De D66 geschiedenis canon

8065-de-d66-geschiedenis-canon (Door Ronald Sörensen)

Ik houd mijn hart vast, omdat minister Van Engelshoven heeft bevolen de geschiedenis canon te herschrijven. Meer aandacht in de canon en dus de leerboeken voor de keerzijde van onze geschiedenis en voor diversiteit; die beide m.i. al erg (te) veel aandacht krijgen.

Toen Alva De Nederlanden in 1568 binnentrok liet hij direct 20 edelen onthoofden. Daarna richtte hij een speciale rechtbank op de “raad van beroerten” die 1100 mensen vanwege hun ketterse geloof ter dood liet brengen. De brandstapels, galgen en schavotten konden niet worden aangesleept.

Vier jaar later escaleerde het conflict nog verder toen steden al of niet door geuzen gedwongen voor Willem van Oranje kozen. De steden Bergen, Mechelen, Zutphen en Naarden werden daarna helemaal uitgemoord. Duizenden kinderen, vrouwen en mannen verloren het leven.

Later zouden in Haarlem, Oudenwater, Zierikzee en vele steden in de Zuidelijke Nederlanden (nu België) bloedbaden onder de bevolking volgen. Naast rebellie tegen de koning werd de meeste slachtoffers ten laste gelegd, dat ze ketters (protestants)waren.

Ik herhaal deze verschrikkelijke gebeurtenissen, omdat ze voor een groot deel in de vergetelheid zijn geraakt. Zelfs in de betreffende steden wordt niet ieder jaar dit aspect uit hun verleden herdacht.

Wat wel ieder jaar officieel wordt herdacht is de moord op de martelaren van Gorkum. In 1572 werden 19 geestelijken uit Gorkum door de geuzen vernederd en daarna opgehangen in Den Briel. Een daad, waar Willem van Oranje, die bevolen had de gevangenen vrij te laten, terecht schande over sprak.

Resumerend. 19 Katholieken werden vermoord en daarna heilig verklaard, maar duizenden onschuldige kinderen, mannen en vrouwen die vermoord werden zijn vergeten. Merkwaardig!

De heiligverklaring vond plaats in 1867 in een periode toen een einde werd gemaakt aan de achterstelling van het Katholieke volksdeel. Het geschiedenisonderwijs was nog zo protestants, dat vanuit Roomse kringen werd aangedrongen ook hun historisch leed te melden. Vandaar de disproportionele aandacht dat – tot op de dag van vandaag – aan de 19 martelaren van Gorkum wordt gegeven.

Een aantal jaren geleden werd in politiek correcte kring gewezen op de rol van Marokkanen bij de bevrijding van Nederland, nadat met herdenkingskransen was gevoetbald. Misschien kregen de “voetballers” dan wel respect. Uiteraard kon men weten, dat na zo’n suggestie onderzoek komt c.q. geschiedenis wordt opgerakeld.

De Marokkaanse troepen waren koloniale (later Vichy) troepen, die Marokko mede namens Frankrijk bezetten (nu collaborateurs genoemd) en die zich actief verzetten bij de Amerikaanse invasie in Marokko op 8 november 1942. Alleen bij de verovering van Monte Casino speelden Marokkanen een rol, om zich later zeer negatief te gedragen t.o.v. de Italiaanse bevolking. Sommigen werden door de geallieerden zelfs wegens wangedrag veroordeeld en gefusilleerd.

Wat kunnen we uit deze twee politieke ingrepen in onze geschiedschrijving leren?

Overheid houdt je verre van je politiek geïnspireerde ingrijpen en laat geschiedschrijving aan historici over. Ook dan zal het gekleurd zijn, maar door het hanteren van falsificatie principe van Popper (geef anderen de mogelijkheden je onderzoek te controleren en eventueel te verbeteren) zal de waarheid altijd in het midden komen te liggen en niet in een partijdige “weg met ons“ D66 schoot geworpen worden.

Mark Sakloo. :
Dit waren de gruwelijke feiten:
"Duizenden Noord Afrikaanse militairen trokken na de slag om Monte Casino door de heuvels, vermoorden de Italiaanse mannen en jongens en verkrachten hun vrouwen en dochters. Meer dan 2000 vrouwen, waaronder zeer jonge kinderen, werden verkracht en de kelen afgesneden" CITAAT.

Tja men kan ook niet anders verwachten van dit volk van moordenaars en krankzinnigen;mensen in de buurten waar deze figuren ook wonen kunnen er van mee praten;met dank aan Den Haag.

zaterdag 08 jun 2019

Jan Tak :
Nog even Ronald want voor mij loop je hier te simpel overheen:
"Alleen bij de verovering van Monte Casino speelden Marokkanen een rol, om zich later zeer negatief te gedragen t.o.v. de Italiaanse bevolking"

Dit waren de gruwelijke feiten:
"Duizenden Noord Afrikaanse militairen trokken na de slag om Monte Casino door de heuvels, vermoorden de Italiaanse mannen en jongens en verkrachten hun vrouwen en dochters. Meer dan 2000 vrouwen, waaronder zeer jonge kinderen, werden verkracht en de kelen afgesneden"

Zie de film "La ciociara"
https://nl.wikipedia.org/wiki/Marocchinate

zaterdag 08 jun 2019

Jan Tak :
Lees dit verhaal en we weten wel beter|:

https://legacy.gscdn.nl/archives/images/Marokkanen_Vochten_Niet_in_Zeeland-HPDeTijd.pdf

vrijdag 07 jun 2019

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties