KOPSTOOT

HOGE NOOD BIJ DE ALDI

Sta bij de uitgang van winkelcentrum Eudokiaplein te wachten met mijn winkelwagentje vol dozen wijn en ander lekkers bij de bekende rode streep. De streep waar je wagentje geen meter meer verder komt. De boodschappen zijn voor mijn vriendin Jana die een ‘thuisparty’ die avond heeft. Gekocht bij de Aldi.

Ik sta daar nu te wachten op haar bestelauto om de vele boodschappen via het trottoir naar haar over te dragen. Haar wagen was inmiddels op de laad- en loszône gearriveerd. Omdat er in de buurt naast het gegoede winkelpubliek ook gespuis losloopt vraag ik aan een aantal bejaarde Turkse mannen in de buurt om op mijn dozen te letten, terwijl ik die een voor een naar de auto van Jana breng.

Op het moment dat het karwei eindelijk geklaard is zegt Jana: ‘Let even op dat wij geen bekeuring krijgen, ik moet nog even naar binnen om stokbrood en groenten halen.’ Stem hier als waakhond volledig mee in, maar ga toch eerst mijn lege winkelwagentje wegbrengen. Onderweg denkende: ‘Als er nu maar net geen stadswachter arriveert…’.

Bij terugkomst steek ik opgelucht een rokertje op. Jana blijft intussen stukken langer weg dan ik aanvankelijk in gedachte had. En zo was ik al aan mijn derde sigaretje toe, inclusief de peukjes. Met een elegant gebaar piek ik dit derde peukje de lucht in en de wind zorgde ervoor dat die precies belandde onder een van de rubberen wielen van een grote bestelwagen van Post NL. De besteller daarvan was in geen velden en wegen te bekennen en was kennelijk zijn ronde aan het doen in het winkelcentrum bij de Bergweg.

Het peukje dat ik dus net daarvoor had weg gepiekt, was zoals gewoonlijk nog brandende… En ja hoor daar verscheen reeds een piepklein rookpluimpje onder het Post NL-wiel. Ik schrok me rot. Het peukje was gevallen onder de band, ver onder het chassis. Daar kon ik onmogelijk bij om een dreigend vuurtje te voorkomen.

Met het vele wildplassen dat ik inmiddels in de stad al vele jaren noodgedwongen deed (plasproblemen op de oude dag en bij gebrek aan openbare toiletten), overwoog ik sterk om met mijn krachtige urinestraal het mogelijke brandje onder de bestelwagen voortijdig te blussen. Zo met het gevoel van niet alleen overmacht, maar zeker ook uit pure noodzakelijkheid. Ik was immers, zonder enige intentie in die richting, schuldig aan een vorm van brandstichting. Hoe dan ook zou mij dit zwaar gaan treffen in de portemonnee.

De kwade opmerkingen van het winkelende publiek achter mij van, ‘daar staat die vieze ouwe lul hier te midden van ons tegen een wagen aan te zeiken, bah!...’, zou ik in deze maar voor lief nemen. En juist toen ik mijn gulp reeds had geopend om dit toch nobele doel na te streven, komen er twee stadswachten aan. Vliegensvlug trek ik mijn rits dicht, net op tijd.

Was ik even te laat geweest dan was ik niet alleen beschuldigd van ‘wildplasserij’ met de hoge boete die daarbij hoort, maar ook van poging tot brandstichting. Tel uit je boodschappenwinst.

Als redder in nood kwam gelukkig net op tijd de besteller aangelopen met zijn lege bestelwagentje. Hij laadde die in en vertrok vervolgens in grote vaart. Zonder godzijdank een brandende autoband. Inmiddels was ook Jana gearriveerd met ‘joehoe’ en met haar in de lucht gezwaaide stokbroden. Triomfantelijk stapte ik nu bij haar in de auto, na mijn schietgebedje aan mijn beschermengeltje. Een mens moet tenslotte toch ook af en toe een beetje geluk hebben, nietwaar?

Jim Postma

Lees verder

‘Lullige Lidl’

Vanwege een zeer geraffineerde ‘hackerstruc’ is vlak voor de Kerst mijn computer gecrasht met alle nare gevolgen v[...]

GEEN WENSEN!

Dit wordt met ingang van dit Nieuwe Jaar onze nieuwe rubriek. Dus in plaats van Knipoog, voortaan Kopstoot. Zoals deze[...]

U allen de ballen!

Na de kater altijd weer boven water Rotterdam Vandaag en Morgen wenst u allen Zowel Vandaag als Morgen Een [...]

Eigen risico 2017


Wie het komende jaar tegen God botst ‘Wordt total loss’ verklaard, geheel volgens eigen risico JP [...]

KERST IN ALEPPO

Bommentapijten vliegen over spookstad Aleppo vol olievaten met spijkers Christus wordt opnieuw genageld Zijn Ke[...]

Pakkans

De pikkans is tegenwoordig vele malen groter Dan de Pakkans Jim Postma (p.s. Met dank aan onze Nationale [...]

‘Clean Air!’

Volgens de Gezondheidsraad van de Verenigde Naties Ademt nu 92% van onze wereldbevolking slechte stinkende luch[...]

DE SIGAAR!

Havana’s numero UNO Fidel Castro definitivo finito Met sigaar uit eigen kist The best there is From a[...]

Luchtje van Deelder

Ik loop naar buiten met een lepeltje in mijn hand Om een luchtje te scheppen (Vrij naar Jules Deelder). [...]

TRUMP’s TRIUMP!

One flew over the Ku Klux Klan YES WE CAN! JP. [...]

Social media

KOPSTOOT

Stad en platteland

Het verhaal is van Annie Proulx. Het staat in 'Heart Stories'. Het gaat over Lime, een jongeman met rood haar en een soort innerlijk vuur dat erop lijkt 'of hij snel van binnen op aan het branden is'.

Een vuur dat sommige vrouwen aantrekkelijk vinden. Lime is met zijn vriendin Charlotte buiten de stad gaan wonen. Ze droomden dat ze daar een handeltje in Peruviaanse poncho's op konden zetten. Dat plan mislukt, maar dankzij het geld van de ouders van Charlotte overleven ze. Lime heeft in de heuvels een groep verlopen eenzelvige landbouwers gevonden die op woensdagavond fantastische zelf geschreven muziek maken. Hillbillymuziek, origineel en ontroerend goed gespeeld. De muzikanten zijn stug en weinig spraakzaam, maar ze staan hem toe dat hij meespeelt. Hij ontdekt dat de zangeres, een goed in het vet zittende, maar mooie jongedame, de schrijfster van de songs is. Haar vader speelt ook mee. De enige keer dat hij overdag langs komt, is zij alleen. Hij verleidt haar. Als haar huisgenoten waaronder haar vader, thuiskomen van het werk op het land en hen ontdekken, roept hij dat hij van haar houdt. Op dat moment ontdekt hij dat de man waarvan hij dacht dat het haar vader was, haar echtgenoot is. Hij rent voor zijn leven en keert er nooit meer terug.

  • Nieuw

  • Reacties