21 juli 2019, Maanlanding: the movie

8149-21-juli-2019-maanlanding-the-movie (Door Ronald Glasbergen)


´Mens´, in de vorm van Homo sapiens, bestaat zo'n drieduizend eeuwen. De eerste stap op ´onze´ eigen maan kwam een halve eeuw geleden, op 21 juli 1969. John F. Kennedy had het acht jaar daarvoor aangekondigd. Rond die datum zaten overal rond de wereld mensen aan de 'buis' -zo heette de TV- gekluisterd. Wie in de documentaire film 'Apollo 11' nog een keer ziet hoe niet vanzelfsprekend het allemaal was, hoeveel er had kunnen mis gaan, kan zich nog steeds verbazen dat het 50 jaar geleden gelukt is.

(Kopfoto: Buzz Aldrin op de maan gefotografeerd door Neil Armstrong. Bron: Pixabay)


‘Apollo’, genoemd naar de god van de boogschutters, was de naam van de toenmalige driepersoons ruimtecapsule waarmee het gebeurde. Het op 16 juli 1969 gelanceerde exemplaar was de elfde in zijn soort. Met eerdere Apollo vluchten was al twee keer een rondje om de maan gemaakt, maar nu zou hét moeten gebeuren. Bij de capsule van Apollo 11 zaten een landingsmodule voor op de maan en een verblijfscapsule voor de drie dagen daar. Om het geheel te kunnen lanceren was een raket - om even bij Rotjeknor te blijven- zo hoog als tot het restaurant van Euromast nodig. Als je de documentaire bekijkt besef je opnieuw wat een technische, wetenschappelijke en visionaire operatie dat allereerste maanretourtje met voet aan de maangrond was. Om maar eens wat te noemen, anno 2019 hebben we waarschijnlijk meer rekenkracht in onze telefoon dan alle boordelektronica van de ruimtevlucht van toen bij elkaar.

zee aan film
Todd Douglas Miller, de maker van 'Apollo 11' - de strategisch in dit jaar uitgebrachte documentaire - heeft er zelf geen centimeter film voor hoeven draaien. Behalve dan misschien de titelrollen. Heel veel werd toen op film gedocumenteerd. De Amerikanen waren zich terdege bewust van deze unieke historische gebeurtenis en waren niet van plan die kans te laten liggen. Alles wat met toenmalige middelen redelijkerwijs mogelijk was om met geluid en beeld vast te leggen werd ingezet. Er werd met alle formaten film gedocumenteerd, van de 16 mm die de astronauten bij zich hadden tot en met 35mm en 70 mm film waarop het gebeuren bij NASA op aarde werd vastgelegd. Er werd video direct doorgestraald naar de aarde en opgenomen op Ampex en film. De honderdduizenden samengestroomde mensen - de documentaire laat in vogelvlucht en van dichtbij de met toeschouwers gevulde stranden en tribunes in de buurt van de lanceerbasis in Florida zien - maakten hun eigen 8 mm films.

coulissen van de geschiedenis
Regisseur, editor, producent Miller hoefde uit dat laatste niet te putten. Hij had een zee aan professionele film op aarde geschoten, de film van de astronauten en de video aan boord, tot zijn beschikking. Dat materiaal uit 1969 werd 4K ingescand, gecorrigeerd, gescript en hij maakte er zijn eigen honderdtien minuten durende documentaire van. Fascinerend materiaal dat lijnrecht chronologisch het verloop van de gebeurtenissen volgt. De voorbereiding als de reusachtige raket naar de lanceerplek wordt gereden, de lancering, de baan rond de aarde, de lancering richting maan, de baan rond de maan, alles tot en met de landing in de Pacific, de nieuwsgierigen op het vliegdekschip USS Hornet en de latere 'tickertape parade', Amerika's eigen heldenwelkom in New York. In de coulissen op de 'Hornet' zien we nog even de toenmalige president Nixon, die later roemloos ten onder zou gaan. Nixon beloofde dat voor het eind van de eeuw, de twintigste, de mens op Mars zou staan. Werd Nixon toen nog geloofd?

Foto: Aarde vanaf de maan gezien. Still uit Apollo 11. Bron: filmdepot.

groter dan voorpaginanieuws
De beelden zijn prachtig, de montage vlekkeloos, het avontuur is schitterend. Je hoort ook duidelijk hoe ingestudeerd de woorden van Neil Amstrong zijn als hij voet op de grond van de maan zet. Dat ingestudeerde maakt niet uit, hij en iedereen om hem heen, heel NASA, de hele regeringsmachinerie die het project betaalde, wisten hoe absoluut en onmiskenbaar historisch deze gebeurtenis was. Dit was groter dan voorpaginanieuws, dit was - mooi meegenomen - de meest ultieme manier om de tegenstanders uit de Koude Oorlog een lesje te leren. Goed is dat er alleen materiaal van toen wordt gebruikt. Als er al voice over is, is het ook het geluid van toen, niet van nu. Toch zit 'm in het geluid ook een zwakte: de wel nieuw aangebrachte synthesizer muziek is te zwaar aangezet, te zeer naar huidige mode. Dat is jammer.

De inhoud van de film blijft groots. De geregistreerde gebeurtenissen laten steengoed zien hoe moeilijk het was, wat een prestatie, wat een laatste kroon op het vooruitgangsgeloof, om even, in 1969 -met toevallig Nixon aan het roer van de USA - dat retourtje te maken.

'Apollo II' van Todd Douglas Miller draait vanaf begin juli in de bioscopen

Foto: Terugkeer op de aarde in de Pacific. Bron: NASA / Wikimedia commons.

van de redactie :
Steun Rotterdam Vandaag&Morgen

Uw steun is onmisbaar voor:

• Het produceren van goede, onafhankelijke en steeds betere verslaggeving uit het Rotterdamse
• Het verkrijgen van impact via ons medium en via sociale media
• Het produceren van onafhankelijke journalistiek met thuisbasis in deze stad
• De verdere ontwikkeling en uitbouw van onze Internetkrant

U kunt Rotterdam Vandaag&Morgen steunen met een vaste periodieke overschrijving (vanaf €2 per maand en ieder bedrag daarboven) of met een eenmalige donatie op NL55 INGB 0009 2593 29 van de uitgever Stichting Third Road en meldt daarbij: Donatie RV&M

vrijdag 19 jul 2019

Mark Sakloo :
Het blijft natuurlijk de vraag is er echt te wonen op de Maan,weliswaar met veel kunst en vlieg werk wat niet vol te houden is,kortom wie gaat dat betalen.Of het er ooit van gaat komen,denk het niet.

Daar van afgezien een mooie artikel van Ronald Glasbergen

vrijdag 19 jul 2019

Jana Beranová :
Heel mooi verhaal, Ronald.

vrijdag 19 jul 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Reïncarnatie


(door Ronald G)

Olivia Laing doet in haar boek ‘’Crudo’’ uit 2018 alsof ze Kathy Acker is. Olivia Laing schrijft fictie die over haarzelf gaat. Anderen noemen een dergelijke manier van schrijven wel autofictie. Ze schrijft in de derde persoon over zichzelf en noemt zichzelf naar de in 1997 overleden schrijfster Kathy Acker.

Laing schrijft als Kathy over de periode die vooraf gaat aan haar, Laing’s, huwelijk. Dat is geen fictie maar allemaal ''echte'' biografie in dagboek vorm, waarover ze doet of het fictie is. Ze mengt er observaties uit boeken van Acker doorheen. Ze schrijft bovendien in de traditie van John dos Passos en Döblin, met veel nieuwberichten – die nu twitterberichten zijn- tussendoor. Trump komt aan het woord, direct via Twitter, later in het boek Jacob Rees Mogg die op de Britse ontbijttelevisie verklaart dat hij van mening is dat abortus illegaal moet zijn ook na verkrachting.

Intussen vertelt de schrijfster ‘’Kathy, by which I mean I, was getting married. Kathy by which I mean I, had just got off a plane from New York. It was 19.45 on 13 May 2017”. Olivia Laing laat dus Kathy Acker reïncarneren in haar boek en in het literaire deel van haar leven. Dichterbij kan haast niet.


  • Nieuw

  • Reacties