Natuurlijk moet Rotterdam het Eurovisie Songfestival 2020 organiseren; bidbook moet perfect zijn

8037-natuurlijk-moet-rotterdam-het-eurovisie-songfestival-2020-organiseren-bidbook-moet-perfect-zijn (Door Kees Versteeg)


Na de fantastische winst van Duncan Laurence in het Eurovisie Songfestival afgelopen zaterdagnacht, rees al snel de vraag in welke stad in Nederland het Songfestival in 2020 moet plaatsvinden. Het winnende land organiseert dit feest immers het jaar daarop. Amsterdam, Zwolle, Arnhem en Maastricht wierpen zich al snel op als kandidaten. De VVD-afdeling Rotterdam en Ahoy pleitten direct voor Rotterdam. De geschatte kosten bedragen zo’n 30 miljoen euro. Gezien de uitstraling van het Songfestival moeten die kosten niet echt een probleem zijn.


Om tal van redenen ligt het voor de hand om het festival in Rotterdam te organiseren. Met alle respect voor Zwolle, Arnhem en Maastricht. Een groot festival als dit moet in een grote stad georganiseerd worden. In de praktijk gaat het tussen Amsterdam en Rotterdam.Den Haag is al twee keer aan de beurt geweest. Ook Amsterdam en Hilversum hebben het festival al een keer georganiseerd. Maar Amsterdam staat te trappelen om dat nog een keer te doen.

De meerwaarde op allerlei terreinen is veel groter als Rotterdam in plaats van Amsterdam het festival organiseert. In de eerste plaats heeft het geen enkel nut om voor internationaal publiek Amsterdam als toeristische bestemming op de kaart te willen zetten. Amsterdam is natuurlijk allang bekend als zodanig. En daar klaagt men juist over te veel toeristen. In Rotterdam kan toerisme nog flink groeien voordat het een probleem zou worden. Bovendien past het organiseren van het songfestival prima in de stijgende bekendheid van Rotterdam als toeristisch verblijfsoord. De stad wordt in veel buitenlandse bladen aangeprezen als interessante bestemming.

© Wikipedia.org

Verder vindt het festival prima aansluiting bij het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. Het blaast de nieuwe culturele dimensie van dat plan leven in. Er is ruimte voor veel spin-off. Op het terrein van muziek, horeca en al eerder genoemd toerisme, en gay-life. Rotterdam Zuid kan een stimulans op deze gebieden heel goed gebruiken. Amsterdam Zuid heeft die niet nodig.

Bidbook
Belangrijk is het bidbook dat Rotterdam dient te presenteren aan de NPO. Naast financieel en organisatorisch kloppend, moet de geest ervan de wil tot verbroedering uitstralen tussen (heel) verschillende culturen. Rotterdam kan de eerste Europese stad zijn waar een bijzonder gebruik wordt gemaakt van de vreedzame uitstraling van het festival om internationale verhoudingen te verbeteren en migratiespanningen te verminderen. Gedeeld cultureel amusement is daarvoor zeer geschikt.

Zo kunnen politici en omroepbazen Turkije verzoeken om weer deel te nemen aan het Songfestival. De Turkse omroep – aangestuurd door islamitische Turkse politici – is afgehaakt omdat men vond dat er te veel bizarre acts deelnamen. Zoals ConchitaWurst, de Oostenrijkse winnares in 2014, een vrouw met een baard. De Turkse omroepbazen zien dat als morele verloedering. Men wil, naar eigen zeggen, Turkse kinderen niet blootstellen aan dit verval van normen en waarden. Een beetje on-Turks is dat wel. Een van de grootste sterren uit de Turkse showbizzgeschiedenis is immers Bülent Ersoy, een zangeres die in 1981 al een geslachtsverandering van man tot vrouw onderging. Het Turkse publiek is van oudsher dus best wel wat gewend.

Met een Turkse deelname zou de belangstelling voor dit festival in Rotterdam Zuid, waar veel Nederturken wonen, uiteraard nog groter zijn. Maar er is meer. Om deel te nemen aan het Songfestival moet een land lid zijn van de EBU (European Broadcasting Union). In tegenstelling tot wat de naam suggereert, zijn niet alleen Europese landen lid van de EBU. Er zijn twee vereisten voor lidmaatschap: een land moet lid zijn van de Raad van Europa óf geografisch gezien liggen in het gebied ten noorden van 30e breedtegraad en ten westen van de 40e lengtegraad (en ten oosten van de Atlantische Oceaan). Dit laatste maakt dat ook landen als Marokko, Algerije, Tunesië en Egypte lid zijn van de EBU. Het staat ze vrij om aan het Songfestival deel te nemen. De deelname van Australië is gebaseerd op een speciale uitnodiging aan dat land in het kader van het zestigjarig bestaan van de EBU, namelijk: de enorme populariteit van het festival in Australië.

Samira Bensaïd namens Marokko tijdens het Songfestival van 1980 in Den Haag © youtube.com

Weinig mensen herinneren zich dat ook Marokko ooit deelnam aan het Eurovisie Songfestival. Dat was in 1980 in Den Haag. Samira Bensaïd wist met het lied "Bitakat hob" slechts zeven punten te behalen. Het was de enige keer dat Marokko deelnam. Eerder had Tunesië al interesse getoond in deelname, maar het land zag ervan af toen bleek dat Israël ook meedeed. Deelname staat dus open voor landen die lid zijn van de EBU. Het is wenselijk dat er wat culturele toenadering geschiedt met de Maghreb-landen zoals Marokko, Algerije en Tunesië. De kunst is om ook deze drie landen tot deelname te verleiden. Wellicht ook Egypte en Libanon. Uiteindelijk zou het Songfestival in de toekomst een festival moeten worden waar alle Europese landen en die rond de Middellandse Zee aan deelnemen. Het Songfestival van 2020 kan alvast ingezet worden om culturele verschillen een beetje glad te strijken. En wat de muziek betreft: er komt prima muziek uit deze landen. Denk bijvoorbeeld aan de raï-muziek uit Algerije.

Overigens lijkt het me ook leuk om Vaticaan (ook EBU-lid) te verleiden tot deelname. Er is een voorgeschiedenis. In 1964 had de zingende Belgische non ‘SoeurSourire’ buiten het festival om al een wereldhit met ‘Dominique’. Een tragische noot mag ik echter niet onvermeld laten: in 1985 pleegde ze zelfmoord vanwege torenhoge belastingschulden ten gevolge van dit verkoopsucces. Zelf had ze nooit een cent ontvangen.

Op kleine schaal, in Rotterdam zelf, kun je in de aanloop naar het festival op scholen en pleinen alvast festiviteiten organiseren voor kinderen en wijkbewoners. Maak het songfestival net zo populair als rap, een muziekstroom die nu oververtegenwoordigd is in Rotterdam en die ook te veel een Amerikaanse toonzetting heeft. We zijn hier in Europa. Dat moet zich gaan emanciperen ten aanzien van Amerikaanse invloeden en meer een (nieuwe) eigen culturele koers gaan varen. Het organiseren van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam zou daarvoor een mooie start zijn.


Jan Tak :
Wel het was niet mijn keus, maar eerlijk is eerlijk, Rotterdam had met de Ahoy de beste kaarten daar kon niemand omheen.
Gefeliciteerd Jolanda Jansen van de Ahoy, de hele wereld komst strak bij je op bezoek, gefeliciteerd Rotterdam Promotions de eerste boekingen komen al binnen.

