COLUMNS

Woede en wrok

8005-woede-en-wrok
(Door Ronald Sörensen)

Eigenlijk had ik een stukje willen schrijven over de betekenis van Pim Fortuyn voor ons land en onze stad in het bijzonder.

Buiten dat zoiets niet in één stukje lukt, kwam in iedere door mij op het scherm geplaatste regel woede en wrok tussen de letters door sijpelen.

De woede ontstond bij mij al, toen ik hoorde van de aanslag. Ik zat net naast iemand van een partij, die er alles aan gelegen was om Pim zo zwart mogelijk te maken. Zelfs vergelijkingen met Hitler en het speculeren op eventuele deportaties uit onze stad werden niet geschuwd. Bijna had ik geschreeuwd: “Heb je gvd. nou je zin”, maar ik holde naar een televisie toestel, omdat op dat moment nog niet alles doordrong en alleen over een aanslag gesproken werd. Toen alles duidelijk was, werd ik overvallen door verdriet en een grote moedeloosheid: ik kon en wilde niet meer reageren. Pas toen de burgemeester me wees op de moeilijke situatie van dat moment raapte ik mijn moed bij elkaar en liet me interviewen door een journaliste waartegen ik Pim ooit had horen zeggen: “Mevrouw u bent een etter” en “mens ga lekker koken” Uitgerekend zij!

Dezelfde droeve avond, toen we als fractie verslagen en nog vol ongeloof op ons kantoor bij elkaar zaten, kwam één van de ergste schelders op Pim ons condoleren: We konden het niet opbrengen om hem aan te horen en stuurden hem direct weg (eufemisme)

Uiteindelijk is dat gevoel van woede omgezet in wrok. Wrok die al 17 jaar voortdurend gevoed wordt.

Door drie vooraanstaande PvdA’ers die ik op youtube hoor zeggen, dat Fortuyn gelijk had, maar dat ze dat uit carrière overwegingen niet durfden te zeggen. Door een vooraanstaande Rotterdamse, die verklaart dat de dood van het collega raadslid Fortuyn haar niet veel deed. Door zowel Marcel van Dam als Thom de Graaf, die me persoonlijk (nooit in het openbaar) zeggen, dat ze spijt van hun opmerkingen hebben. Door de commissie die de dood van Pim onderzoekt en tot heel vreemde conclusies komt. En natuurlijk door het bizarre vonnis tegen de moordenaar.

Dat laatste vreet eigenlijk nog het meest aan me. Niet alleen het vonnis, maar ook de houding van die smerige schoft. Je eigen mening zo belangrijk vinden dat je een medemens het recht om te leven ontneemt, maar zelf alle rechten die er maar zijn opeist.

Maar misschien wordt mijn wrok nog het meest gevoed door de vanzelfsprekendheid, waarmee de media en het gros van de samenleving het vrij rondlopen en zijn handelen accepteren: Hij heeft immers zijn straf gehad! Onbegrijpelijk en voor mij heel moeilijk te aanvaarden.

Op zes mei sta ik weer even met geestverwanten stil bij het gebeuren van zeventien jaar geleden. Daar is gelukkig een plek voor gecreëerd.

Mijn wrok zal nooit een plek krijgen.

Lees verder

Laat de Kaap zoals hij nu is.

7992-laat-de-kaap-zoals-hij-nu-is
(Door Ronald Sörensen)
Een stad is soms net een levend organisme waar we minder vat op hebben dan we zouden willen. Zonder dat je het wilt o[...]

Het kartel bestaat

7982-het-kartel-bestaat
(Door Ronald Sörensen)

De eerste keer dat Thierry Baudet zijn uil van Minerva speechend deed neerdalen op onze ledenvergadering inboreaal Ro[...]

Oppassen geblazen!

7978-oppassen-geblazen
(Door Ronald Sörensen)
In een krant, die zichzelf volkomen ten onrechte kwaliteit toedicht, stond een artikel over toenemend rechts extremisme[...]

Sport en bier

7977-sport-en-bier
(Door Alek Dabrowski)
Dit weekend vond in Rotterdam de marathon plaats. Heel Rotterdam liep uit. De stad was bomvol. Wat mij altijd opvalt [...]

Bittere pil

7973-bittere-pil
(Door Frank Drion)
De euthanasiediscussie is weer op volle toeren gekomen door een recente mededeling van het OM, dat weer een art[...]

Het nut van schelden

7969-het-nut-van-schelden
(Door Ronald Sörensen)
Mijn waarneming dat de NSB in mei 1940 nog slechts een 10.000 leden had, heeft me enkele reacties van ongeloof opgele[...]

Het gevaar van de jaren dertig

7957-het-gevaar-van-de-jaren-dertig
(Door Ronald Sörensen)
Terug van een familiebijeenkomst in Madrid, heb ik de overwinning van Forum rustig op me in kunnen laten werken. Een [...]

La Mama!

7954-la-mama
(Door Frank Drion)
Iedereen schijnt het nodig te vinden om een uitvoerig boek te schrijven over zijn of haar moeder. De voetbalcommenta[...]

Linéa Recta: Wie is schuldig?

7948-lin-a-recta-wie-is-schuldig
(Door Frank Drion)
Er is dezer dagen in Den Haag veel discussie over het oplossen van een te grote schuldenberg. Het is grappig dat die [...]

Hoe halen ze het in hun openbare hoofd?

7947-hoe-halen-ze-het-in-hun-openbare-hoofd
(Door Ronald Sörensen)
Als net afgestudeerd protestant christelijk onderwijzer solliciteerde ik in 1969 bij een p.c. huishoudschool aan de Ca[...]

Social media

KOPSTOOT

Schreven de goden de Illias en mensen de Odyssee?

Julian Jaynes (1920-1997) was een Amerikaans psycholoog en een avontuurlijk wetenschapper van groot formaat.

Ik citeer uit Wikipedia:

Jaynes was eén van de eersten die een bewustzijnstheorie als puur wetenschappelijk propageerde. In zijn boek The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind uit 1976 beschrijft hij zijn "bicameral mind", ofwel bicamerale of tweekamerige geest, theorie.

Jaynes opvatting is dat de twee hersenhelften, tot circa 3000 jaar geleden, vrijwel onafhankelijk van elkaar hebben gewerkt. In die tijd zouden mensen onbewust zijn geweest en hebben geleden onder het fenomeen ‘stemmen horen’ en andere soorten hallucinaties en zelfs onder vormen van dissociatie zoals die van de meervoudige persoonlijkheid.

De doorbraak van ‘bicamerale geest’ tot bewustzijn zou ongeveer 2700 jaar geleden, ten gevolge van de opkomst van geschreven en gelezen teksten en de spraakevolutie van de oude Grieken, hebben plaatsgevonden. In die tijd, zesde eeuw voor onze jaartelling, werden door de Grieken de democratie en natuurfilosofie ontwikkeld, dat hij ziet als een bewijs voor zijn theorie.

Wanneer we dus, aldus Jaynes, deze definitie volgen, zouden we moeten inzien dat geen van de personages in bijvoorbeeld de Ilias een bewustzijn had. Woorden worden erin niet figuurlijk maar in hun letterlijke oorspronkelijke betekenis gebruikt. ‘Psyche’ betekent adem, niet ziel, geest of bewustzijn; ‘thumus’ betekent beweging/trilling, niet emotie; ‘nous’ betekent waarneming, niet voorstellingsvermogen enz.

Jaynes neemt aan dat de wereld van de Ilias van voor 3500 jaar geleden gedomineerd werd door een tweedelige 'bicamerale geest', waarvan de rechterhelft uitvoerend is en god heette en een linkerhelft die volgzaam was en mens werd genoemd. Het waren de goden die de mensen direct of indirect (via priesters etc.) bevelen tot handelen gaven.

De 'bicamerale mens', aldus Jaynes, ontstond zo'n 11000 jaar geleden ten noorden van de zee van Galilea waar toentertijd een theocratisch georganiseerde nederzetting was gevestigd. Deze samenlevingsvorm verspreidde zich gestaag. De bicamerale beschavingen ondergingen zo'n 3500 jaar geleden geweldige culturele (uitvinding en verspreiding van het schrift) en vulkanische uitbarstingen die vele koninkrijken uiteen deed vallen. In deze chaos kon alleen het bewustzijn zich handhaven. Deze verandering wordt, volgens Jaynes, verhaald in de Odyssee die een eeuw later dan de Ilias werd geschreven. Hierin vinden we bewuste personen en psyche, nous en thumus als metaforen van bewustzijn. Tot zover Jaynes.

(door Kees Versteeg)

De foto is van azquotes.com

  • Nieuw

  • Reacties