Eeuwig grijs

8071-eeuwig-grijs (Door Olphaert den Otter)


In het midden van de Kleurenbol van Philipp Otto Runge (1777 - 1810) is een volmaakt grijs punt. Deze punt - of dit punt, want het is zowel een ding als een plaats - is grijs omdat hij zowel het midden houdt tussen het zwart en wit van de zuid- en noordpool van de bol, als tussen iedere twee gekleurde punten erop of erin die met een rechte lijn door het midden met elkaar kunnen worden verbonden. Dus geel en paars, rood en groen, blauw en oranje. Maar ook iedere mengkleur en zijn tegenhanger. De bol van Runge geeft een feilloos inzicht in kleur.

Maar er is meer.
In de wereld heeft grijs een bepaalde waarde.
Bloemen, bessen, vogelveren: alles lijkt kleur te hebben. Maar kleuren kleeft een zekere tijdelijkheid aan. Bloemen verwelken, bessen vergaan, veren verbleken. Maar grijs blijft bestaan. Grijs is het onwrikbaar evenwicht tussen de kleuren. Ook in de tijd.
Veel rampen eindigen in grijzen: in as, in puin, in rook.
In de resten die blijven zijn de kleuren van bloei, van feest of van oorlog, vereffend in een eeuwig rustend grijs.

Dit grijs verbergt een rijkdom: een kleurenrijke geschiedenis die niet is gewist, maar is uitgebalanceerd en tot rust gekomen. Tot stilstand. Tot niets.

Afbeelding: Uit de serie World Stress Painting: #237 vuur 15/5/2019
Olphaert den Otter ei-tempera op papier, 18 x 26 cm

Arie Torcque :
ach ja, wat is kunst, kijk en vergelijk en oordeel zelf

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.vladamirkovic.info%2F%3Ffbclid%3DIwAR3-zTtzV3iboP8B9Dy8qj7drm9-JNLFec9005By45e7D2PdNclp5SuO6WU&h=AT1CNfeLOHuof1CR7_HvsNXZfHqtIe79NTdSUBq1G06Ry0Cx9kgOjnW_1yLkXej6gTfUiUWObA3BX6favJoaWu9eZFBrdnRBXuXATMskXlBtF77EOZGbkjNvwk1xcMwdghmH

donderdag 13 jun 2019

Arie Torcque :
Inderdaad, mooi grijs is niet lelijk. Het is jammer dat meneer tevaak geinspireerd door Dali, Esscher, ja zelfs Vermeer ontkomt er niet aan gekopieerd te worden, tenslotte moet er brood op de plank komen en dat gaat moeilijk worden met gewoon poppetjes tekenen.

dinsdag 11 jun 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties