Monsieur Jacques heeft vast heimwee naar Rotterdam

8205-monsieur-jacques-heeft-vast-heimwee-naar-rotterdam (Door Frank Drion)


Tijdens een vakantie op de Veluwe bezochten we het Kröller-Müller museum en wie troffen we bij de ingang? Monsieur Jacques, het dikbuikige mannetje van Oswald Wenckebach, dat vroeger op de Rotterdamse Coolsingel stond. Riep bij mij nostalgische gevoelens op. Ik zal u vertellen waarom. Ik werkte destijds bij Het Vrije Volk, het dagblad dat samen met het Rotterdams Nieuwsblad is opgegaan in het Rotterdams Dagblad, nu onderdeel van het Algemeen Dagblad.

Op de voorpagina van Het Vrije Volk stond altijd een korte column getiteld “Monsieur Jacques”, deze column werd hoofdzakelijk geschreven door de hoofdredactie. U kunt begrijpen dat ik trots was, toen ik één keer zelf deze column mocht ‘maken’. Een onderwerp werd mij letterlijk in de schoot geworpen door de toenmalige Staatssecretaris van volksgezondheid, Hans Simons, die toen al worstelde met de steeds kostbaarder wordende gezondheidszorg. Hij wilde de huisarts als ‘waakhond’ van de gezondheidszorg aanstellen. Die moest bepalen of het nodig was om door te verwijzen naar specialisaties.

Dit bracht mij tot een column over ‘doe-het-zelf gezondheidszorg’: je koopt een setje bij de apotheek en daarmee haal je er zelf je blindedarm uit. Uiteraard niet aan te bevelen in het echt. En wat hoor ik de afgelopen weken op de radio? Een spotje van een of ander bedrijf met de tekst: “Hier heeft u een mesje, netjes op de stippellijn snijden, eerst uw handen wassen hoor.” Zouden ze die tekst gepikt hebben? Voor het verhaal doet het er niet toe, ik was blij verrast Monsieur Jacques weer terug te zien en om me even dat mooie moment te herinneren, dat ik op de voorpagina van Het Vrije Volk heb gestaan. Voor mij mag Monsieur Jacques weer terug komen op de Coolsingel in Rotterdam, want daar hoort hij thuis. En nu blijkt het een kopie te zijn van het origineel. Monsieur is gewoon nog in Rotterdam. Kröller-Müller heeft wel zijn naam gepikt voor het restaurant.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Irezumi

De –heel jaren zestig- behoorlijk door sex en geweld gefascineerde Yasuzô Masumura wist met zijn obsessies behoorlijk mooie films te maken. 'Irezumi' is er één van. 'Irezumi' dat zoveel betekent als tatoeage, gaat over een winkelierdochter die de benen neemt met een winkelbediende. Vervolgens wordt ze tot prostitué of geisha gemaakt.


Ze krijgt een tatoeage op haar rug die haar toch al niet al te fijne karakter nog wat scherpere kantjes geeft, of daar in de film als excuus voor wordt gebruikt.
De trailers die als extra op de DVD staan, laten nog wat meer typisch Matsomura (1924-1986) zien. Dat is bepaald niet typisch Japan.
Masumura studeerde weliswaar ijverig en veel in Japan, waaronder rechten en literatuur, maar ging daarna door naar Italië. Van 1951- 1953 studeerde hij film aan het Centro Sperimentale Di Cinematografia. Hij zei erover: Na twee jaar Europa beleefd te hebben wilde ik mooie, vitale en sterke mensen die ik daar leerde kennen portretteren. Dat bleef hij doen in zijn Japanse films. Zo lopen er meerdere culturen door zijn films heen. Hij is niet de enige bij wie dat gebeurde. Van Gogh was weg van Japanse prenten. De voorbeelden zijn legio. Het maakt uit. Soms wordt iets door weten mooier, soms ook niet.

(door Ronald G)


  • Nieuw

  • Reacties