Jim Postma

Waarschuwing!

5715-waarschuwing
(Door Jim Postma)
Op zo’n 50 meter afstand van mij staat zij driftig naar mij te zwaaien. Hannie, de vrouw van bekend Rotterdams kunstenaar Chris Ripken. Beide reeds jarenlang mijn goede vrienden. Als zij op haar fiets vlak voor mijn voeten remt zie ik tot mijn schrik dat zij lijkwit ziet. Hannie stottert geheel overstuur: ,,Ze hebben net mijn I-pad gejat. Met alles erop en aan. Mijn databank, foto’s, alles!''

Ik probeer haar te kalmeren met: ,,Weet je het zeker? Zit die niet in je zak of in je tas? Of ligt die misschien thuis?'' Hannie schudt driftig haar hoofd. ,,Nee,'' roept zij stellig ,,een kwartiertje terug maakte ik er op straat nog foto’s mee.''
Dan pakt zij voor mij haar leren schoudertas en opent de rits. Tientallen spulletje zitten er in, waaronder haar paspoort en portemonnee. Maar geen I-pad. Meewarig kijk ik haar aan. Zij ziet mijn meewarige blik en beaamt: ,,Ja, ik weet het. Reuze stom.''
Lees verder

'Lang leve onze stadswachten'

5706-lang-leve-onze-stadswachten
(Door Jim Postma)
In buurtcafé Walenburg bespreken de stamgasten de dagelijkse beslommeringen. Deze keer worden wij getrakteerd op ‘een[...]

Krijsende ‘stadswachten’

5697-krijsende-stadswachten
(Door Jim Postma)

Bij mijn favoriete haringstalletje aan het Eudokiaplein vlak bij de Bergweg neem ik laat in dit seizoen nog drie Holland[...]

Stadswachten: meestal ruzie

5676-stadswachten-meestal-ruzie
(Door Jim Postma)
Ooit wel eens een aanvaring gehad met een stadswacht? Wie niet, zou ik haast zeggen. Bijna iedereen heeft over deze stad[...]

'Pinokkio'

5670-pinokkio
(Door Jim Postma)
In mijn dagelijks feestje is krantenlezen ’s ochtends mijn grootste hobby. Liefst in alle stilte met koffie uiteraard [...]

Bijbels kippenhok

5665-bijbels-kippenhok
(Door Jim Postma)
Samen met mijn twee aangenomen zussen, Roos en Nel, begonnen wij ooit met het bouwen van een klein paradijsje hier op aa[...]

Vliegen vangen

5650-vliegen-vangen
(Door Jim Postma)
De hele nacht heb ik er niet meer van kunnen slapen. Vorige week kampte ik in mijn vakantiehuisje in Zeeland met een war[...]

Fellini live (4)

5634-fellini-live-4
(Door Jim Postma)
(Vervolg van vorige week ) Rotterdams bekend kunstenaar Jano had mij eerder eens toevertrouwd ,,dat hij dit leven [...]

Fellini live (3)

5624-fellini-live-3
(Door Jim Postma)
Sommigen mensen kunnen scenario’s verzinnen voor films. Maar er zijn live scenario’s (uit het leven gegrepen) die je[...]

Fellini live (2)

5618-fellini-live-2
(Door Jim Postma)

(Vervolg van vorige week) Boven mijn kop in mijn woonhuis begint nu een traumahelikopter te cirkelen. Voor mijn [...]

Fellini live (1)

5604-fellini-live-1
(Door Jim Postma)
Het is bloedheet als ik ’s middags in mijn huis een dutje probeer te doen. Een soort van noodgedwongen Hollandse siës[...]

Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties