Oud-Raadsledendag

5551-oud-raadsledendag (Door ManuelKneepkens)
Vorig jaar op de Oud-Raadsledendag bezochten we het nieuwe Centraal Station, de Haaienbek.

,,Waar gaat u heen, meneer K.?’’
,,Naar de haaien mevrouw, net als u…’’
,,Nee, meneer K. u gaat naar 020, naar Amsterdam
maar dat durft u niet te zeggen!’’


Ditmaal was het de nieuwste icoon, de Markthal. Een gebouw, dat qua architectuur nauwelijks doet denken aan de Markthallen in Portugal en Spanje, waar men de idee heeft opgedaan, maar nog het meest aan een jaren dertig Zeppelin-hal, zeker wat de kolossale omvang betreft.


We bezochten een penthouse in de nok van het gebouw met een (winderig) balkon dat uitzicht had op de Laurenskerk en de ‘gewone’ markt aan de Binnenrotte. Het had de bewoonster al met al een miljoen euro gekost. Ik vond niet dat je dat er aan af zag (een erg laag plafond, bv.)
En we spraken met een Markthal-ondernemer. De uitbaatster van de stroopwafelkraam. Die toonde zich tevreden. Veel toeristen kwamen naar haar ‘kraam’ voor dit typisch Nederlands product.

Aandacht werd ook besteed aan het kunstwerk op aluminiumplaat, dat heel de binnenkant van de Markthal bestrijkt en de diverse voedselproducten weergeeft die in de hal te verkrijgen zijn. Daarbij is goed gekeken naar de stillevens van de meesters uit de gouden eeuw. Maar ook naar de Sixtijnse kapel. Een afbeelding van God kón niet volgens onze gids, dus daarom maar een van de zon… Kortom, de betiteling ‘koopkathedraal’ waarmee de immer spotzuchtige Rotterdammer deze ‘Tempel van Mercurius’ heeft opgezadeld, blijkt zeer ter zake.

In het restaurant ‘De Wereld van Smaak’ kregen wij vervolgens een powerpoint-presentatie van de architect Winy Maas. In snel tempo ging deze door de projecten van architectuurbureau MRDV in de regio: De Bibliotheek van Spijkenisse; de Blauwe Huisjes boven op het dak van een pand in Delfshaven en uitgebreid natuurlijk de Markthal zelf.

En last but not least kregen we te zien… ‘de Bloempot’, het project waarover nog in de gemeenteraad moet worden besloten. Een nieuw publiek toegankelijk depot van het museum Boijmans-van Beuningen en waar miljoenen voor wordt uitgetrokken. Het heeft de vorm heeft van een kolossale bloempot, waarvan de buitenkant geheel uit spiegels bestaat. Letterlijk een schitterend gebouw.
Ook dit gebouw was weer een absoluut noodzakelijke icoon volgens Winy Maas van de Winy Maashal. Hierna moest onze architectuurtycoon er snel vandoor naar een volgende afspraak. Zodat we niet aan een discussie toekwamen. Jammer.

Want wat is dat toch met Rotterdam, die niet te lessen dorst naar iconen?
De Erasmusbrug, de ss Rotterdam, het Haaienbek-station, de Markthal en nu weer de Bloempot?
Zeker, we hebben een Russisch orthodox kerkje en een Grieks orthodox kerkje,
beide vol iconen. Daar buiten wil er ook nog wel eens een icoon hangen in een katholieke kerk. Maar dan heb je het wel gehad. Dus voor de hand ligt deze Rotterdamse iconenzucht bepaald niet.

Wonderlijk, op alles en nog wat wordt heden door de gemeente Rotterdam bezuinigd, niet in het minst op Kunst & Cultuur maar voor de Bloempot blijken miljoenen beschikbaar.
Is het zich zo trots ‘nuchter en zakelijk’ noemende Rotterdam eigenlijk ergens in de diepte toch heel religieus?
Wil het zichzelf aanbidden?

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Schreven de goden de Illias en mensen de Odyssee?

Julian Jaynes (1920-1997) was een Amerikaans psycholoog en een avontuurlijk wetenschapper van groot formaat.

Ik citeer uit Wikipedia:

Jaynes was eén van de eersten die een bewustzijnstheorie als puur wetenschappelijk propageerde. In zijn boek The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind uit 1976 beschrijft hij zijn "bicameral mind", ofwel bicamerale of tweekamerige geest, theorie.

Jaynes opvatting is dat de twee hersenhelften, tot circa 3000 jaar geleden, vrijwel onafhankelijk van elkaar hebben gewerkt. In die tijd zouden mensen onbewust zijn geweest en hebben geleden onder het fenomeen ‘stemmen horen’ en andere soorten hallucinaties en zelfs onder vormen van dissociatie zoals die van de meervoudige persoonlijkheid.

De doorbraak van ‘bicamerale geest’ tot bewustzijn zou ongeveer 2700 jaar geleden, ten gevolge van de opkomst van geschreven en gelezen teksten en de spraakevolutie van de oude Grieken, hebben plaatsgevonden. In die tijd, zesde eeuw voor onze jaartelling, werden door de Grieken de democratie en natuurfilosofie ontwikkeld, dat hij ziet als een bewijs voor zijn theorie.

Wanneer we dus, aldus Jaynes, deze definitie volgen, zouden we moeten inzien dat geen van de personages in bijvoorbeeld de Ilias een bewustzijn had. Woorden worden erin niet figuurlijk maar in hun letterlijke oorspronkelijke betekenis gebruikt. ‘Psyche’ betekent adem, niet ziel, geest of bewustzijn; ‘thumus’ betekent beweging/trilling, niet emotie; ‘nous’ betekent waarneming, niet voorstellingsvermogen enz.

Jaynes neemt aan dat de wereld van de Ilias van voor 3500 jaar geleden gedomineerd werd door een tweedelige 'bicamerale geest', waarvan de rechterhelft uitvoerend is en god heette en een linkerhelft die volgzaam was en mens werd genoemd. Het waren de goden die de mensen direct of indirect (via priesters etc.) bevelen tot handelen gaven.

De 'bicamerale mens', aldus Jaynes, ontstond zo'n 11000 jaar geleden ten noorden van de zee van Galilea waar toentertijd een theocratisch georganiseerde nederzetting was gevestigd. Deze samenlevingsvorm verspreidde zich gestaag. De bicamerale beschavingen ondergingen zo'n 3500 jaar geleden geweldige culturele (uitvinding en verspreiding van het schrift) en vulkanische uitbarstingen die vele koninkrijken uiteen deed vallen. In deze chaos kon alleen het bewustzijn zich handhaven. Deze verandering wordt, volgens Jaynes, verhaald in de Odyssee die een eeuw later dan de Ilias werd geschreven. Hierin vinden we bewuste personen en psyche, nous en thumus als metaforen van bewustzijn. Tot zover Jaynes.

(door Kees Versteeg)

De foto is van azquotes.com

  • Nieuw

  • Reacties