'Nico’s nieuws': Haasbroek's passie

4291-nico-s-nieuws-haasbroek-s-passie (Door Saskia Wigbold)

Nico Haasbroek (68) heeft een lange journalistieke loopbaan achter de rug en was onder meer hoofdredacteur van Radio Rijnmond, directeur van Stads TV Rotterdam en hoofdredacteur bij het NOS journaal. Maar ondanks zijn pensionering gaat hij nog steeds door met allerlei journalistieke activiteiten. Zo verscheen onlangs zijn nieuwe boek ‘Nico’s nieuws’.


Het boek is een passioneel pleidooi voor een nieuwe manier van journalistiek bedrijven en schets zijn kijk op de publieke omroep.
In een espressobar aan de Nieuwe Binnenweg praat ik met hem hierover.

Op straat
,,Het nieuws ligt gewoon op straat,” begint Nico Haasbroek te vertellen. ,,Maar we zitten als journalisten teveel achter ons bureau. Mijn boek is vooral een handleiding om zelf op zoek te gaan naar het nieuws. Overal zijn verhalen te vinden. In mijn college ‘mobile news’ genaamd, stuur ik studenten met hun mobiele telefoon in duo’s de stad in om beelden en nieuws te maken. Ga maar eens kijken wat je ziet en tegenkomt,” zei ik tegen ze. ,,Het gaat om de essenties. Als je een onderwerp aansnijd, is het eerste wat studenten doen naar hun computer kijken. Maar daar staat nieuws op wat allang bekend is. Dus zeg ik trek de wereld in en maak je eigen nieuws. Ik leer ze daarbij te kijken, te luisteren en hoe ze van hun angst afkomen om te bellen en mensen aan te spreken.”

Nico Haasbroek. Op het omslag van zijn vorige boek.Praktijk
Hij geeft vervolgens een voorbeeld uit de praktijk. ,,Ik was met een paar studenten op pad om een reportage te maken in de Bijlmer. Onderwijl ging mijn mobiel af en die zette ik op de luidspreker zodat de studenten mee konden luisteren. Sjors, een vriend van mij belde mij en nodigde mij uit om mee te gaan naar Lourdes. Hij is een fervent katholiek en hoopt mij ooit nog een keer te bekeren. Ik stemde in en belde vervolgens het NRC Handelsblad. Het leek mij een leuk onderwerp voor een dagboek in die krant. Ik kreeg een vrouw aan de telefoon en vertelde van mijn plan om naar Lourdes te gaan. Ze reageerde er enthousiast op . Toen ik ophing kwam een student met de opmerking dat ik een bekende Nederlander was, dus dat het voor mij heel makkelijk was om dit te doen. Prompt belde even later een redacteur van het NRC mij terug over het dagboek. Hij zei - wat alle studenten konden horen - dat de vrouw bij de krant die ik gesproken had totaal niet wist wie ik was! Zo had ik direct het bewijs dat het een vooroordeel was om zo te denken.”

Strepen
Als ik om een ander voorbeeld vraag, staat hij op en wijst naar buiten. ,,Kijk daar op deze hoek, zie je die strepen op dat fietspad? Er zijn al meerdere ongelukken gebeurd vanwege die strepen. Mensen raken in verwarring omdat ze de bedoeling van die strepen niet begrijpen. Het lijkt op strepen van een zebrapad. Alleen daarover zou je al een verhaal kunnen schrijven. Hoeveel geld heeft zo’n strepenplan gekost terwijl het niet werkt?!”
Zijn persoonlijke benadering voor het vergaren van nieuws staat haaks op de agenda journalistiek waarbij men van te voren al heeft vastgelegd wat men gaat verslaan, zoals een NAVO-top. De invloed van commercie wordt daarnaast ook steeds groter. ,,Nieuws is commerciëler geworden doordat het minder goed ging,” legt Haasbroek uit. ,,De financiële constructie van kranten is problematisch geworden. De inkomsten wegen niet meer op tegen de uitgaven. Hierdoor zijn kranten hetzelfde gaan doen als de tijdschriften. Die richten zich op specifieke doelgroepen zoals tieners, ouderen, sporters noem maar op. Ze doen wat de lezers willen waardoor de journalist zijn onafhankelijkheid verliest. Dat mechanisme moeten we doorbreken. Dat is het einde van de journalistiek.”

Etalage
In zijn boek geeft hij hier onder dezelfde titel een sprekend voorbeeld van. Zo beschrijft hij in zijn boek de etalage van de krant Der Tagesspiegel in Berlijn. In plaats van kranten lagen er souvenirs van Berlijn, wijnen, spelletjes en aanbiedingen van reizen die je kon winnen.
Ook het beleid dat iedereen dezelfde primeur wil en een deel van het succes wil hebben, speelt mee waardoor het nieuws steeds meer op elkaar is gaan lijken Een goed voorbeeld daarvan is het nieuws over prins Friso. ,,Je krijgt een herhaaleffect,“ zegt Haasbroek. ,,Het blijft de hele dag doordenderen. Dat mechanisme moeten we doorbreken.”
Hoe ziet hij de toekomst van de traditionele kranten? ,,De meeste kranten zullen verdwijnen,“ vervolgt Haasbroek. ,,Ook het NRC dat ik nog zo’n tien jaar geef.
Maar er zullen altijd wel kranten blijven bestaan zoals de huis aan huis bladen die het relatief goed doen.” Hij voegt eraan toe dat in landen als Benin en Turkije, kranten het ook goed doen door het zogenaamde doorschuifsysteem. Drukkerijen die commercieel drukwerk leveren, drukken van het budget dat ze overhouden een krantje. Met wat subsidie wordt dat bedrag aangevuld.
,,De toekomst is dat iedereen zijn eigen journalist kan zijn,” gaat Haasbroek verder. ,,Maar je moet het bedrijven vanuit een andere context. Zoals onder andere de werkwijze van Günter Wallraff waar onze vriendschap op gebaseerd is.”

Poppodium Watt.

Poppodium Watt
Hij verwijst naar zijn fascinerende verhaal van het Rotterdamse miljoenenschandaal rond het poppodium Watt in zijn boek. In 2010 werd Haasbroek door Urban Culture Podium als adviseur gevraagd. Hij kreeg te maken met de huisvesting en de verbouwing ten behoeve van UPC in de graansilo bij de Maashaven. Hij ging zelf op onderzoek uit. Die verbouwing moest 2,4 miljoen gaan kosten waarschijnlijk weggegooid geld. Na verder onderzoek kwam hij erachter dat het veel goedkoper was om UCP met enkele aanpassingen in het WATT gebouw te huisvesten.
Haasbroek sprak met alle betrokkenen en schreef een onconventioneel advies. ,,Ik kende alle cijfers en mijn advies was aanzienlijk minder kostbaar dan die verbouwing. De meeste mensen waren er ook voor maar het plan werd toch door de wethouder afgewezen. Ik kreeg met de arrogantie van de macht te maken. Men kijkt bij schandalen vooral naar de verliezen en uitgaven valt mij op. Terwijl ik in mijn advies aangaf dat je ook geld kunt verdienen door grote feesten in de Maassilo te organiseren. Zo draag je bij aan de oplossing van het probleem.“
Voor zijn advies werd hij door de gemeente betaald. Zijn plan werd op internet geplaatst en later door het NRC overgenomen. Zijn verhaal werd gepubliceerd bij Joop.nl. ,,Zo ving ik meerdere vliegen in één klap,” zegt Haasbroek.

Experiment
In zijn boek staat ook een mooi experiment. Hoe kun je in Nico’s ogen journalist worden? Neem een onderwerp, werk dat uit en biedt dat een medium aan. Hij brengt deze theorie in praktijk door in een week in augustus 2012 te bepalen welk nieuws hij zal gaan verslaan. Hij besluit naar de mijnwerkersstaking in Afrika te gaan. Zijn eerste ingang begint bij de chauffeur van het hotel die hem op het vliegveld afhaalt. ,,Zo’n man wil ook graag wat verdienen dus ik vroeg hem mij naar de plek van de stakende mijnwerkers te brengen.”
Haasbroek schrijft uiteindelijk een prachtig verhaal dat hij aan de Nederlandse media probeert te verkopen. Dat hoort ook bij zijn opdracht. Maar ondanks zijn boeiende interview met oud president Mbeki wordt zijn verhaal niet afgenomen. Hij kwam zelfs mensen tegen die niet wisten wie Mbeki was.
Maar Haasbroek blijft ondanks alles optimistisch. ,,Al die mensen die maar somber doen en zeggen dat het allemaal moeilijk is,” besluit hij het gesprek. ,,Onzin, gewoon eropuit trekken. Het leven is een feest!”

‘Nico’s nieuws’ is verschenen bij uitgeverij Douane.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Kalifaat Rotterdam

In het nog nieuw op te richten Kalifaat Rotterdam zijn
Inmiddels twee sjeiks benoemd in vol ornaat en glorie.

Als eerste sjeik Ronald Sörensen – ook bekend van
Leefbaar Kalifaat Rotterdam - met zijn nieuwe
naam als sjeik Sör Ali Ben Hari.

En als tweede sjeik Jim Postma, hoofd van de
Kopstoottroepen, alias sjeik Jim Ben Arie Kanarie.

Ter introductie brengen beide sjeiks vast de
volgende boodschappen voor alle Kalifaatgangers.


Sjeik SÖr Ali Ben Hari: ‘Willen jullie
meer Rotterdammers,
of minder Rotterdammers.’


Sjeik Jim Ben Arie Kanarie: ‘Geen gezeik in ons rijk,
iedereen even rijk.’


(Volgens: Cake op de Ajatollahweek).

Fotoredactie: Mishu Westerveld/Rinus Vuik.

JP.


  • Nieuw

  • Reacties