Zijn mooiste uren

6994-zijn-mooiste-uren (Door Geert-Jan Laan)

Op dit ogenblik viert de Britse acteur Gary Oldman triomfen in de Nederlandse bioscopen met zijn vertolking van Winston Churchill in de mei dagen van 1940 toen Hitler geheel Europa leek te bezetten.De film heet "His finest hour". Ik zou dat vertalen in het Nederlands als:,, Zijn mooiste uren."

Ik ben zo langzamerhand een van de weinige mensen die Churchill nog echt, in wekelijkheid -levend en wel- nog hebben gezien. Ook de datum weet ik nog precies. Dat was op 7 juli 1960. Ik was een jong studentje op de Regent Street Polytechnic in Londen

Er vielen een paar lessen uit en mijn vriend Neil Farmer zei voor de grap:,Zullen we eens op de publieke tribune van het Lagerhuis gaan kijken." Dat vond ik een goed plan. De enige veiligheidsmaatregel bestond uit het invullen van een formulier waarin wij beloofden geen bommen of explosieven naar beneden te gooien. De dag tevoren was Britse labour politicus Aneurin Bevan overleden.. Hij was in de jaren dertig een gevreesde vakbondsleider van de vakbond voor havenarbeiders, zeelieden en aanverwante bezoekers.

Hij was minister van Arbeid geweest in het oorlogkabinet van Winston Churchill. In de film staat Churchill onder hevige druk een aparte vrede met Adolf Hitler.te sluiten. Vooral vooraanstaande conservatieven dringen daar op aan. Churchill zat helemaal rechts op de eerste bank, die verder helemaal gevuld was met ministers van de Conservatieve Partjj Aan de overzijde zaten de prominente leden van de Oppositie De labourleden dus. Nye Bevan. had recht tegenover Churchill gezeten. De voorzitter roemde de kwaliteiten van de overleden linkse politicus. Churchill leunde op zijn stok en zweeg. Na de toespraak liep het Lagerhuis leeg. Alleen Churchill bleef zitten. Toen vrijwel iedereen weg was kwam hij overeind en liep hij naar de overkant. Vlak voor de plek waar Bevan had gezeten boog hij zijn hoofd en knikte.

In het verslag van de Britse krant The Guardian noemde de verslaggever dit eerbetoon :Zijn "dearest ennemy." Zijn meest geliefde vijand.En ik was erbij.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Geert-Jan Laan

Geert-Jan Laan (1943, Delfzijl) is mede-oprichter van de nieuwe weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen.
Laan begon zijn journalistieke carrière bij Het Vrije Volk en het Rotterdams Parool, werkte van 1970 tot 1975 als sociaal economisch redacteur bij Het Vrije Volk en bedreef tussen 1975 en 1982 samen met Rien Robijns onderzoeksjournalistiek, o.a. naar Lockheed/Northrop, OGEM, etc. Ze wonnen de persprijs 1980 en publiceerden samen vijf boeken.

Daarna werkte Laan tot 1990 als plaatsvervangend hoofdredacteur/directeur van Het Vrije Volk te Rotterdam. Via zijn eigen PR- en journalistiek productiebureau deed hij in 1991 ,in opdracht van Robert Maxwel, onderzoek naar de eerste Nederlandse tabloid.

Hij was tot 2003 hoofdredacteur van Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden en was onder meer voorzitter van het Nederlands Persmuseum te Amsterdam. Tevens was hij voorzitter van de Commissie Dag van de Persvrijheid.

KOPSTOOT

Van een hele klas keerden vier leerlingen terug

(Door Hans Roodenburg)

De Stichting Loods24 en Joods Kindermonument kunnen nog wel even doorgaan met het plaatsen in Rotterdam van zogenoemde Stolpersteine. Dat gebeurt op verzoek. In de Tweede Wereldoorlog zijn er ruim 100.000 Joden in Nederland door de nazi’s vermoord. Vandaag en morgen worden er weer 35 Stolpersteinen geplaatst in Rotterdam.

Na Amsterdam en Den Haag was Rotterdam met circa 13.000 Joodse inwoners de derde stad met de meeste Joodse inwoners aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Van hen zijn er bijna 10.500 Rotterdammers vermoord in de nazikampen. Het merendeel woonde in het oude gebombardeerde centrum.

Vanaf het uitbreken van de oorlog werd de Joodse gemeenschap geconfronteerd met allerlei maatregelen. Volgens de site van de Stichting Loods24 moet men denken aan Joodse kinderen die naar eigen scholen moesten, het dragen van de Davidsster en borden met opschriften als ‘Joden niet gewenscht’ of ‘Voor Joden verboden’, die de Joodse inwoners van de stad steeds verder uitsloten.

De in totaal 35 Stolpersteine worden in deze dagen geplaatst in het trottoir voor huizen waar ooit Joodse Rotterdammers hebben gewoond. Het was hun laatste officiële woonadres. Iedere plaatsing is bijzonder want het gaat over mensen die ergens in Rotterdam hebben geleefd.

Inmiddels liggen er in Rotterdam meer dan 300 Stolpersteine. De kosten ervan zijn bijeengebracht vaak door kleine donaties van bezoekers aan het Museum 40 – 45 NU aan de Coolhaven.

Op de site http://www.yadvashem.org/ zijn namen van Rotterdammers terug te vinden.

Bijschrift foto: Van deze klas keerden vier leerlingen terug........


  • Nieuw

  • Reacties