Vijf minuten na de luchtaanval


(door Jana Beranová)

Dinsdag 14 mei vindt op Plein 1940 de jaarlijkse herdenking plaats van het bombardement op Rotterdam. Bij het beeld ‘De verwoeste stad’ van Ossip Zadkine.

De meeste stadsdichters hebben dat thema in hun poëzie verwerkt. Als opmaat naar de herdenking plaatsen we iedere dag een gedicht. Vandaag, als uitzondering, over het bombardement in een ander land op een andere stad. Mijn geboortestad in voormalig Tsjecho-Slowakije, tegen het einde van WOII.



Vijf minuten na de luchtaanval

In Pilsen,
Stationsweg 26,
klom ze naar de derde verdieping
langs de trap die als enige overbleef
van het hele huis,
ze opende de deur
die naar de hemel leidde,
verstijfde boven de afgrond.

Want hier
eindigde de wereld.

Daarna sloot ze goed af
opdat niemand
Sirius
of Aldebaran
zou stelen uit hun keuken,
ze liep de trap af
en nam plaats
om te wachten
tot het huis zou herrijzen
en uit de as haar man zou opstaan
en uit de beentjes haar kinderen
zouden zijn gelijmd.

’s Morgens vonden ze haar
versteend.
Mussen pikten uit haar handen.


Miroslav Holub
vertaling Jana Beranová
uit: De geboorte van Sisyphus
(De Bezige Bij, 2008, 302 p.)

Rinus Vuik :
Een gedicht om kippenvel van te krijgen...wat mooi, maar had nooit geschreven moeten worden!

maandag 13 mei 2019

chris ripken :
Prachtig Jana, dank voor het plaatsen!

maandag 13 mei 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Identiteit


(door Kees Versteeg)

De menselijke identiteit is als een diamant met vele vlakken. Het hangt maar net van de situatie, de tijd en plaats af op welk deel van je identiteit je wordt aangesproken. Dat kan je huidskleur zijn, maar ook je geslacht, leeftijd, seksuele voorkeur, bezit, sociale klasse, opleiding, burgerlijke staat en tientallen andere zaken. Op sommige plaatsen bezit iedereen voor even dezelfde identiteit: in een supermarkt zijn we allen in de eerste plaats consumenten. Wat we daarnaast óók allemaal zijn, is in de Jumbo irrelevant. De ellende van identiteitspolitiek is dat mensen één facet van hun identiteit zó opblazen dat die alle andere facetten overstemt. Eigenlijk laat je jezelf daardoor als mens verdwijnen – en ook alle andere mensen die niet dat kenmerk hebben. Identiteitspolitiek ontmenselijkt mensen – het maakt ons meer robot dan mens.

Natuurlijk, niets komt uit de lucht vallen, ook identiteitspolitiek niet. Die is ontstaan uit het op zich gerechtvaardigde verlangen van minderheden om meer gekend te worden. Zolang de wens tot emancipatie de boventoon voert, is er niet zoveel aan de hand. Het is zelfs gezond voor de samenleving, die wordt daar rijker van. Maar als de emancipatiedrang ontaardt in een dictatuur van minderheden, en omslaat in een verlangen om revanche te nemen, zijn we verder van huis dan ooit en zullen de muren tussen groepen tot aan de hemel reiken.

Foto: wikipedia.org

  • Nieuw

  • Reacties