Ad Schouten: 'Ik wil geen gezeik achteraf'

6770-ad-schouten-ik-wil-geen-gezeik-achteraf (Door Rob de Moes)

Bij Galerie Frank Taal, in de Van Speijkstraat 149, is van 14/10/2017 tot 11/11/2017 een overzichtstentoonstelling van het werk van de beeldend kunstenaar Ad Schouten, die op 19 juli j.l. onverwacht overleed. De opening vond plaats op vrijdag 13/10/2017 door Arno van Roosmalen, directeur Stroom te Den Haag.

Ad Schouten (1946-2017) was een schilder. Een ware schilder. Als hij in 1968 cum laude afstudeert aan de Academie van Beeldende Kunsten Rotterdam, afdeling schilderen, ontvangt hij de Drempelprijs. In die jaren was schilderkunst uit de mode.


De conceptuele kunstenaars hadden het voor het zeggen. Met vier jaargenoten van de academie richt hij UNI.d op. Het collectief doet mee aan de Jeugdbiennale in Parijs. Een aantal jaren werken zij samen aan diverse kunstprojecten in Rotterdam, de stad waarin Ad zijn hele leven zal verblijven.

Foto 1: Initiatiefnemers overzichtsekspo . Partner Ad Schouten Marian Walraven , Anton Hoeksema en Rob de Moes (Foto © Wim de Boek)

Ik ontmoet hem in 1962 in een jongerencafé in Rotterdam-Zuid. Hij rijdt op een RAP rocky, een buikschuiver, rode tank, zwarte buddysit. Ad is enig kind in een communistisch gezin. Beide aspecten zullen aan hem blijven kleven.

Na het conceptuele uitstapje in UNI.d keert hij terug naar de schilderkunst. Voorgoed. Eerst nog abstract: mathematische iconen tegen een monochrome achtergrond, veelal voorzien van combinaties van contrasterende activiteiten of werkwoorden: gain & lose, buy & sell, gamble & crash, om er enkele te noemen.

Foto 2: Beeldend kunstenaar Peter Redert, goede vriend van Ad Schouten, Harry Butter en beeldend kunstenaar Cor Kraat (Foto © Wim de Boek)

Wekelijks zien we elkaar in zijn atelier op de ’s Gravendijkwal. Meestal op donderdagavond waarna we naar popconcerten gaan of gewoon de nacht in, de kroegen af. Zijn kennis van geschiedenis, politiek, kunst, literatuur en popmuziek was een verademing. Hij kon je ermee verrijken.

Foto 3: Voormalig directeur Centrum Beeldende Kunst Rotterdam en Museum Rotterdam Hans Walgenbach met goede vriend van Ad Schouten Rob de Moes (Foto © Wim de Boek)

In 1983 doet hij mee aan PERFOTIJD, een performance festival in Lantaren/Venster, met in zwarte lak aangebrachte voorstellingen en teksten op een transparant plastic ondergrond. Zijn poging om orde aan te brengen. Orde in zijn werk, orde in zijn leven. Titels: CRY HOUSE! HOUSE! En IK WIL GEEN GEZEIK. Hij heeft afscheid genomen van het abstracte en uit zich in figuratieve voorstellingen, eerst nog eenvoudig, dan complexer.

Foto 4: Een deel van het omvangrijke oeuvre (gouaches) van wijlen Ad Schouten (Foto © Wim de Boek)

Het werk dat hij maakt en de titels die hij de werken meegeeft, staan in relatie met zijn persoonlijk leven op dat moment. Hij maakt een moeilijke periode door, die zijn leven zal tekenen. Maar hij ontmoet Marian en zijn relatie met haar geeft hem rust en stabiliteit. Tijdens hun reizen door Oost-Europese landen vindt hij in 1990 op een boekenmarkt in Praag een Bildwörterbuch. De gestileerde afbeeldingen erin zullen de basis vormen voor zijn schilderijen. Hij schildert de afbeeldingen, maakt bizarre composities, bijna van virtuele performances. Geeft ze diepte en dimensie. Meestal is er strijd, vaak is er humor.

Foto 5. Werkstuk van Ad Schouten. Zelfportret (Foto © Wim de Boek)

Strijd en humor kenmerken zijn leven. Strijd met het leven zelf, af en toe bestreden met zijn genadeloze humor. Ad was liever acteur geworden dan schilder. Zijn humor kwam vooral tevoorschijn als hij in de rol van de verteller kroop. Gortdroog.

Na 100 schilderijen is hij klaar met deze composities. Het project is volbracht. Hij gaat, zoals het in het leven van een echte schilder hoort te gaan, op zoek naar een ander onderwerp, een ander thema.

Foto 6. Dichter Mark Boninsegna, Stef zoon van Ad Schouten, vriend Rob de Moes en schoonzoon van Ad Schouten: Robert Schouten, verslaggever RTL4 Editie NL. (Foto © Wim de Boek)

In onze gesprekken keren we terug naar 1968, naar de conceptuele kunst, naar de performances. Ad bestudeert catalogi en kunsthistorische boeken en tijdschriften. In de foto’s van de performances herkent hij aspecten uit de traditionele schilderkunst. En in de teksten bij de foto’s leest hij verwijzingen naar 17e-eeuwse kunsthistorische thema’s. De foto’s worden bij hem weer schilderijen. In het kunstenaarsboek AD SCHOUTEN 1:1 gaat hij nog een stapje verder. Ad laat zwart-wit foto’s van performances veelkleurig schilderen door billboardschilders uit Mumbai. In het boek schrijft Arno van Roosmalen (directeur Stroom, Den Haag):

‘Ad Schouten heeft een frisse mailart aanval ontketend op de canon van de conceptuele kunst. Op haar ontkenning van welke specificiteit dan ook; op alles waarmee zij zich cultureel uitzonderde en isoleerde. Na zijn retorische bevestiging van het primaat van de schilderkunst heeft hij de onzuiverheid van de conceptuele kunst aangepakt, namelijk door haar uit haar analytisch sociaal-historisch kader te bevrijden en een nieuwe intimiteit te geven.’

Foto 7. Partner van Ad Schouten Marian Walraven met Arno van Roosmalen. Voormalig curator Stadscollectie Museum Boymans van Beuningen en Programma-coördinator van TENT, beide in Rotterdam. Momenteel directeur van ‘STROOM’ Den Haag (Foto © Wim de Boek)

Het ouder worden brengt zijn kwetsbaarheid in beeld. Was hij een verlegen man, voor wie het leven een te krap jasje was? Wellicht, maar in ieder geval een rechtvaardig mens. Hij kon nors zijn, maar altijd op doorzichtige wijze. De laatste tien, vijftien jaar, maakt hij zelfportretten. Zijn eigen leven als performance. Hij schildert zichzelf genadeloos, niets ontziend. Op 19 juli 2017 komt aan zijn performance een eind, hij overlijdt aan een hartstilstand.

De overzichtstentoonstelling heeft als terechte titel:

IK WIL GEEN GEZEIK ACHTERAF

© Rob de Moes, oktober 2017

Foto 8: Beeldend kunstenaar Ad Schouten in 2011 (Foto © Wim de Boek)

Inge van Haastert :
een mooi pleidooi voor het (meer) zichtbaar maken van het werk van Ad Schouten

woensdag 18 okt 2017

Frank Taal :
Dank voor dit mooie artikel. Wij zijn ook dankbaar dat we, met financiële ondersteuning van het CBK, deze overzichtstentoonstelling van het oeuvre van Ad Schouten als galerie mogen laten zien. Het is echter geen compleet overzicht. De galerie is ruim. Toch hebben we keuzen moeten maken en niet alles kunnen laten zien. Bij deze spreek ik de hoop uit dat wij ons door u gesteund vinden het werk van Ad Schouten verder te laten reizen in exposities in musea en kunstpodia. Dat zijn werk door met name Boijmans van Beuningen in de collectie opgenomen wordt. Dat zijn werk in een grotere overzichtsexpositie getoond wordt waarin alle series en thematieken van Ad een plaats krijgen. Dat zijn werk op een goede manier bewaard blijft voor en door Rotterdam. Wij, Leo de Bie en ik, hebben sterk het idee dat u hier ook een stem in zou moeten hebben. Als u dit ook vindt, stuur dan graag een email naar frank@franktaal.nl Samen met de erven zullen wij met uw stem ons inzetten dat dit gebeurt. T/M 11.11 galerie Frank Taal

dinsdag 17 okt 2017

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties