Wolvenland

5451-wolvenland (Door ManuelKneepkens)
Recent was er een wolf in Nederland.
De lupofielen van de stichting Wolf (‘Homo homini lupus’ – de mens is de mens een wolf…) jubelden het uit.
De wolf zou zich immers volgens deze sprookjesvertellers spoorslags naar de Oostvaarder plassen begeven. Om zich aldaar als een ware predator op het overschot aan edelherten en Konikpaarden te storten. Om aldus - hoe nobel! - het Staatsbosbeheer het afschieten te besparen.

Het pakte anders uit. De wolf vergreep zich aan het eerste het beste schaap dat hij tegenkwam en hobbelde vervolgens doodongelukkig door een buitenwijk van Hoogezand-Sappemeer en over een industrieterrein bij Delfzijl, alvorens terug te keren naar de Heimat. Beter dan de lieden van de stichting Wolf begreep het dier blijkbaar dat er in het dichtbevolkte Nederland geen plaats voor hem is.
Is Nederland daarmee wolvenvrij? Allerminst!

Nederland stikt van de wolven! Al langere tijd. De geldwolven wel te verstaan.
Die wolvensoort lijkt onuitroeibaar. Recent roerde zich weer eens het roedel ‘ABN- Amrobank’. Deze zogenaamde bankiers – ik noem ze ‘zogenaamd’ omdat ze van het echte, het maatschappelijk verantwoorde bankieren maar niet willen weten - krikten hun toch al veel te hoge salaris doodleuk een tonnetje op. Want nu ze geen bonussen meer mogen innen moest hun geldhonger dan maar op andere wijze bevredigd. Juridisch allemaal keurig dichtgetimmerd verzekerde ons hun baas Gerrit Zalm.

Maar tegen asociaal gedrag dient te worden opgetreden. Er mogen daartoe in bovenstaand geval geen juridische middelen voorhanden zijn, er zijn er wel degelijke andere.
Ik noem er hier een: naming and shaming. Het werkt bij voetbalhooligans. Het enige dat die blijken te vrezen is dat hun wangedrag met naam en foto en/of filmbeelden wijd en zijd bekend wordt gemaakt. Al dan niet digitaal. Ze kunnen door die blootstelling aan de openbaarheid hun baan en/of relatie verliezen. Of allebei. Dan tomen zij in.
Het is bepaald niet moeilijk om onze bankiers te zien als ‘de hooligans van de bovenklasse’.
Naming and shaming zou dan ook hier wel eens zuiverend kunnen werken.

In zekere zin is het dagblad Trouw daar al mee begonnen. In de krant Trouw van 26 maart 2015 worden zes bankhooligans met naam en foto afgebeeld.
Steeds met hun salaris eronder... op een balkje.
Raph Hamers (ING) 1.600.000 (in 2015).
Gerrit Zalm (ABN Amro) 759.000 (in 2014).
Kees van Dijkhuizen (ABN Amro 707.500 (in 2014).
Gerard van Olphen (SNS) 550.000 (in 2014).
Wiebe Draijer (Rabobank) 980.000 (in 2015).

Stonden deze lieden in de justitiële belangstelling dan zou dat balkje, dat nu onder hun foto’s staat, over hun ogen zijn aangebracht. Stonden hun foto’s in het Politieblad, dan zouden zij voorzien zijn van de aantekening: Gezocht! Misschien zou dat alsnog moeten met: Helaas Niet Gezocht! Of is dat al te creatief gedacht?

Inmiddels blijkt naming and shaming te werken. De ABN-Amro-hooligans hebben zowaar hun salarisverhoging teruggedraaid. Nu de rest van de bankiers nog!

Tenslotte, er blijkt een actiegroep in oprichting te zijn, Trouwcolumnist Tinkebell zinspeelde daarop, ‘Nederland Wolvenvrij!’
Als het programma van die actiegroep óók inhoudt dat de geldwolven onder ons worden aangepakt dan geef ik mij bij dezen op als lid.

Nico Hogenhuis :
Merkwaardig is de algemene overeenstemming in dit wolvenland over de mening dat ABN-Amro naar de beurs moet. Naar de beurs gaan bedrijven om geld op te halen voor investeringen. De bank wil helemaal niet geld ophalen, maar alleen vrij zijn, bijvoorbeeld om veel hogere salarissen uit te kunnen betalen, tenminste voor de Raad van Bestuur. De staat heeft dit jaar 400 miljoen dividend ontvangen, dat is een mooie winst van 250 miljoen, 2,5% uitgaande van een betaalde rente van 1%. Banken hoven helemaal niet naar de beurs: Bank Ned gemeenten en vroeger Postbank en spaarbanken waren in handen van de staat.

woensdag 01 apr 2015

Theodora Pigmans :
Goed geschreven Manuel.

woensdag 01 apr 2015

Thom Holterman :
Gangland

Het gebruik door Manuel van de term wolvenland komt mij goed van pas. Die spoort namelijk met een term als ‘gangland’. Dat is een versmelting van ‘gangster’ en ‘land’ en behoort tot het gangsterjargon in Chicago, zo leert me de situationist Attila Kotany (‘Gangland et philosophie’, 1960). Dit valt weer samen het feit dat we via het neoliberalisme alom met ‘maffiapraktijken’ van de sociaaleconomische machthebbers op lokaal / provinciaal / nationaal niveau worden geconfronteerd (‘maffiapraktijken’ is overigens een term al door de Duitse filosoof Walter Benjamin gebruikt – die in 1940 zelfmoord pleegde voordat de Gestapo hem zou grijpen). Hoewel we leven in 2015, is het dus nog steeds, om de woorden van Rosa Luxemburg (uit 1905) te gebruiken: ‘Socialisme of barbarij’. Sterkte in de strijd Manuel.

dinsdag 31 maart 2015

Wim :
Een mooi schrijven Manuel.Dank.

maandag 30 maart 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties