Rotterdam Vandaag & Morgen - De meest Rotterdamse krant van Rotterdam

Midden op de stralende dag houdt een meisje mij op het trottoir aan met de vraag: ,,Mag ik u wat vragen, meneer?!’’ Ik kijk haar onderzoekend aan. Want diezelfde vraag heb ik inmiddels al honderden keren gehoord en bijna altijd ging het om bedelarij. 

Dit meisje, ik schatte haar 13 of 14 jaar, leek allerminst op een jeugdige junk of zwervertje. Ze had glinsterende blauwe ogen, was netjes gekleed en haar blonde paardenstaart zag er met die rode strik omheen, keurig verzorgd uit.

 

,,Zeg het maar,’’ begin ik toch een beetje afstandelijk en achterdochtig. Op de drukke winkelboulevard in de Zwart Janstraat in Rotterdam-Noord lopen tientallen mensen om ons heen. Het meisje steekt van wal met haar openingszin: ,,Heeft u misschien een eurootje voor mij, meneer?’’ 

Zij kijkt mij met haar blauwe kijkers hoopvol aan.

 

Eerlijk gezegd had ik elke vraag van haar verwacht, behalve deze stereotype bedelaarszin.

Ik ben er door uit het veld geslagen. Had ik mij dan zo in mijn mensenkennis vergist? Want gewoonlijk zie ik het in één oogopslag en loop niet zelden zonder te antwoorden door.

Maar dit meisje, dit kind nog? Voor mij volkomen raadselachtig. Binnen enkele seconden heb ik mijn tegenwoordigheid van geest hervat en beantwoordt haar vraag met een wedervraag: ‘Waarom heb je dan een euro nodig?’ 

 

Ik kijk haar zo streng mogelijk aan, want ik houd er niet van om in de maling te worden genomen. Zij ontwijkt mijn priemende ogen, draait haar gezicht opzij en haar lippen beginnen even te trillen. Dan stamelt zij: ,,Voor de snoepwinkel, meneer!’

Als door een wesp gestoken draai ik mij om. En wel zo dat mijn gezicht haar nog steeds aankijkt terwijl ik resoluut zeg: ,,Oh, nee, geen sprake van. Snoep is slecht voor je en ook voor je gebit!’’ Tevreden loop ik verder over zoveel wijsheid van een toch al wat oudere man (63).

 

Maar om haar reactie nog eens te peilen, draai ik mij nieuwsgierig even om. Met een verbeten blik werpt zij mij toe: ,,Maar meneer, het is helemaal niet voor snoep!’’

Hoofdschuddend  loop ik niettemin door. Toch voel ik mij een beetje geraakt door haar ogenschijnlijke oprechtheid. Mijn twijfel slaat toe. 

Bij de ING-bank blijf ik doelbewust staan om te zien wat het meisje verder zou gaan doen. Zij loopt kordaat naar de overkant van de verkeersweg en blijft daar aangekomen op het trottoir staan. Het blonde meisje heeft vanwege het drukke voetgangersverkeer niet in de gaten dat ik haar observeer. Zou zij nu anderen gaan aanschieten om dat eurootje los te kletsen? 

 

Na wat doelloos heen en weer te lopen, zonder andere voorbijgangers lastig te vallen, begeeft zij zich plotseling in de richting van de voor mij bekende snoepzaak. Vlak daarvoor blijft zij radeloos staan. 

Intussen, zoals een rechter aan een verdachte het voordeel van de twijfel geeft, heb ik een euro uit mijn knip gehaald en steek over via het zebrapad, richting de snoepwinkel. Daar is het meisje bezig om het slot van haar fiets te halen. Een keurige, gloednieuwe tweewieler. 

 

‘Arm is zij dus niet’, is mijn eerste gedachte als ik plotseling voor haar neus sta. ,,Wat wil je nou zo graag kopen?,’’ confronteer ik haar direct met mijn euro nog in mijn hand. Tegelijkertijd kijk ik gênant om mij heen. Zo van, wat moeten die omstanders niet denken van zo’n ‘oude vieze man’ die daar staat te smoezen bij een snoepwinkel met zo’n jong meisje… Ik leek wel gek.

Maar als zij alsnog mijn euro ziet, zegt zij zonder te haperen: “Dat is voor een pak koekjes meneer. Voor bij de thee, meneer’’. Nu voel ik mij werkelijk voor idioot staan. 

 

,,Heb je geen andere smoes?!,’’ bijt ik haar verbolgen toe. Het kind slaat haar ogen neer en zegt haast huilend, zeer verontwaardigd: ,,Het is geen smoes, meneer!’’ 

Ik laat een diepe zucht en druk de euro in haar linkerhand. Zij glimlacht naar de munt en spreekt openhartig en beleefd: ,,Dank u wel meneer!’’ 

Inmiddels is het fietsslot om haar zadel gedaan en zij maakt aanstalten om er vandoor te gaan. Terwijl zij zodoende opstapt, stamel ik: ,,Maar je koekjes dan?!’’ 

 

Als ze al drie meter van mij verwijderd is, roept zij mij na: ,,Ik moet nu eerst naar de afspraak met de tandarts. Daarna haal ik de koekjes op!’’

Totaal verbluft kijk ik haar na. Zij verdwijnt in het drukke straatverkeer. Mij achterlatend met een spreekwoordelijke bek vol tanden.