Begrafenis Ron Abram vol humorvolle anekdotes

6005-begrafenis-ron-abram-vol-humorvolle-anekdotes (Door Jim Postma)
Zelden een begrafenis bijgewoond met zoveel anekdotes als die over voormalig NVJ-voorzitter (Nederlandse Vereniging van Journalisten) Ron Abram (79) afgelopen woensdag 6 april. Met een overvolle aula op de Rotterdamse begraafplaats Crooswijk. Het begon al met de introductie van zijn zoon Ido Abram: ,,Naast huilen, mag er best gelachen worden!’’


Zoon Ido vervolgde: ,,Als ik een euro zou hebben gekregen voor de keren dat iemand tegen mij zei: Wat lijk jij op je vader, dan zou ik nu bijzonder prettig kunnen rentenieren. Als kind vond ik deze opmerking maar een betrekkelijk compliment. Leek ik op die kleine dikke man met die opzichtige stropdassen en die sigaar? Ik lijk anders ook heel erg op mijn moeder was steevast mijn antwoord….’’

Journaille
In de aula was het net geen gieren en brullen maar er werd wel uitzonderlijk veel gelachen door de enkele honderden ‘Abram-gangers’ van allerlei pluimage. Voornamelijk natuurlijk uit de journalistieke wereld. Van vele collega’s en met een ruime vertegenwoordiging van het Algemeen Dagblad (AD) en vanzelfsprekend van de NVJ.
,,Hieruit kon je zien hoe ruim zijn brede maatschappelijke belangstelling was in allerlei lagen van de bevolking,’’ merkte Rotterdams voormalig stadsdichter Jana Beranová op. Dat zo’n driekwart van de bezoekers inmiddels ook grijs was geworden (Ron nooit…) liet zien dat de ‘oude garde’ hem zeker niet was vergeten.

Onhandig
Dochter Loeki Abram: ,,Mijn vader was niet gewoon onhandig maar extreem onhandig. Zo leerden wij van hem bijvoorbeeld dus nooit toen wij jong waren hoe je een fietsband moest verwisselen. Of een stekkertje maken of batterijen vervangen.’’ (red. Een typische journalist, want die zijn haast allen bijzonder onhandig…).
,,Nooit ben ik vergeten dat pa toch een keer met mij stoer wilde gaan doen door te gaan vissen in het Rotterdamse Vroesenpark. Hij had hengeltjes meegenomen en liet mij simpel zien hoe je een stukje brood aan het haakje moest doen. Bijzonder vakkundig door eerst het stukje brood van speeksel te voorzien zodat het min of meer bleef plakken aan de haak. En ja hoor, het was meteen bingo!
Al na een minuut had hij een spartelende vis aan de lijn en ik even later ook een. Het was een groot visserslatijn-spektakel. Na de 21e gevangen vis kwam er een parkwachter aan. En pa zei meteen geruststellend: Wij hebben een vergunning hoor! Hierop zei die parkwachter: Ja, dat zal wel. Maar niet hiervoor. Dit is namelijk een kweekvijver….’’

Thomas Bruning: 'Ik leerde in mijn begintijd bij de NVJ veel van Ron Abram. Maar ik vreesde ook al snel zijn telefoontjes over actuele zaken ’s ochtends vroeg'. Foto: De GelderlanderVerjaardag
Zijn verjaardag tijdens de paasdagen (op 27 maart j.l.) heeft Ron Abram nog net kunnen halen. Volgens NVJ algemeen-secretaris Thomas Bruning hebben toen nog talloze collega’s en bekenden hem gebeld. En hem op zijn 79ste verjaardag nog kunnen ‘feliciteren’. Dat hij er op dat moment al ‘heel erg slecht’ aan toe was, wisten bijna alle ingewijden. Vier dagen later overleed hij, ‘waarschijnlijk aan een hartstilstand’.
Thomas Bruning tijdens de afscheidsplechtigheid: ,,Ik leerde in mijn begintijd bij de NVJ veel van hem. Maar ik vreesde ook al snel zijn telefoontjes ’s ochtends vroeg. Als hij weer eens fijntjes informeerde of we al een persbericht hadden uitgestuurd over een relevante en actuele journalistieke ontwikkeling. Als abonnee op zeven kranten en met radio 1 als standaard nieuwsbron had hij meestal een pittige voorsprong op mij. Daar moest ik mij dus gepast doorheen zien te bluffen….’’

Ron als ‘bokser’
Ido Abram senior, de drie jaar jongere broer van Ron Abram: ,,Ron en ik zijn voor de Tweede Wereldoorlog in Batavia in Nederlands-Indië geboren. Onze vader Isidoor was wiskundeleraar aldaar en onze moeder Wies lerares Nederlands. Wies had twee linkerhanden en Isidoor minstens drie. Volgens Isidoors schriftgelijke verslag zei Ron bij alles wat vader deed: ‘Kan jij dat wel?’ En daarna: ‘Mamma doet het altijd heel anders…’
Als jonge kinderen zaten wij in het vrouwenkamp van de Jappen. Ron was daardoor soms bang (red. hield er na de oorlog zelfs een trauma aan over) en Wies en Isidoor bedachten daar wat op. Ron moest leren boksen. Hij kreeg les van ene majoor Strauss uit het KNIL (Koninklijk Nederland-Indisch Leger). Dat had succes. Totdat Ron bij de tandarts moest komen met kiespijn. Die keek in zijn mond en tikte met een tangetje op zijn tanden. Ron raakte daardoor zo panisch dat hij de tandarts een welgemikte kaakslag gaf. Sinds die tijd heeft die ó zo boze tandarts ons nooit meer gegroet.’’

Spiegel
Zoon Ido Abram, die als ceremoniemeester optrad: ,,De wijste en mooiste levensles die ik van papa meekreeg probeer ik nog steeds iedere dag na te leven: ‘Behandel mensen zoals jezelf behandeld wilt worden. En zorg ervoor dat je jezelf iedere dag recht in de spiegel kan blijven aankijken’.
Als papa ’s avonds thuis was, werd er vaak om een uur of 22.00 door de krant gebeld. Om de voorpagina door te nemen of om een kop te bepalen. Vaak nam hij dan de telefoon op met zijn vaak flauwe grappen, zoals: ‘Met bejaardentehuis Avondrust.’ Of met: ‘Hoerenpaleis het Gulden Vliesje…’. (red. Zomers nam hij bij mij op: ‘Met de ijsberencentrale’).
Allemaal heel grappig natuurlijk. Behalve dan als een van mijn vrienden per ongeluk rond dat tijdstip belden. Dit leidde tot grote consternatie…,’’ aldus Ido Abram.
Op wens van Ron Abram zelf was er na afloop van de begrafenis gezorgd voor zijn favoriete gehaktballetjes mét sambal en rijkelijk gevulde roomsoesjes. Daar werd volop van gesmuld. Bij zijn laatste rustplaats was het zijn broer Ido Abram senior die aldaar het joodse gebed ‘Kaddisj’ voor de doden uitsprak. Naast de traditionele kiezelsteentjes lagen op zijn kist ook nog rubberen hondenkluifjes (red. voor onderweg…), omdat Ron gek was op honden.

Muziek
Oud-collega’s Bernard van Bossum en Willem Vergeer spraken in de aula eveneens een afscheidswoord tussen de muziekpauzes door zoals: ‘I Still Cry (Ilse de Lange) / Moriat von Mackie Messer (Ute Lemper) / Ev’ry Time We say Goodbuy (Ella Fitzgerald) / Something (Shirley Bassey) en ‘Dat komt door jou’ (Guus Meeuwis).
Zijn dierbare levenspartner Giny Abram hield zich, ondanks haar slechte gezondheid, tijdens de hele plechtigheid bijzonder gelaten en vooral dapper. Over haar zei Ron meerdere malen: ,,Zonder mamma had ik het nooit kunnen doen. Zij was mijn steun en toeverlaat en mijn uitlaatklep.’’
Broer Ido senior had aan het einde van zijn toespraak ook nog een bijzondere uitsmijter: ,,Ron, dit is de eerste keer dat je me niet hebt onderbroken, verbeterd of flauwe grappen hebt gemaakt. Dag lieve jongen!’’

Maar de allermooiste hoorde ik (als waarschijnlijk een van de weinigen) van Ron Abram zelf vlak voordat zijn kist zakte. Mompelend en grommend als een oude beer: ,,Altijd weer over die linkshandige en onhandige journalisten. Bah! Nou, dan hadden jullie maar een vak moeten leren…!’’

Janny Kok :
Dit stuk vraagt om kopieëren en nog verder verspreiden op sociale media. Dat ga ik doen met naamsvermelding van auteur en internetkrant. Chapeau Jim!

donderdag 14 apr 2016

G.J.Laan :
Inderdaad een mooi verslag van een uitvaart zoals je dat vrijwel nooit meer leest. Voor mij was Ron ook een steun en toeverlaat in vaak turbulente tijden.
Rust zacht kerel.
Geert-Jan Laan

vrijdag 08 apr 2016

Hans Roodenburg :
Mooi verslag! Na wijlen Herman Wigbold was Ron een inspiratiebron voor mij in de journalistiek.

vrijdag 08 apr 2016

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Dichter Peggy Verzett ontvangt de eerste Jana Beranováprijs

De eerste Jana Beranováprijs, vernoemd naar een levende Rotterdamse dichter, is toegekend aan Peggy Verzett voor haar baanbrekende en eigenzinnige poëzie. Verzett (1958) debuteerde in 2005 bij Van Oorschot met de bundel Prijken die buik. Bij Querido verschenen sindsdien Vissing (2010) en Haar vliegstro (2016). Stichting Woordnacht reikt de prijs met ingang van 2019 jaarlijks uit aan een auteur uit het Nederlandse taalgebied voor wie de artistieke vrijheid en integriteit vooropstaan; zonder te hechten aan waardering op basis van conventionele, modieuze en morele criteria. Aan de prijs is een bedrag verbonden van 3500 euro.

De Jana Beranováprijs 2019 wordt op zaterdag 26 oktober om 14.00 uur uitgereikt in Boekhandel Donner in aanwezigheid van Jana Beranová en de jury, bestaande uit Hugo Bongers, Thomas Möllmann, Wilma Scheffers en Dean Bowen. De gehele middag is gratis toegankelijk voor bezoekers van Woordnacht en Donner.

(van de redactie)

  • Nieuw

  • Reacties