VERBINDING

(Door Kees Versteeg)

Een van de opmerkelijkste beelden in Rotterdam is dat van Rigardus Rijnhout, bijgenaamd De Reus van Rotterdam (1922-1959). Het beeld staat in het wijkpark van het Oude Westen. Rigardus was 2 meter en 38 centimeter lang, woog 230 kilo en had schoenmaat 62. Het beeld is gemaakt door Herman Lamers.

Rigardus was zo lang vanwege een groeistoornis. Tijdens zijn leven viel hem veel spot en hoon ten deel. In eerste instantie denk je: is het niet raar om iemand te eren met een beeld vanwege een groeistoornis? Verdienen gebochelden en zware obesitaspatiënten dan ook niet een beeld? Maar er zit een eerlijk sentiment achter. Het is een uiting van volks mededogen voor degenen die afwijken. Het toont respect. Tolerantie. Het compenseert ook ons schaamtegevoel vanwege onze spotternijen.

Is het kunst? Figuratiever krijg je het niet, denk ik. De maker heeft er niet zijn oor voor hoeven af te snijden. Het is levensecht in de overtreffende trap. Ik heb er een nieuw woord voor verzonnen: Figurativissimo. Het is kunst die contact zoekt met het volk. Niets mis mee, met kunst die de zwakkeren bescherming biedt. Die compassie toont. Nu nog een politiek verzinnen die compassie toont met kunstenaars. Als die op hun beurt nu eens soft-abstract gingen, een traan in hun abstracte werken durfden te verwerken, wie weet hebben we dan zomaar ineens die derde stadsbrug.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Irezumi

De –heel jaren zestig- behoorlijk door sex en geweld gefascineerde Yasuzô Masumura wist met zijn obsessies behoorlijk mooie films te maken. 'Irezumi' is er één van. 'Irezumi' dat zoveel betekent als tatoeage, gaat over een winkelierdochter die de benen neemt met een winkelbediende. Vervolgens wordt ze tot prostitué of geisha gemaakt.


Ze krijgt een tatoeage op haar rug die haar toch al niet al te fijne karakter nog wat scherpere kantjes geeft, of daar in de film als excuus voor wordt gebruikt.
De trailers die als extra op de DVD staan, laten nog wat meer typisch Matsomura (1924-1986) zien. Dat is bepaald niet typisch Japan.
Masumura studeerde weliswaar ijverig en veel in Japan, waaronder rechten en literatuur, maar ging daarna door naar Italië. Van 1951- 1953 studeerde hij film aan het Centro Sperimentale Di Cinematografia. Hij zei erover: Na twee jaar Europa beleefd te hebben wilde ik mooie, vitale en sterke mensen die ik daar leerde kennen portretteren. Dat bleef hij doen in zijn Japanse films. Zo lopen er meerdere culturen door zijn films heen. Hij is niet de enige bij wie dat gebeurde. Van Gogh was weg van Japanse prenten. De voorbeelden zijn legio. Het maakt uit. Soms wordt iets door weten mooier, soms ook niet.

(door Ronald G)


  • Nieuw

  • Reacties