Vandaag is de eerste dag van een nieuw leven

7254-vandaag-is-de-eerste-dag-van-een-nieuw-leven (Door Torcque Zaanen)

Men zegt vaak dat vandaag de eerste dag is van een nieuw leven, maar wie zegt mij dat ik een nieuw leven wil, of morgen weer een nieuw leven wil beginnen omdat ik me gisteren vergiste in de ingeslagen weg.

Het is niet zo eenvoudig te beredeneren wat goed of slecht is voor ons, iets dat gisteren nog goed leek, kan vandaag slecht zijn.

Inmiddels op een berustende leeftijd te zijn gekomen wordt ons zo vaak de vraag gesteld wat we het liefst zouden veranderen in ons verleden of als we de kans hadden om helemaal opnieuw te beginnen. Op zich een onmogelijke vraag waar we evenzo onmogelijk een antwoord op kunnen geven.

We maken allemaal fouten, en door deze fouten zijn we wie we zijn. Zoals we zijn, zijn we niet geboren. We zijn gemaakt door onze ouders, familie, vrienden, schoolopleidingen, en ook door de vergissingen die we in de loop van ons leven gemaakt hebben. We willen het allemaal beter hebben dan dat we het op dit moment beleven maar wie zegt mij dat ik op een andere manier gelukkiger zou zijn? En als het nou net niet zo is, kan ik dan de klok terugdraaien?

We moeten ons eigen leven leiden en ons niet laten opzadelen door andere personen die het zogenaamd goed met ons bedoelen.

Zo werd mij laats aangeraden om eens naar de kroeg te gaan en een neut te drinken bij het genot van een sigaret. Omdat ik een kleine drie maanden geleden met roken ben gestopt en al meer dan vier jaar niet in de kroeg was geweest, leek het mij een welkome uitnodiging om mijn leven als thuiszitter een lichte wending te geven.

De eerste de beste kroeg die ik tegen het lijf liep moest eraan geloven, want mijn stamkroeg van weleer was helaas verdwenen, net als de eigenaar en de stamgasten.

Monter stapte ik naar binnen. Weinig volk aan de tap, aan een tafeltje twee bier drinkende vrouwen die na een bezoekje aan de Hema (te zien aan de plastic tassen die op de grond waren geparkeerd) hun dorst kwamen lessen, een al wat oudere Turkse of Marokkaanse man die rustig van een kopje thee zat te genieten en twee jongemannen die enorm verliefd leken op elkaar.

Met moeite hees ik me op een van die ongemakkelijke barkrukken en wist eigenlijk niet wat ik zou drinken.

Op de vraag van de barman wat het mocht zijn bestelde ik een kop koffie met melk waarop hij me aankeek alsof ik de moeder van zijn broer twintig jaar geleden in het Kralingse bos had aangerand, waarna ik me haastig corrigeerde en zei, nee,... nee,. man grapje, doe maar een metertje fluitjes. Gelukkig klaarde zijn gezicht gelijk op en hij zei, ha,.. ha,.. die meneer en welk fluitje mag het zijn Heineken of Bavaria, waarna ik weer met een kwinkslag mijn bier onwetendheid probeerde te redden en zei, doe maar Bavaria want na de ontvoering van Albert kan ik geen Heineken meer door mijn strot krijgen. En ik bedacht dat me ook aangeraden was om een sigaret op te steken. Maar waar haalde ik zo snel een peuk vandaan? De Barman wees me naar een automaat naast de deur van het toilet.

Na enkele eurotjes in de machine gestopt te hebben kwam er zowaar een pakje Camel uitrollen en maakte ik met veel afgrijzen aanstalten om na jaren weer een peuk op te steken.

Alleen hier had ik niet buiten de waard gerekend maar buiten een geïrriteerde barman die mij terug floot met een hé wat gaan we doen, het is hier een openbare gelegenheid en daar mag van de minister niet gerookt worden. als u dus wilt roken moet u dat buiten doen. Ik probeerde me nog te verweren door te zeggen dat juist buiten een openbare gelegenheid is dus dat juist daar niet gerookt zou mogen worden maar hier in een kroeg, pardon in dit café wat in wezen een besloten ruimte is omdat deze ruimte van iemand is die zijn ruimte beschikbaar stelt aan personen die daar gebruik van willen maken, en of dat nou een biertje drinken is of een sigaretje roken dat maakt toch niet zo veel uit.

Nu keek de barman me met een dichtgeknepen oog, wel erg onvriendelijk aan en zei dat ik dat dan maar aan de minister moest vertellen. Na een moment van rustige overdenking besloot ik toch maar eieren voor m’n geld te kiezen en me te wijden aan het kachel maken van de resterende fluitjes.

