Zit nog midden in de winter op het terras van café Melief Bender op de Oude Binnenweg. Met boven mij een aangename stralende kachel tegen de vrieskou. Zo toch nog heerlijk ‘mensjes kijken’, een aangenaam toeven. Zeker met de ochtendkrant, een geurende kop koffie en een sigaretje tussendoor. Voor mij persoonlijk een klein feestje.
Naast mij zit een man van in de veertig jaar die op zijn mobiel een telefoontje krijgt. Hij zegt ietwat nors, haast afstandelijk: ,,Ja, ma, wat is er nu weer aan de hand?! Oh, nee hè, niet weer. Ik heb je nu al voor de zoveelste keer gezegd niet mij te bellen, maar de zuster te roepen!’’De man beëindigd het gesprek met een betrokken gezicht.
Een beetje verwonderd kijk ik in zijn richting. Hij kijkt mij aan en zegt half lachend, half verontschuldigend: ,,Ja, dat was mijn moeder weer. Zij zit al een paar weken in verzorgingstehuis St. Antonius op de Nieuwe Binnenweg. Zo dement als een deur. En elke keer als zij naar de plee moet, gaat zij mij bellen.''
,,Ja jongen,’’ zegt zij dan, ,,ik moet zo nodig naar de wc, kan je mij even komen helpen? En iedere keer roep ik weer: ,,Nee ma, je moet de zuster roepen, niet meer mij blijven bellen. Ik zit ver van je vandaan.’’
De man taxeert mijn blik en zoekt bevestiging. Een glimlach kan ik haast niet onderdrukken. Naar St. Antonius vanaf het terras van Melief is een kleine 200 meter lopen. Tegelijkertijd denk ik, ,,Man, wees blij dat je moedertje er nog is.’’
Omdat hij van mij geen bevestigende knik van erkenning krijgt, gaat hij zuchtend voor zich uit zitten staren.
Totdat na een kwartiertje weer de toon van zijn mobiel klinkt. Hij kijkt naar het nummer en raakt duidelijk geïrriteerd. ,,Ja ma, wat nou weer!’’ flapt hij er uit. En na een tiental seconden roept hij verbolgen: ,,Wat zeg je nou?! Geen zuster te bekennen! Mens, dan moet je op het rode knopje drukken. Dan komt zij vast en zeker.’’
Er volgt nu een kleine radiostilte. Dan ontploft de man haast. Hij is van zijn stoel opgesprongen. ,,Nee,’’ schreeuwt hij nu nog harder. ,,Niet de knop op je nachtkastje indrukken. Dat is de wekker! Je moet de rode knop indrukken van dat witte kastje dat met een touwtje om je nek zit!’’ Zowel de ober als de andere drie terrasgasten kijken meewarig naar de schreeuwende man.
Na een kleine halve minuut ploft hij totaal verslagen terug in zijn stoel. De verbinding is wederom verbroken.
Tegen mij zegt hij nu als een boer met kiespijn: ,,Zij heeft het in haar broek gedaan!’’
Reacties (0)
Schrijf uw reactie
