Een zucht van verlichting gaat door de stad nu de Oranjekoorts en de Oranjegekte eindelijk zijn afgekoeld. Dank zij een koude douche van hemelse stortbuien na de zinderende finale. In café Centraal in het oude Noorden roept een nog heet geblakerde Oranjefan afgelopen maandag: ‘Kijk, eindelijk het gaat regenen!’. Een nog nuchtere kroegganger antwoordt luchtigjes: ,,Regenen? Je bedoelt huilen, met je oranjepet op!’’

Nederland had in de afgelopen weken zo’n dertien miljoen bondscoaches. Iedereen was er van overtuigd dat we wereldkampioen zouden worden, zeker na de overwinning tegen Brazilië. Uiteindelijk zijn we WKK geworden, zoals één cafébezoeker het treffend verwoordde: ‘Wereld Kampioen Kater!’

De Hollandse leeuw likt voor de derde achtereenvolgende keer zijn wonden, na de drie verloren finales. Toen Duitsland, zeker toch onverwachts, met zulke grote cijfers van Argentinië won riep ik als oudere wk-fan: ,,Nederland moet nu in de finale tegen Duitsland, worden we zeker wereldkampioen!’’

De jongere garde in alle oranjecafé’s was het hier allerminst mee eens. ‘Jong Oranje’ was bang voor Duitsland. De toen verloren finale in 1974 had niemand van hen ooit meegemaakt. Dat trauma is gelukkig voor hen nooit aan den lijve ondervonden.

Maar goed in de kroeg hebben ze Spanje gewenst en dus Spanje gekregen. Onderschat nooit een tegenstander en dat is uiteindelijk wel gebeurd. Met als gevolg een loodzwaar boetekleed voor allen.