Rotterdam Vandaag & Morgen - De meest Rotterdamse krant van Rotterdam

In het bevolkingsregister van Rotterdam zullen naar inschatting in 2016 enkele tienduizenden mensen méér ingeschreven staan dan de 615.000 die op 1 oktober stonden geregistreerd. In de eerste drie kwartalen van 2011 groeide de bevolking van Rotterdam al met 5262 personen.

Rond de jaarwisseling dit jaar zal volgens het Centrum voor Statistiek en Onderzoek (COS) in Rotterdam het aantal inwoners van de gemeente de 617.000 zijn gepasseerd. Een sterke groei dus, die onder andere uitstijgt boven de jongste verwachting van het CBS (ruim 611.000 Rotterdammers op 1 januari 2012).

De groei van de Rotterdamse bevolking hangt samen met een toename van het aantal personen van westerse en niet-westerse herkomst. De afname van de autochtone bevolking is relatief beperkt (in vergelijking met eerdere jaren). 

De grootste deelgemeente, Prins Alexander, is met ruim duizend personen toegenomen naar 93.696 per 1 oktober. Ook Delfshaven (74.355) groeit fors, gevolgd door Feijenoord (72.289), Kralingen-Crooswijk (50.467) en Charlois (64.566). 

De bevolkingsafname van Rozenburg en Hoogvliet blijft beperkt. 

De forse bevolkingsgroei in de eerste drie kwartalen van 2011 wordt grotendeels veroorzaakt door een sterk positief buitenlands saldo. Hierin wordt een forse bijdrage geleverd vanuit de overige EU-landen. De trendmatige stijging van het geboorteoverschot zet zich verder voort. Ook het binnenlands saldo is licht positief vanwege minder vertrek naar de stadsregio.

De vestiging vanuit de stadsregio ligt op een vergelijkbaar niveau als in de afgelopen jaren. Het vertrek naar de stadsregio ligt aanzienlijk lager dan vorig jaar. De migratiestromen met de rest van Nederland zijn wat verder toegenomen, dat geldt zowel voor de vestiging als het vertrek. Tezamen leidt dit tot een licht positief binnenlands saldo.

De migratiestromen met het buitenland zijn groter dan in dezelfde perioden van de afgelopen jaren. Het hogere buitenlands vertrek is afkomstig van vrijwel alle etnische groepen. Ook de verhoogde buitenlandse vestiging vindt plaats over de gehele linie, maar de grootste bijdrage wordt geleverd vanuit de overige EU-landen.

Behalve bij Antillianen blijft de instroom van de traditionele immigratiegroepen relatief beperkt. Doordat de extra vestiging fors groter is dan het extra vertrek, resulteert dit in een aanzienlijk hoger buitenlands saldo dan in de afgelopen jaren.

De trendmatige stijging van de geboorten zet zich voort. Bij een gelijkblijvend aantal sterfgevallen leidt dit tot een verdere toename van het geboorteoverschot.

In andere statistieken steekt Rotterdam samen met Den Haag en Amsterdam er bepaald niet gunstig uit als het gaat om de laagste inkomensgroepen.

Tien van de twintig armste postcodegebieden van Nederland liggen in Rotterdam. De wijk Hillesluis scoort daarin het slechtst. Een op de twee huishoudens in deze wijk valt onder het criterium ‘niet veel inkomsten’ (en geen vermogen achter de hand), maar net genoeg om  enigszins redelijk van te leven. 

Daarbij gaat men uit van een netto maandbedrag (in 2010) van 910 euro per maand voor een alleenstaande en 1370 euro voor een echtpaar zonder kinderen. Als men nog één of twee kinderen op te voeden en te onderhouden heeft ligt dat ‘niet-veel-maar-toereikend-criterium’ per maand nog een paar honderd euro hoger.

Alle eindjes moeten écht aan elkaar geknoopt worden als men op het sociaal minimum zit dat nog 100 tot 250 euro per maand lager ligt (afhankelijk van het huishoudtype) dan het bedrag dat ‘niet veel’ is maar toereikend om nog enigszins redelijk van te leven. Niet voor niks zitten de meeste mensen in het schuldsaneringsproces in de laagste inkomensgroepen.

Wie een beetje met de armoedecijfers van het CBS gaat stoeien, komt er al gauw achter dat Rotterdam in zijn algemeenheid bepaalt niet tot de rijke steden behoort. Na Amsterdam (11,6 procent van het aantal huishoudens) komt armoede verhoudingsgewijs het meest voor in Rotterdam met 10,6 procent.  

Opvallend in het Armoedesignalement 2011 van het CBS is dat over heel Nederland gerekend een derde van het aantal arme huishoudens toch nog een eigen huis heeft. Daarvan heeft weer 26 procent een negatieve overwaarde, 16 procent een overwaarde tot 50.000 euro en 58 procent een overwaarde van meer dan 50.000 euro. Overigens moet hierbij meteen aangetekend worden dat mensen met bijstand grotendeels de overwaarde in hun eigen huis eerst moeten ‘opeten’.