Verheul: Van miljonair tot voedselbank

5034-verheul-van-miljonair-tot-voedselbank (Door Zettie Leeuwenburgh)

Rotterdam - Bij Sparta lag zijn kinderhart. Zijn wat ouder geworden hart ligt er nog. Geen wonder, want daar voetbalde zijn vader in het eerste team en zijn grootvader had er een prachtige eretribune voor ontworpen en laten bouwen.


Tijdens de tweede wereldoorlog werd die tribune gebruikt als brandhout door Rotterdammers die nauwelijks iets te eten hadden, maar hun tulpenbollen toch gaar wilden hebben en zo meteen wat warmte in huis kregen.

Leo Verheul verraste met een boeiende autobiografie. Foto: Lida van Driel

Voetbal
Zelf voetbalde hij als kind bij een amateur voetbalclub in Hillegersberg. Op het schoolplein zonderde hij zich af van de andere kinderen, omdat hij niets aan hun spelletjes vond en zelf alleen maar wilde voetballen. Toen al moet er over hem zijn gefluisterd als hij even niet in de buurt was. Dat was de reden dat hij de brui gaf aan het stage-baantje, dat zijn vader voor hem had uitgezocht.

We hebben het over de Rotterdamse sportjournalist, programmamaker en schrijver Leo Verheul, die onlangs verraste met 'De kunst van het Mislukken'. Een boeiende autobiografie die de lezer van de ene verbazing in de andere laat vallen. Vaak ook van de ene grijns of lach naar de andere.
De lezer vraagt zich af: ,,Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat een man zoveel vreugde en ellende in zijn leven kan overkomen zonder er aan kapot te gaan?" De antwoorden op deze vraag zijn in het boek terug te vinden. Het draait om drugs, drank, seks en hoeren.

Over Leo Verheul's boek wil ik alleen nog zeggen: ,,Ga het lezen mensen. Het is een aanrader.

Miljonair
Leo Verheul, ooit miljonair, blufte zich met verve en charme door het leven. Hij werd tegen de zin van zijn vader journalist. Hij kreeg de kans te gaan reizen, kocht een huis in Spanje. Hij liep ondertussen tegen de verkeerde vrouw aan, die hem tot op het bot berooid achterliet waardoor hij zelfs bij de voedselbank terecht kwam.
Ook het huwelijk met zijn tweede vrouw mislukte, het gevolg is dat hij gebukt gaat onder twee alimentaties. En gedurende al die jaren kreeg hij het ene na het andere prachtige idee, waarvan hij er een aantal ook daadwerkelijk probeerde uit te voeren.
Helaas was o.a. een baan als voetbalmakelaar niet zijn gelukkigste keuze, maar een illusie. Wel heeft hij daar nu nog steeds heel goede vrienden aan overgehouden, zoals o.m. de journalist Hugo Borst en de voetballer/coach van het Nederlands nationaal elftal Louis van Gaal.
De lezer die geen werk heeft kan 'De kunst van het Mislukken' in één doordeweekse dag ademloos uitlezen. Wie echter nog andere dingen te doen heeft en het boek soms twee, drie dagen noodgedwongen moet laten liggen, slaat zich vervolgens voor z'n kop, omdat hij/zij steeds terug moet bladeren om de draad weer op te pakken.

Zelf lezen
Zo'n lezer was ik. Over Leo Verheul's boek wil ik alleen nog zeggen: ,,Ga het lezen mensen. Het is een aanrader." Eindexamenkandidaten en studenten kunnen er lering uittrekken om niet in soortgelijke valkuilen terecht te komen.
Het is ook een autobiografie, die veel moed en flair vergde om te worden geschreven. Bovendien komt de lezer, of het nu een vrouw of man is, tot de conclusie dat er nog veel wetenswaardigheden zijn verzwegen. Of er ooit een vervolg komt? Dat weet je nooit, maar Leo Verheul zou Leo Verheul niet zijn als hij niet met hetzelfde elan een tweede 'schelmenroman' het daglicht laat zien.

'De kunst van het Mislukken' is uitgegeven door Lebowski Publishers.nl in Amsterdam.

Das klote zeg :
Mooi Leo ik ga uw boek zeker kopen!

Gedicht.
Vergissingen leven in de nabijheid van de waarheid en daarom misleiden ze ons.

dinsdag 29 jul 2014

Leo Verheul :
Geweldige recensie, Zettie. Ik waardeer je goede smaak. Mijn dank is groot!
liefs,

Leo

woensdag 11 jun 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties