Monsieur Jacques heeft vast heimwee naar Rotterdam

8205-monsieur-jacques-heeft-vast-heimwee-naar-rotterdam (Door Frank Drion)


Tijdens een vakantie op de Veluwe bezochten we het Kröller-Müller museum en wie troffen we bij de ingang? Monsieur Jacques, het dikbuikige mannetje van Oswald Wenckebach, dat vroeger op de Rotterdamse Coolsingel stond. Riep bij mij nostalgische gevoelens op. Ik zal u vertellen waarom. Ik werkte destijds bij Het Vrije Volk, het dagblad dat samen met het Rotterdams Nieuwsblad is opgegaan in het Rotterdams Dagblad, nu onderdeel van het Algemeen Dagblad.

Op de voorpagina van Het Vrije Volk stond altijd een korte column getiteld “Monsieur Jacques”, deze column werd hoofdzakelijk geschreven door de hoofdredactie. U kunt begrijpen dat ik trots was, toen ik één keer zelf deze column mocht ‘maken’. Een onderwerp werd mij letterlijk in de schoot geworpen door de toenmalige Staatssecretaris van volksgezondheid, Hans Simons, die toen al worstelde met de steeds kostbaarder wordende gezondheidszorg. Hij wilde de huisarts als ‘waakhond’ van de gezondheidszorg aanstellen. Die moest bepalen of het nodig was om door te verwijzen naar specialisaties.

Dit bracht mij tot een column over ‘doe-het-zelf gezondheidszorg’: je koopt een setje bij de apotheek en daarmee haal je er zelf je blindedarm uit. Uiteraard niet aan te bevelen in het echt. En wat hoor ik de afgelopen weken op de radio? Een spotje van een of ander bedrijf met de tekst: “Hier heeft u een mesje, netjes op de stippellijn snijden, eerst uw handen wassen hoor.” Zouden ze die tekst gepikt hebben? Voor het verhaal doet het er niet toe, ik was blij verrast Monsieur Jacques weer terug te zien en om me even dat mooie moment te herinneren, dat ik op de voorpagina van Het Vrije Volk heb gestaan. Voor mij mag Monsieur Jacques weer terug komen op de Coolsingel in Rotterdam, want daar hoort hij thuis. En nu blijkt het een kopie te zijn van het origineel. Monsieur is gewoon nog in Rotterdam. Kröller-Müller heeft wel zijn naam gepikt voor het restaurant.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties