Coolsingel wacht op lounge lizzards

(Door Kees Versteeg)


De upgrading van de Coolsingel vordert gestaag. Op de foto de nieuwe loungeruimte naast de tramhalte op de Beurs. Opvallend detail: er zit niemand. Stadsbezoekers lopen er onwennig omheen.

De loungeruimte lijkt nog te veel op een decorstuk van een theatervoorstelling die daar gaat plaatsvinden. Maar wellicht zorgt de zomerzon binnenkort voor de gewenste onthaasting.



©keesversteeg
Twitteraccount: Kees Versteeg RV&M

Jeroen Waardenburg :
Toch voor dat geld wat er nu aan uitgegeven wordt mag het toch wel top worden die Coolsingel.Maar al men dan ziet de straattegels die ze gekozen hebben,tja denken wij toch een foutje bedankt;het is meer bestrating voor een klein plantsoen.

En dan het tempo, en de kuil voor het stadhuis enz enz enz.

Wij denken dat vele mensen hun vraagtekens hebben bij heel dit gebeuren.

Kan de echte geboren Rotterdammer opstaan en zorgen dat de Coosingel echt wat gaat worden met drukte verkeer veel terrassen en zaken die de Coolsingel Coolsingel maken,een boulevard van een wereldstad.

zondag 09 jun 2019

Arie Torcque :
Meneer Versteeg doet me denken aan een Amtenaar die z'n pols horloge om z'n enkel heeft gedaan, is zo gemakkelijk als je aan het werk ben, is het niet nodig om het schrijven te onderbreken, je kijkt gewoon even omlaag en ziet, het wonder is geschied, je ziet direkt hoe laat het is....

vrijdag 07 jun 2019

Kees Versteeg :
Okay Jan. Dan wordt het: City Lounge wacht op Lunch Lizzards. Dat zijn loom lunchende hipsters in de zomerzon.

donderdag 06 jun 2019

Mark Sakloo. :
Het lijkt wel een bouwsel van een stel kwaaie jongens;kortom stijlloos en smakeloos en goedkoop.

donderdag 06 jun 2019

Arie Torcque :
Als je me wijs wil maken dat het de ingang van China Town is geloof ik je ook.

donderdag 06 jun 2019

Jan Tak :
Lounge-lizzard's ??
Zelf verzonnen Kees? Als ik het woord hoor denk ik aan een "rokkenjager" zo'n kerel die met mooie praatjes een meisje voor één nacht probeert te versieren.
Maar dat bedoel je niet?

Maar deze foto?? Schrik me rot, kom op Rotterdammers dit kan toch niet? Wat een goedkope bedoening geen stijl en zeker geen klasse. Palmbomen en spoorbielzen, de tokkie-tuin uit de jaren '60 of wellicht de Efteling?
Mijn God iemand heeft onze stad verkocht, donder toch op met deze troep !!

Kijk verdikkeme eens naar hoe gezellig de Coolsingel, onze centrum-boulevard, ooit was met de diverse terrassen en dan heb ik het niet over de Mc Donald, nee dan denk ik aan het Atlanta van Reese, de Old Dutch, Tivoli, Galand, etc.

Was ik nog niet vertrokken dan ging ik, uit schaamte, nu alsnog verhuizen.

donderdag 06 jun 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties