Bar op school

6696-bar-op-school (Door Ronald Sørensen)

Het leven van een leraar op een grote openbare scholengemeenschap voor MAVO-HAVO-VWO en TVWO in het westen van Rotterdam gaat niet altijd over rozen, vandaar dat de schoolleiding geen enkel bezwaar had tegen het plaatsen van een bar in de lerarenkamer.

De plek om de vaak turbulente dag nog even met elkaar door te nemen c.q. te evalueren.

Uiteraard werd ook regelmatig te diep in het glaasje gekeken, vooral na docentendagen en de laatste dag voor de vakantie. Over het algemeen hielden we elkaar goed in de gaten en heeft overmatig drankgebruik nimmer tot ongelukken geleid. Eén keer hebben we ingegrepen, toen een collega stiekem wilde weggaan, maar tot onze verbazing – er was al iemand onderweg naar hem – achter in zijn auto ging zitten. “Ga even een dutje doen” was zijn commentaar, maar voor de zekerheid toch zijn autosleutel maar meegenomen.

Ook docenten kennen melige momenten en dan zette ik als barkeeper vaak de vogeltjesdans op, waarna iedereen in “la-la–la stijl” meezong. Best grappig, behalve toen de inspectie net een oriënterend bezoek kwam brengen.

Nieuwe collega’s waren vaak verbaasd over het feit dat na lestijd op een zeer ontspannen sfeer werd geborreld. Op school zaten een paar collega’s die geen geheim maakten van het feit dat ze aanhangers van de herenliefde waren. Nadat ze waren weggegaan vroeg een nieuwe collega me: “Hoeveel homo’s zitten hier op school?” Ik keek hem in zijn ogen, legde mijn hand op zijn hand en zei ik: “Te weinig knul” Hij sprong zowat een meter omhoog, terwijl mijn collega’s bijna van hun kruk vielen.

Onze school kende een internationale afdeling zodat er kinderen van meer dan 65 nationaliteiten rondliepen. Eén nationaliteit sprong eruit door hun gedrag, maar volgens een stagiair werd aan de bar te negatief over die groep gesproken. Zijn klacht werd door de afdeling Onderwijs (peveda) gehonoreerd, zodat we als openbare school het consigne kregen die naam niet meer ijdel te gebruiken. Vanaf dat moment duidden we die groep aan als “Jappen”. De oudere docenten hadden allemaal collega’s gehad die ooit in het voormalige Nederlands Indië geïnterneerd hadden gezeten en die hun gevoelens jegens Japanners niet onder stoelen of banken staken.

Op een middag kwam een collega aan de bar zitten die vermeldde dat hij iemand betrapt had bij het openbreken van een locker. “Een Jap? ” vroeg ik. “Ja natuurlijk “antwoordde hij. Een bezoekende collega hoorde de korte gedachtewisseling aan en sprak de onvergetelijke woorden ”Jappen, Jappen, hebben jullie daar zo’n last van? Op onze school zijn het altijd ……….. !”

“Ohhhhhhhh” hoorde hij uit acht kelen: “Dat mag je hier niet zeggen.”

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Van een hele klas keerden vier leerlingen terug

(Door Hans Roodenburg)

De Stichting Loods24 en Joods Kindermonument kunnen nog wel even doorgaan met het plaatsen in Rotterdam van zogenoemde Stolpersteine. Dat gebeurt op verzoek. In de Tweede Wereldoorlog zijn er ruim 100.000 Joden in Nederland door de nazi’s vermoord. Vandaag en morgen worden er weer 35 Stolpersteinen geplaatst in Rotterdam.

Na Amsterdam en Den Haag was Rotterdam met circa 13.000 Joodse inwoners de derde stad met de meeste Joodse inwoners aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van hen zijn er bijna 10.500 Rotterdammers vermoord in de nazikampen. Het merendeel woonde in het oude gebombardeerde centrum.

Vanaf het uitbreken van de oorlog werd de Joodse gemeenschap geconfronteerd met allerlei maatregelen. Volgens de site van de Stichting Loods24 moet men denken aan Joodse kinderen die naar eigen scholen moesten, het dragen van de Davidsster en borden met opschriften als ‘Joden niet gewenscht’ of ‘Voor Joden verboden’, die de Joodse inwoners van de stad steeds verder uitsloten.

De in totaal 35 Stolpersteine worden in deze dagen geplaatst in het trottoir voor huizen waar ooit Joodse Rotterdammers hebben gewoond. Het was hun laatste officiële woonadres. Iedere plaatsing is bijzonder want het gaat over mensen die ergens in Rotterdam hebben geleefd.

Inmiddels liggen er in Rotterdam meer dan 300 Stolpersteine. De kosten ervan zijn bijeengebracht vaak door kleine donaties van bezoekers aan het Museum 40 – 45 NU aan de Coolhaven.

Op de site http://www.yadvashem.org/ zijn namen van Rotterdammers terug te vinden.

Bijschrift foto: Van deze klas keerden vier leerlingen terug........


  • Nieuw

  • Reacties