De prooi… van een bacterie! (1)

4749-de-prooi-van-een-bacterie-1 (Door ManuelKneepkens)

Met meer dan normale belangstelling heb ik de tv-serie ‘de prooi’ gevolgd. Officieel gaat die serie over de ABN- Amro-bankier Rijkman Groenink gespeeld door Pierre Bosma, compleet met lam armpje. Rijkman heeft zichzelf immers bij een jachtpartij per ongeluk in zijn arm geschoten. De jager blijkt zijn eigen prooi.


Maar gaandeweg wordt het de oplettende kijker duidelijk dat een ander figuur in de serie, een veel intrigerender persoonlijkheid is dan de wat onbehouwen, simpele Groenink: Nout Wellink, de president van de Nederlandse Bank, gespeeld door Victor Löw.
Waarom niet een tv-serie, gebaseerd op Wellink? Dat zou een drama van Shaekesperiaanse allure kunnen opleveren! Neem dat slepend been van Wellink. Wat is daarmee? Is deze jager soms óók ooit zijn eigen prooi geweest?

En al tv-kijkend gingen mijn gedachten terug naar een zekere vrijdagmiddag: 3 Oktober 2008, in de ‘Zwarte Week’ van de bancaire crisis.

Tijdens een persconferentie in 2008 over de overname door de Nederlandse staat voor 16,8 miljard euro van de aandelen van de ABN Amro en Fortis Nederland. Vlnr: Wellink, Balkenende en Bos.

Daar stonden ze dan in de hal van het ministerie van Algemene Zaken. Drie vooraanstaande Nederlandse autoriteiten! Gereed voor een persconferentie over ‘de laatste bladzij’ in Nederlands acute hoofdpijndossier: de overname door de Nederlandse staat voor 16,8 miljard euro van de aandelen van de ABN Amro en Fortis Nederland.
Elk van de drie achter een katheder in de vorm van een soort ranke, zilvergrijs geverfde scheepsboeg.
Hollands design, dat kan wat…
Hier was sprake van een metafoor! Overduidelijk!
Dit waren de Mannen van het Schip van Staat! Zij en niemand anders!
Een: Jan Peter Balkenende, minister-president: kapitein!
Twee: Wouter Bos, minister van Financiën: eerste stuurman!
En drie: de machinist, ‘het oliemannetje’ Nout Wellink, de president-directeur van de Nederlandse Bank.

En dan gaan mijn gedachten nog verder terug! Want er is een hectische periode in ons beider leven geweest dat Nout Wellink en ik elkaar vrijwel dagelijks zagen.
In 1964 was ik vierdejaars rechtenstudent in Leiden. De (toen nog) katholieke studentenvereniging Augustinus zocht een nieuwe praeses.
En men vond, dat ik dat moest zijn. En ja, ik was toen nog katholiek…
Maar nu nog de rest van het bestuur.
Ik drong nogal aan op een sterke quaestor (penningmeester) naast mij.
Want dichters hebben een weinig gelukkige hand in geldzaken. Het is niet anders. En het is nooit anders geweest.
De pastoor van de studentenparochie, tevens moderator van de vereniging – ja, dat had je toen nog, grote clericale bemoeizucht… een restant van het rijke rooms leven - kwam met Nout Wellink op de proppen.

Waarom niet een tv-serie, gebaseerd op Wellink? Dat zou een drama van Shaekesperiaanse allure kunnen opleveren!

,,Hoeveelstejaars is die, vroeg ik?''
,,Tweedejaars,'' zei de moderator..
,,Wat!'' riep ik: ,,Ik ga toch niet het geld van de vereniging aan een tweedejaars uitbesteden!
Dat wordt een ramp met die Wellink!''
Want, het is misschien moeilijk voorstelbaar voor u, lezer(es), of je tweede of vierdejaars was, dat was in dat gesloten studentenbolwerk Leiden toentertijd een levensgroot verschil. Het ‘Jaarverschil’. En dat is het daar eigenlijk nu nog.
,,Nou dan moet Nout Wellink maar assessor (gewoon bestuurslid, M.K.) worden!'' zuchtte de moderator. Want de man besefte dat opboksen tegen het dogma van het Jaarverschil zinloos was, zelfs voor hem.
En zo geschiedde.

Op een zonnige zomeravond in 1965 nam de moderator, die tot prior bevorderd was van een klooster in het Brabantse Cuijck, afscheid van Leiden. Daartoe had hij een receptie bij hem aan huis belegd.
Uiteraard was het Augustinusbestuur uitgenodigd.
Nout Wellink had aangekondigd later op de receptie te komen. Die arriveerde dus op de Studentenpastorie aan het Rapenburg, toen ik daar al vertrokken was naar een andere afspraak. Ja, praeses van een studentenvereniging, dan ben je een druk (doend) baasje…

Wat er toen heeft plaatsgevonden… in de loop der tijd zijn daarover twee versies in omloop geraakt.

(Wordt vervolgd)


Hans Roodenburg :
Het penningmeesterschap moet ook niet zomaar aan de eerste de beste student worden gegeven. Er zijn genoeg kwesties bekend dat men er met de kas van door ging of fraudeerde. Een penningmeester(en ook een minister van Financiën) moet meer integer zijn dan zijn voorzitter...

woensdag 06 nov 2013

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Uw eigen grafschrift


Verzin uw eigen grafschrift voordat

anderen dit voor u gaan doen

Alsof het uw laatste wens is en in

Kopstoot zo wordt vastgelegd


Enkele voorbeelden, mijn goede oma

sprak lang voor haar dood de wens:


‘Hier ligt Nel, naar genoegen genoten’


Mijn moeder Maria had bij leven en

welzijn al lang de volgende bedacht:


‘O, horizon, o, horizon

en altijd zal ik je tegenkomen’


En aldus geschiedde dus op haar steen


Over de mijne twijfel ik nog tussen:


‘Eindelijk rust in de tent’

Of

‘De laatste ronde!’



Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties