Eddy de Werk overleden: ‘Wie niet werkt, krijgt niks’

(Door Hans Roodenburg)

Etiënne de Werk is niet meer. In de haven beter bekend onder de naam Eddy is hij op 12 november 2010 op 81-jarige leeftijd overleden.Daarmee is een van de markantste (en laatste!) haven-baronnen van Rotterdam van na de Tweede Wereldoorlog verscheiden.


Hij was in hart en nieren een ware Rotterdammer die in zijn werkzame leven de grote man was achter C. Steinweg-Handelsveem en die deze stukgoederengigant – mede als grootaandeelhouder - heeft doen uitbouwen tot een ‘stille’ internationale onderneming.

Hoewel hij wars was van journalistieke aandacht heb ik hem ruim twee jaar terug na een omweg aan de telefoon gekregen. Het was een genoegen om iemand uit de top van de haven te spreken te krijgen die geen enkel blad voor zijn mond nam. Wat we al wisten bevestigde hij toen. ‘Mr. Steinweg-Handelsveem’ moest meestal niks hebben van de door de vakbonden georganiseerde algemene havenstakingen in het verleden.


Voor de poort

,,Wie de handen uit de mouwen steekt, moet goed verdienen. Wie niet werkt, krijgt niks,’’ was zijn opvatting. Als er een staking was, ging De Werk ook altijd vóór de poort (‘niet achter’) staan om zijn eigen werknemers naar binnen ‘te begeleiden’ en om de vaak heethoofdige stakers van de andere bedrijven op andere gedachten te brengen. ,,Dat heeft me een keer een paar gebroken ribben opgeleverd. Bij ons is er in ieder geval vrijwel nooit gestaakt,’’ vertelde hij laconiek.

De Werk heeft er ook persoonlijk voor gezorgd dat toen twee (vaste) werknemers onder invloed van de vakbond toch het werk neerlegden, zij hun tantièmes niet uitbetaald kregen. ,,De bedragen hebben we toen overgemaakt naar het Rode Kruis.’’

De Werk was ook de onwrikbare vertegenwoordiger in de delegatie van de werkgevers als er met de vakbonden moest worden onderhandeld. Er bestaan vele anekdotes over hem. Bij de onderhandelingen over de grote reorganisatie van het stukgoed in de Rotterdamse haven (‘de zoen van Delft’) in 1987 kon men elkaar nauwelijks verstaan omdat er in de zomer voor de open ramen een draaiorgel stond te tetteren.

Eenvoudig

Een van de onderhandelaars ging naar buiten om de orgeldraaier te bewegen elders te gaan spelen. Dat lukte niet. Vervolgens ging Eddy de Werk naar buiten en het draaiorgel vertrok meteen. ‘Hoe heb je dat geflikt?’ vroeg men aan hem. De Werk: ‘Eenvoudig, ik heb die man 200 gulden gegeven met de boodschap dat hij maar beter bij het kantoor van de vakbond kon gaan draaien, want daar konden ze nog wel wat muziek gebruiken…’’

De Werk en zijn bedrijf wilde nooit iets met publiciteit of pers te maken hebben. In de haven staat het bekend als ‘een stille grootmacht’ die in het verleden niet te beroerd was om werknemers extra – soms zelfs onderhands – te betalen.

,,We zijn er voor de klanten, niet voor de kranten,’’ zei hij mij twee jaar terug nogmaals.

Hij heeft mede aan de wieg gestaan van de internationale groei van Steinweg-Handelsveem. In vele belangrijke havens in de wereld heeft de ‘multinational’ vestigingen op stuwadoorsgebied en misschien tegenwoordig nog belangrijker in de containeroverslag.

Recht toe recht aan

Het bedrijf opereert in Rotterdam in deze sector rustig en stil met Uniport Multipurpose Terminals in de Waalhaven (bij Heijplaat) in de slipstream van de grote containerbedrijven ECT en APT Terminals.

Eddy Werk was ondanks zijn geuzennaam als ‘havenbaron’ absoluut niet een arrogante kikker of een juridisch geschoolde manager. Hij was recht toe recht aan. Eerder patriarchaal en op zijn manier behoorlijk sociaal. Zelf ‘in de put’ begonnen had hij alle waardering voor mensen die de handen uit de mouwen staken.

Hij heeft er ook voor gezorgd dat Steinweg-Handelsveem feitelijk een ‘sociocratische’ onderneming is. De zeggenschap van de onderneming rust in meerderheid bij het personeel en het management. De (financiële) belangen van het personeel zijn ondergebracht in de Personeelsstichting C. Steinweg-Handelsveem. Die van het management in de Stichting Management Participatie Handelsveem Beheer.

De tegenwoordige president-directeur Piet Govers zet het beleid van Eddy Werk (tot 1994 als boegbeeld) nog steeds voort. Op z’n Rotterdams: weinig in de publiciteit en de mouwen opgestroopt.


Cor Van batenburg :
Een van de beste bazen die ik ooit heb meegemaakt ik heb er gewerkt van 1970 tot 1979 wat een pracht vent wast dat en ook heel goed voor zijn personeel

maandag 06 nov 2017

rob :
Eddy DE WERK EEN SPECAALE MAN. RUST ZACHT

dinsdag 15 sep 2015

L.Kort :
Ik heb Eddy de Werk in 1956 en 1957 meegemaakt, hij verzorgde onze boekhouding, financiering en advisering Ik was 17 jaar en had zijn broer (35jr) als compagnon , collega en goede vrien Jack en ik leerde elkaar kennen in 1953/54 bij WJ Spoormaker rotterdam Opel dealer,waar hij benzinepompbediende was en ik aankomend automonteur
Wij gingen later een zaak(je) oprichten in TV's TV antennes veel andere dingen, die met handwerk en installatie hadden te maken. Ik heb zeer goede en leuke herrinneringen aan de fam. de werk in ieder geval.
Misschien heeft u iets aan deze info
vriendelijke groet L.J. Kort (nu) Leeuwarden.

zondag 20 maart 2011

Saskia :
Hoi,

Hebben jullie misschien nog een uitgave van de krant? Ik zou graag het originele artikel willen hebben..

groetjes,

Saskia

woensdag 16 feb 2011

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Schreven de goden de Illias en mensen de Odyssee?

Julian Jaynes (1920-1997) was een Amerikaans psycholoog en een avontuurlijk wetenschapper van groot formaat.

Ik citeer uit Wikipedia:

Jaynes was eén van de eersten die een bewustzijnstheorie als puur wetenschappelijk propageerde. In zijn boek The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind uit 1976 beschrijft hij zijn "bicameral mind", ofwel bicamerale of tweekamerige geest, theorie.

Jaynes opvatting is dat de twee hersenhelften, tot circa 3000 jaar geleden, vrijwel onafhankelijk van elkaar hebben gewerkt. In die tijd zouden mensen onbewust zijn geweest en hebben geleden onder het fenomeen ‘stemmen horen’ en andere soorten hallucinaties en zelfs onder vormen van dissociatie zoals die van de meervoudige persoonlijkheid.

De doorbraak van ‘bicamerale geest’ tot bewustzijn zou ongeveer 2700 jaar geleden, ten gevolge van de opkomst van geschreven en gelezen teksten en de spraakevolutie van de oude Grieken, hebben plaatsgevonden. In die tijd, zesde eeuw voor onze jaartelling, werden door de Grieken de democratie en natuurfilosofie ontwikkeld, dat hij ziet als een bewijs voor zijn theorie.

Wanneer we dus, aldus Jaynes, deze definitie volgen, zouden we moeten inzien dat geen van de personages in bijvoorbeeld de Ilias een bewustzijn had. Woorden worden erin niet figuurlijk maar in hun letterlijke oorspronkelijke betekenis gebruikt. ‘Psyche’ betekent adem, niet ziel, geest of bewustzijn; ‘thumus’ betekent beweging/trilling, niet emotie; ‘nous’ betekent waarneming, niet voorstellingsvermogen enz.

Jaynes neemt aan dat de wereld van de Ilias van voor 3500 jaar geleden gedomineerd werd door een tweedelige 'bicamerale geest', waarvan de rechterhelft uitvoerend is en god heette en een linkerhelft die volgzaam was en mens werd genoemd. Het waren de goden die de mensen direct of indirect (via priesters etc.) bevelen tot handelen gaven.

De 'bicamerale mens', aldus Jaynes, ontstond zo'n 11000 jaar geleden ten noorden van de zee van Galilea waar toentertijd een theocratisch georganiseerde nederzetting was gevestigd. Deze samenlevingsvorm verspreidde zich gestaag. De bicamerale beschavingen ondergingen zo'n 3500 jaar geleden geweldige culturele (uitvinding en verspreiding van het schrift) en vulkanische uitbarstingen die vele koninkrijken uiteen deed vallen. In deze chaos kon alleen het bewustzijn zich handhaven. Deze verandering wordt, volgens Jaynes, verhaald in de Odyssee die een eeuw later dan de Ilias werd geschreven. Hierin vinden we bewuste personen en psyche, nous en thumus als metaforen van bewustzijn. Tot zover Jaynes.

(door Kees Versteeg)

De foto is van azquotes.com

  • Nieuw

  • Reacties