exercities nog uit te voeren en te overzien?

Daarop is het antwoord een hartgrondig NEE. Natuurlijk zullen mensen gekoppeld worden aan de bij de Belastingdienst bekende inkomensgegevens. Maar dan nog zijn er fraudemogelijkheden – of laten we maar zeggen naar je zelf toerekenen – aan de orde van de dag. Hoeveel ambtenaren zullen met de uitvoering van de regeling weer bezig zijn en met het opsporen van fraudegevallen?

Hebben we een alternatief die even sociaal aanvaardbaar is? Helaas ook niet. Het lijkt wel of onze samenleving, bedoeld om de eerlijke lage inkomensgroepen te beschermen, vastloopt in zijn regelgeving. 

Er is natuurlijk wel een globale maatregel te bedenken die de oneigenlijke gebruikers van een sociale woning (ze blijven vaak zitten omdat ze het goedkoop en heel gemakkelijk vinden) ook aanmoedigen door te stromen en die veel minder bureaucratie met zich meebrengt. 

Voer een grotere huurverhoging in voor een ieder en geef de mensen die voor huurtoeslag in aanmerking komen méér huursubsidie (de oude term). Een van de nadelen: de tussengroep met een gezamenlijk inkomen van 33.000 tot 43.000 euro gaat óók extra huur betalen.

Uit enquêtes onder huurders is overigens al lang gebleken dat zij die in een ‘goedkope’ woningwetwoning blijven hangen en zich feitelijk een duurdere woning kunnen permitteren dat doen omdat hen het huurhuis bevalt en zij er geen omkijken naar hebben (geen verantwoording voor onderhoud, schilderwerk, enz.).

Dat zij met een koophuis misschien financieel beter af kunnen zijn, interesseert hen niet meer. Vandaar ook de politieke plannen om aan scheve situaties wat te gaan doen. De verzorgingsstaat voor de 'bovenminima' brokkelt steeds verder af.