Bij het zesde fluitje begon ik al aardig dubbel te zien en zo kwam ik in contact met Ineke, een op het eerste gezicht aantrekkelijke dame van iets onder de middelbare leeftijd.

Ze vertelde dat ze sinds een paar jaar was gescheiden van een Antiliaan en dat het haar moeite kost om alleen in slaap te komen en of ik er bezwaar tegen had om voor een nacht mijn bed met haar te delen. Eerlijk gezegd na de halve maraton fluitjes weet ik echt niet meer of ik ja gezegd heb, maar in elk geval werd ik de volgende morgen wakker met een kater die klonk als een klok en een vrouws-persoon (van bijne tweekeer de middelbare leeftijd) in mijn bed. Ze keek me glimlachend aan en zei dat ik niet hoefde te schrikken omdat er totaal niets was gebeurd die nacht wat we niet konden vertellen aan onze kinderen.

We hebben samen ontbeten en een sterke pot koffie gedronken en ze is vertrokken zonder afscheid te nemen want dan zouden we elkaar nooit meer zien en dat zou toch wel jammer zijn volgens haar.

Na mijn ontnuchtering werd ik kwaad op de tipgever die me de aanbeveling gaf een neut en een peuk te gaan consumeren in een kroeg. maar in werkelijkheid moet ik kwaad zijn op mezelf.

Nu vraag ik me af of het mijn leven zou veranderen als ik dit zou kunnen uitwissen. Natuurlijk niet, ik ben een ervaring rijker omdat we elke dag weer nieuwe dingen beleven en moet ik eigenlijk de tipgever dankbaar zijn, ondanks de kater die ik ervan heb overgehouden. Wat ik in elk geval wel weet is dat het morgen zeker niet de eerste dag zal zijn van een nieuw leven.

Rinus Vuik :
OK Arie tot dan!

vrijdag 18 mei 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Geen zorgen Rinus, zo afentoe kom ik nog weleens naar 010, de laatste keer was een jaar of drie/vier geleden op de havendagen, met een gedeelde tentoonstelling met Jan Hovener e.a. in het "Hulskamp" kasteel (dit als oud Noordereilander en Feijenoordstraat bewoner) en behalve een fluitje (zijn alleen zo verrot klein hier in m'n woonland gaan ze per 1/2 ltr) gaat een goedglas wijn er altijd wel in met of zonder croquetten of gehakt ballen van Cafe Compagne. Ik hou je (jullie) (ook al zei m'n Opoe dat jullie een rot woord is) op de hoogte......

vrijdag 18 mei 2018

Rinus Vuik :
Jammer Arie, ik had graag een glas wijn met je willen drinken, hier in Rotterdam,maar ik denk dat Spanje voor jou een juiste keuze is!
Mocht je alsnog een keer Rotterdam aandoen, dan hoor ik dit wel.
Veel succes en een aangenaam leven in Spanje!!!

vrijdag 18 mei 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Nee,..nee,.. Rinus porfavor, ik ben wel m'n huis in LT aan het verkopen, ben 40 jaar geleden m'n NL'der schap verloren door m'n paspoort niet te laten verlengen, maar ben heeel goed opgevangen door m'n SP vrienden. Enkele jaren geleden in contact gekomen met de NL ambasadeur (Joep Wijnands en z'n vrouw Carmen, geweldige mensen, een reklame voor NL) welke me aanbood te helpen bij het opnieuw aanvragen van het NL'der schap doch we zijn gestrand op het feit dat ik dan opnieuw moest inburgeren met een prijskaartje van 900,-- euries, dus heb ik vriendelijk bedankt voor de eer. Wil je goed en goedkoop wonen in LT tekoop een 8 kamer woning met binnen zwembad en 28 are tuin en een garage voor 3 autos.... ik ga terug naar m'n Spaanse vrienden en dochter.

donderdag 17 mei 2018

Rinus Vuik :
Arie@ Ben, of kom je weer naar Nederland, nu je het over inburgeren hebt?

donderdag 17 mei 2018

Arie C. Torcque Zaanen :
Bedankt Rinus, ook van jou woorden kan een mens blij worden. (gek eigenlijk, "woorden- worden")het zelfde uitgesproken toch een andere betekenis, bij het inburgeren vrediend dit toch wel enige aandacht.

donderdag 17 mei 2018

Rinus Vuik :
Van deze column heb ik echt kunnen genieten.Bedankt Arie!Op naar de volgende, want daar kijk ik naar uit!!

donderdag 17 mei 2018

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties