In 1988 was ik de popie-jopie van de straat. Ik had twee kaartjes voor een concert van Michael Jackson in de Kuip voor de straatjeugd in de aanbieding.
Het was het derde en laatste optreden. Op de redactie van het Rotterdams Nieuwsblad piekerden we ons suf wat we nog over dit concert konden schrijven. Niet nog een recensie, daarvan waren er al genoeg geschreven. Ik kreeg een lumineus idee. Ik zou een quiz uitschrijven voor de buurtkinderen. Wie het meest van Michael Jackson wist, mocht met mij mee naar de Kuip. Ik zou een reportage schrijven over deze Rotterdamse fans.
Twee meiden waren de overduidelijke winnaars. Vooral mijn buurmeisje wist alles over haar held, die levensgroot boven haar bed hing. Mijn buurmeisje kon niet slapen, op school droomde ze weg, ’s-avonds onderweg naar de Kuip was ze niet meer houden. ,,Dit is de mooiste dag van mijn leven”, zei ze steeds maar.
Dat kan wat worden, dacht ik nog, die gaat dadelijk helemaal uit haar dak. Een dankbaar onderwerp.
Totdat de King of Pop op het podium stond. Mijn buurmeisje kon geen woord meer uitbrengen, ze zat er als een dood vogeltje bij. Het was te overweldigend. Een volle kuip swingde op Billy Jean, maar niet mijn buurmeisje.
Het was een uitstekend concert, maar ik had geen idee hoe mijn jonge vriendin het had ervaren.
,,Vond je het niet leuk?’’
,,Geweldig, maar het publiek had geen respect voor Michael’’, antwoordde ze, ,,wie durft er nou te dansen als Michael Jackson naar je kijkt. Dan sta je toch voor aap”.
,,Ja, daar zit wel wat in’’, zei ik
Mijn buurmeisje: ,,Sorry dat ik zo saai was, je hebt nu natuurlijk niets om over te schrijven. Weet je wat, schrijf maar dat de tranen over mijn wangen biggelden. Vind ik niet erg hoor’’.
Lief buurmeisje, als je dit verhaaltje op 35-jarige leeftijd per ongeluk nog leest: Gecondoleerd.
Corine
:
|
Ook ik was daar... geweldig was het! In de week er na (kan ook 2 weken zijn geweest) naar hetzelfde concert maar dan in Belgie. Daar heel dichtbij het podium gestaan. Ik was toen 19, dus echt wegmijmeren deed ik niet zoals dat buurmeisje, maar geweldig was het! |
|
|
Misbruik rapporteren
Stem -1
Stem +1
|
Monica Rasenberg
:
|
Lieve Dirk Buurman (hahaha) waar ik een hoop fijne herinneringen aan heb Jij hebt mij meegnomen naar het concert van Michael Jackson in 1988 en niet alleen dat jullie namen mij ook mee op vakantie naar Spanje en dan waren er de feesten bij jullie thuis en nog veeeeel meer Ik heb verschrikkelijk gehuilt toen ik hoorde dat mijn grote idool overleden was ik heb vanaf het moment dat ik het hoorde totdat de officiele bevestiging op CNN bekend werdt gemaakt voor de buis gekluistert gezeten, ik kon en kan het eigelijk nog steeds niet geloven ik heb dat artikel nog uit de krant en heb je een mailtje gestuurd (PRIVÉ) Dirk ik ben al erg lang op zoek naar jou en toen ik dit bericht van jou las moest ik weer huilen en was ik er stil van net als in 1988 bij Michael Jackson ik ben gelukkig naar al zijn concerten geweest Bad - Dangerous en History onlangs ben ik ook naar Thriller live in het oude luxor geweest een prachtige ode aan Mr Michael Jackson heel irronisch stierf hij 5 dagen nadat ik naar die musical was geweest. I am Speechless. Liefs Monica je buurmeisje uit 1988  |
|
|
Misbruik rapporteren
Stem -1
Stem +1
|
