Oud-Raadsledendag

5551-oud-raadsledendag (Door ManuelKneepkens)
Vorig jaar op de Oud-Raadsledendag bezochten we het nieuwe Centraal Station, de Haaienbek.

,,Waar gaat u heen, meneer K.?’’
,,Naar de haaien mevrouw, net als u…’’
,,Nee, meneer K. u gaat naar 020, naar Amsterdam
maar dat durft u niet te zeggen!’’


Ditmaal was het de nieuwste icoon, de Markthal. Een gebouw, dat qua architectuur nauwelijks doet denken aan de Markthallen in Portugal en Spanje, waar men de idee heeft opgedaan, maar nog het meest aan een jaren dertig Zeppelin-hal, zeker wat de kolossale omvang betreft.


We bezochten een penthouse in de nok van het gebouw met een (winderig) balkon dat uitzicht had op de Laurenskerk en de ‘gewone’ markt aan de Binnenrotte. Het had de bewoonster al met al een miljoen euro gekost. Ik vond niet dat je dat er aan af zag (een erg laag plafond, bv.)
En we spraken met een Markthal-ondernemer. De uitbaatster van de stroopwafelkraam. Die toonde zich tevreden. Veel toeristen kwamen naar haar ‘kraam’ voor dit typisch Nederlands product.

Aandacht werd ook besteed aan het kunstwerk op aluminiumplaat, dat heel de binnenkant van de Markthal bestrijkt en de diverse voedselproducten weergeeft die in de hal te verkrijgen zijn. Daarbij is goed gekeken naar de stillevens van de meesters uit de gouden eeuw. Maar ook naar de Sixtijnse kapel. Een afbeelding van God kón niet volgens onze gids, dus daarom maar een van de zon… Kortom, de betiteling ‘koopkathedraal’ waarmee de immer spotzuchtige Rotterdammer deze ‘Tempel van Mercurius’ heeft opgezadeld, blijkt zeer ter zake.

In het restaurant ‘De Wereld van Smaak’ kregen wij vervolgens een powerpoint-presentatie van de architect Winy Maas. In snel tempo ging deze door de projecten van architectuurbureau MRDV in de regio: De Bibliotheek van Spijkenisse; de Blauwe Huisjes boven op het dak van een pand in Delfshaven en uitgebreid natuurlijk de Markthal zelf.

En last but not least kregen we te zien… ‘de Bloempot’, het project waarover nog in de gemeenteraad moet worden besloten. Een nieuw publiek toegankelijk depot van het museum Boijmans-van Beuningen en waar miljoenen voor wordt uitgetrokken. Het heeft de vorm heeft van een kolossale bloempot, waarvan de buitenkant geheel uit spiegels bestaat. Letterlijk een schitterend gebouw.
Ook dit gebouw was weer een absoluut noodzakelijke icoon volgens Winy Maas van de Winy Maashal. Hierna moest onze architectuurtycoon er snel vandoor naar een volgende afspraak. Zodat we niet aan een discussie toekwamen. Jammer.

Want wat is dat toch met Rotterdam, die niet te lessen dorst naar iconen?
De Erasmusbrug, de ss Rotterdam, het Haaienbek-station, de Markthal en nu weer de Bloempot?
Zeker, we hebben een Russisch orthodox kerkje en een Grieks orthodox kerkje,
beide vol iconen. Daar buiten wil er ook nog wel eens een icoon hangen in een katholieke kerk. Maar dan heb je het wel gehad. Dus voor de hand ligt deze Rotterdamse iconenzucht bepaald niet.

Wonderlijk, op alles en nog wat wordt heden door de gemeente Rotterdam bezuinigd, niet in het minst op Kunst & Cultuur maar voor de Bloempot blijken miljoenen beschikbaar.
Is het zich zo trots ‘nuchter en zakelijk’ noemende Rotterdam eigenlijk ergens in de diepte toch heel religieus?
Wil het zichzelf aanbidden?

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Stad en platteland

Het verhaal is van Annie Proulx. Het staat in 'Heart Stories'. Het gaat over Lime, een jongeman met rood haar en een soort innerlijk vuur dat erop lijkt 'of hij snel van binnen op aan het branden is'.

Een vuur dat sommige vrouwen aantrekkelijk vinden. Lime is met zijn vriendin Charlotte buiten de stad gaan wonen. Ze droomden dat ze daar een handeltje in Peruviaanse poncho's op konden zetten. Dat plan mislukt, maar dankzij het geld van de ouders van Charlotte overleven ze. Lime heeft in de heuvels een groep verlopen eenzelvige landbouwers gevonden die op woensdagavond fantastische zelf geschreven muziek maken. Hillbillymuziek, origineel en ontroerend goed gespeeld. De muzikanten zijn stug en weinig spraakzaam, maar ze staan hem toe dat hij meespeelt. Hij ontdekt dat de zangeres, een goed in het vet zittende, maar mooie jongedame, de schrijfster van de songs is. Haar vader speelt ook mee. De enige keer dat hij overdag langs komt, is zij alleen. Hij verleidt haar. Als haar huisgenoten waaronder haar vader, thuiskomen van het werk op het land en hen ontdekken, roept hij dat hij van haar houdt. Op dat moment ontdekt hij dat de man waarvan hij dacht dat het haar vader was, haar echtgenoot is. Hij rent voor zijn leven en keert er nooit meer terug.

  • Nieuw

  • Reacties