Een Heer van Stand

(Door Zettie Leeuwenburgh)

Een Heer van Stand kwam jaren geleden vanuit het mooie Limburgse land naar Rotterdam, aangetrokken door de haven. De schilder, tekenaar én dichter Manuel Kneepkens (75) ging op avontuur in Rotterdam-Kralingen, waar hij is blijven wonen in een laan achter een beschermende dijk. Hij ging rechten studeren, slaagde uiteraard en na verloop van tijd ging hij de politiek in als voorman van de oude Stadspartij tot 2006.

Vaak struinde hij rond op het fraaie landgoed Trompenburg, waar hij inmiddels elk pad en elke zandkorrel weet te vinden. Hij luisterde er naar het zingen van de vogels en het ruisen van de wind in de takken van de bomen. Die vertellen hem waarover hij een gedicht moet schrijven. Dat blijkt wel uit de gedichten in zijn bundel ´Trompenburg´.

Op de fiets trok hij van Kralingen naar de Coolsingel, waar hij nu weer is aanbeland. Manuel Kneepkens heeft zich verbonden als lijstduwer aan de nieuwe partij Stadsinitiatief Rotterdam, de partij van voormalig D´66-raadslid Jos Verveen. Deze week lokte hij talloze bezoekers naar eetcafé ´De Steek´ in de Kralingse Waterloostraat, waar een prachtige tentoonstelling is ingericht met zijn tekeningen en schilderijen.


Foto: Manuel Kneepkens, bij hem thuis tijdens Kunstroute Kralingen 2014 Foto © Rinus Vuik.

¨Die Jos Verveen vind ´k een sympathieke vent¨, vertelt Manuel Kneepkens als we zijn schilderijen bewonderen. Zijn vrienden, de kunstenaars Jan de Grauw, een Rotterdamse vioolbouwer en zanger en Ad Vermeer, die de schilderijen en tekeningen hebben opgehangen, knikken instemmend. ¨Een man van statuur, daar kun je niet omheen¨ vervolgt Manuel. ¨ Hij heeft veel te vertellen en heeft inmiddels een café in het stadhuis geopend, zulke mensen steun ik.¨

Met luide stem draagt de ´pensionisto´, zoals hij zichzelf noemt, even later wat gedichten voor, zoals ´Fazant in de Annastraat´ en ´Arboretum Alcoholia´. ¨Het Trompenburg moet bewaard blijven, de tuin moet openblijven. En er is nog veel meer in Rotterdam, dat niet mag verdwijnen. Hij stipt de Plasmolens aan en noemt een paar beelden bij het Park in Rotterdam. Dan volgt het gedicht ´Jasmijnthee op de Avenue Concordia´.

Of Manuel Kneepkens nu zijn balans heeft gevonden? Hij lacht eens en zegt: ¨Zout erin!¨

Foto:Manuel Kneepkens luistert geamuseerd naar voordracht van dichter Jana Berenová bij monument ter ere van Marten Toonder (2012). Foto © Rinus Vuik

Prachtige schilderijen en tekeningen, boordevol humor, van Manuel Kneepkens vullen elk leeg plekje in eetcafé De Steek, helemaal aan het begin van de Lusthofstraat, op nummer 2A. Heel even verder kijken, dan een lezer´s neus lang is, voor onbekenden in Rotterdam-Kralingen. Al Manuel´s fraaie schilderijen en tekeningen blijven er hangen tot 5 april. Beslist de moeite van een bezoek, na een fris wandelingetje waard.

Bron afbeeldingen: Manuel Kneepkens
Bron foto's: Rinus Vuik.

Jos Verveen :
Om geschiedvervalsing te voorkomen. Over het verplaatsen van De Verwoeste Stad naar het nieuwe plein voor Rotterdam CS waren de meningen verdeeld, ook onder kunstenaars en architecten. Daarom heb ik voorgesteld hier een referendum over te houden. Dat heeft de toenmalige wethouder geblokkeerd. Het waren dus niet de Rotterdammers die er een stokje voor staken.

zaterdag 17 feb 2018

Jan Tak :
Kneepkens kennen we hier wel, maar wie is toch die Jos Verveen?
Wel dat is een Hagenees en thans ex D66'er bekend van het ooit zo verfoeilijke idee om "ons" monument "De Verwoeste Stad" vanaf het Plein 1940 te verplaatsen naar het drukke Stationsplein.
Maar daar staken de Rotterdammers gelukkig een stokje voor.

Wat is de overeenkomst tussen een Heerlenaar en een Hagenees? Ha-Ha :-)



zondag 11 feb 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De kluts kwijt


Je zou ze de kost moeten geven die gedurende

deze enorme hittegolven de kluts zijn kwijt

geraakt. Waarvan recentelijk weer ondergetekende.


In de bloedhitte ben ik op zoek naar een

Kringloopwinkel in het dorp Oude-Tonge. Daar

buiten, midden in natuurgebied en boerenland,

bivakkeer ik vaak om de hitte in de stad te ontvluchten.


Hoewel, zo ontdek je al snel van stad naar platteland:

‘Vluchten kan niet meer.’


Afijn. Een keer had ik daar jaren geleden in dit vriendelijke

dorpje een matras gekocht voor mijn buitenhuisje.

Maar nu kon ik de tweedehands-winkel niet meer

direct terugvinden.


Geheel de weg kwijt stopte ik mijn oude bestelwagentje

langs de kant van de weg, toevallig in de buurt van

een autogarage. Zo’n vijftig meter daar vandaan.


De goedlachse automonteur wees mij onmiddellijk

de goede richting. Namelijk naar de volgende rotonde.

Ik had mij dus eenvoudig vergist. Omdat de monteur

mijn auto niet zag, vroeg hij: ‘Bent u lopend?! Het is nog

wel zo’n driekwart kilometer hier vandaan?’


Geruststellend antwoord ik hem: ‘Nee, mijn wagen

staat wat verder op. Ik was alleen even de kluts kwijt.’


Op dat moment loopt de monteur naar een van de

auto’s en vraagt met een ‘big smile’: ‘Zo, u was de kluts

kwijt, hè? Nou, dan heeft u geluk. Heb er hier nog eentje

liggen voor een goedkoop prijsje. Hoeft u ook niet meer

naar de Kringloopwinkel.’’


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties