Spoken werken nieuwbouw tegen

6526-spoken-werken-nieuwbouw-tegen (Door Jim Postma)

Het is al weer meer dan 40 jaar geleden dat ik mij hier midden in de Provenierswijk kwam vestigen, zo rondom 1975. Ik kwam net terug (25 jaar oud toen) uit een totaal andere wereld, namelijk het continent Afrika. Waar ik met een bijzondere missie zo’n zeven jaar vertoefde en door vele Afrikaanse landen zwierf; als dus nog betrekkelijk jonge man.

Er stond toen nog in onze Versijdenstraat een prachtige robuuste kerk. Die werd destijds tot mijn grote spijt gesloopt.

Vervolgens, eind zeventig, begin jaren tachtig, begon de toenmalige nieuwbouw aan verzorgingstehuis De Provenier. Laagdrempelig en zelfs een lust om er als buurtbewoner na de voltooiing binnen te stappen. Via de recreatieruimte waar onze bejaarde medemensen zich tegoed deden aan warme maaltijden. Of een lekker koud portje, of borreltje. Met zo’n gevoel van ‘all in the family’. Van gebrek aan zorg of een tekort aan handen aan het bed had nog niemand gehoord.

Met sommige van onze bejaarde medebewoners bouwde je een leuke band op. Vooral natuurlijk op de benedenverdiepingen. Je klopte daar eens aan, of vanachter hun ruiten werd je gewenkt om naar hen toe te komen, voor een gezellig praatje of om een boodschapje voor hen te doen. Al met al reuze ‘gezellie’ voor beide partijen.

In de latere jaren werd dit verzorgingstehuis voor mij net een vogelkooi. Als de gordijntjes van hun kooitjes een paar dagen of soms weken dicht bleven, dan zat er ineens een ander vogeltje in. Het oude vogeltje bleek dan gevlogen te zijn naar de eeuwige jachtvelden. Dat ging met grote regelmaat, zo’n drie of vier minstens per maand. Meestal met de ambulance weggevoerd,om, zo bleek later, nooit meer op hun oude nest terug te keren.


Foto: Kroegtijgers uit heel Rotterdam bezochten onlangs het gesloopte verzorgingstehuis ‘De Provenier', met rechts op de voorgrond gehurkt ‘reisleider' Jim Postma. Op de achtergrond (zie de witte vlekken) zijn nog duidelijk de spoken van het tehuis te zien!. (Foto: Rinus Vuik)

Nu is dit alles dus voorbij. In mijn straat en bij het Centraal Station lijkt het wel oorlog, sinds de sloop van 'De Provenier' en de werkzaamheden aan de achterkant van het CS. Om over al die overlast en schade (scheuren in huizen, fijnstof, ect) nog maar te zwijgen.

Dit nog redelijk in staat zijnde oude verzorgingstehuis had nooit gesloopt mogen worden, maar gerenoveerd voor een andere bestemming. Een laagdrempelig budgethotel bijvoorbeeld vlak naast CS had een veel betere doel geweest. Of zelfs betaalbare appartementen voor studenten. Maar de betrokken plannenmakers wilden niet naar onze ideeën in deze luisteren

Intussen gaan de sloopwerkzaamheden gepaard met grove tegenslagen. Tot mijn grote plezier. Keer op keer gaan de sloopmachines (met grote happers en metalen snavels) kapot.

Via een droom kreeg ik de oorzaak hiervan te horen. De geesten of zoals u wilt ‘De Spoken van De Provenier' (de duizenden overledenen in de loop van de vele tientallen jaren) waren zwaar in opstand gekomen. Hun lang verdiende rust in dit voormalige rust- en zorgtehuis werd namelijk zwaar verstoord. Niemand had hier bij stilgestaan. Zeker niet de rijk gevulde projectontwikkelaars met allemaal dollartekens in hun ogen. Echter ‘Boontje zal om zijn Loontje komen’, wees daar maar gerust op. Luister maar.

‘Wij gaan er alles aan doen’, zo vertelde mij geruststellend de voorzitter van deze geestenclub, om deze geplande nieuwbouw met hand en tand tegen te gaan. Ik weet als geen ander hoe dit aan jullie buurtbewoners aan het hart gaat'.

Let dus op, die nieuwbouw komt echt nietniet van de grond. Zodat er voor jullie en voor ons een prachtig mooi plantsoen met veel groen overblijft. Met gezellige houten bankjes voor onze onderlinge ouderwetse gezellige ‘praatjespot.’

Bij zijn verdwijnen uit mijn droom sprak ik bij mijn wakker worden met een gelukzalige glimlach om mijn lippen: ‘Daar hou ik je aan, ouwe!’


Foto: Ook deze machines werden door de spoken tegengewerkt! (Foto: Rinus Vuik)

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

NEIN, ZWEI! ..

Toen in 1982 ene Helmut Kohl de nieuwe Duitse Bondskanselier werd, was nog maar weinig over hem bekend. Van Duitse collega journalisten hoorde ik dat de nu bij zijn overlijden zo geprezen politicus erbarmelijk slecht Engels sprak. Later hoorde ik wat voorbeelden hiervan.

Kohl was op bezoek bij president Reagan en op weg naar het Witte Huis crashte de limousine van de voor hem rijdende Margaret Thatcher op de limousine van president Reagan. Thatcher stapte uit en sprak:,, I am so sorry." Reagan antwoordde beleefd:,, I am sorry too." Waarop de limousine van Kohl ook botste en de Bondskanselier uit de auto sprong:,, I am sorry Three " sprak Kohl trots.

Later in New York na een bijeenkomst van de VN ging Kohl in een Amerikaanse kroeg wat met zijn secretaresse drinken. Zij wilde sherry. De barkeeper vroeg: ,,Do you want dry sherry?".

Kohl met stemverheffing: ,,NEIN, ZWEI!"

Fotobijschrift: in 1995 bezocht de toenmalige Bondskanselier Helmut Kohl het monument van Zadkine in het hartje van onze stad. Geflankeerd door links toenmalig premier Wim Kok en rechts van Kohl toenmalige burgemeester Bram Peper.




  • Nieuw

  • Reacties