Nu nog een winnend lied:
https://www.youtube.com/watch?v=ViWj0_PpbaY

zaterdag 31 aug 2019

Kees Versteeg :
Nieuws: Rotterdam organiseert het Eurovisie Songfestival 2020.

vrijdag 30 aug 2019

Jan Tak :
Ik stem voor Maastricht (dat was al duidelijk ;-)

's Middags even een bodempje op het terras van café Den Ouden Vogelstruys en daarna allemaal in een Hollandse regenbuitje in een geel regenjassie van de ANWB, met een pluutje van de Hema en een warme Chocomel van Campina, inhaken op het Vrijthof.
Dat zet Nederland pas goed op de kaart en Jan ziet het wel op TV.

woensdag 10 jul 2019

Kees Versteeg :
Het bidbook is ingeleverd. Wordt het Rotterdam of Maastricht?

https://dagblad010.nl/Algemeen/rdam-levert-bidbook-in-voor-songfestival

woensdag 10 jul 2019

Arie Torcque :
Ehhh,.. de lat wat betreft de vrijheid van meningsuiting bij Jim lag toch wel een beetje hoger,... mijne heren redacteuren ik groet u.

dinsdag 21 mei 2019

Mark Sakloo. :
Liedjeswedstrijd weer zo ,n weerslag van geestelijke armoede.
Maar als het dan moet deze gekte om een winnend liedje dan maar hier in Rotterdam, logisch daar hier alles voor handen is om zo spektakel te organiseren.

Voorts geven wij de voorkeur schaf deze achterlijk liedjes wedstrijd af,het draagt niets bij aan de echte zangkunst.

maandag 20 mei 2019

Jan Tak :
Goed verhaal Kees helaas sleept je enthousiasme je mee :-)

Vraag je gewoon eens artistiek en zakelijk af of Rotterdam en uiteindelijk Nederland in zijn totaal, hier echt beter van gaat worden?
Ben bang (weet dit eigenlijk zeker) dat het ons weer handen vol geld gaat kosten waarvan we vrijwel niets terug gaan zien. Bovendien zitten we niet te
Er is wel een meer goedkopere en meer effectieve Rotterdam-promotie te verzinnen.
Helaas ben ik wat negatief over dit idee.

Overigens dat Rotterdam het kan organiseren daarvan ben ik van overtuigd maar wie wordt er beter van als het circus hier als een sprinkhanenplaag in de stad neer strijkt?
Ja het hotel- en congres gebeuren wellicht, maar de gemiddelde Rotterdammer zal hieronder nuchter blijven en zit niet op te wachten om straks een Amsterdam.2 te worden.
Laten we maar even een rondje maken, wie is voor en wie tegen. Maar als we het toch in ons land moeten organiseren ga dan naar Maastricht en vraag Andre Rieu om advies. Wordt het een geweldig feest, dat is zeker

maandag 20 mei 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Identiteit


(door Kees Versteeg)

De menselijke identiteit is als een diamant met vele vlakken. Het hangt maar net van de situatie, de tijd en plaats af op welk deel van je identiteit je wordt aangesproken. Dat kan je huidskleur zijn, maar ook je geslacht, leeftijd, seksuele voorkeur, bezit, sociale klasse, opleiding, burgerlijke staat en tientallen andere zaken. Op sommige plaatsen bezit iedereen voor even dezelfde identiteit: in een supermarkt zijn we allen in de eerste plaats consumenten. Wat we daarnaast óók allemaal zijn, is in de Jumbo irrelevant. De ellende van identiteitspolitiek is dat mensen één facet van hun identiteit zó opblazen dat die alle andere facetten overstemt. Eigenlijk laat je jezelf daardoor als mens verdwijnen – en ook alle andere mensen die niet dat kenmerk hebben. Identiteitspolitiek ontmenselijkt mensen – het maakt ons meer robot dan mens.

Natuurlijk, niets komt uit de lucht vallen, ook identiteitspolitiek niet. Die is ontstaan uit het op zich gerechtvaardigde verlangen van minderheden om meer gekend te worden. Zolang de wens tot emancipatie de boventoon voert, is er niet zoveel aan de hand. Het is zelfs gezond voor de samenleving, die wordt daar rijker van. Maar als de emancipatiedrang ontaardt in een dictatuur van minderheden, en omslaat in een verlangen om revanche te nemen, zijn we verder van huis dan ooit en zullen de muren tussen groepen tot aan de hemel reiken.

Foto: wikipedia.org

  • Nieuw

  • Reacties