Sinterklaas afschaffen!

5243-sinterklaas-afschaffen (Door Jim Postma)
Ik was vijf jaar toen ik voor de eerste keer van mijn ‘oude heer’ hoorde: ,,Jongen, Sinterklaas bestaat niet!’’ Dat was een grote domper voor mij. Haast elk kindje van de kleuterschool had het in die tijd over ‘De Goede Sint’ en ‘pakjesavond’ op 5 december.
Over het Sinterklaasfeest zelf zei hij: ,,Het is helemaal geen feest van die Sinterklaas, het is het feest van de winkeliers.’’


Thuis werden wij ‘Spartaans’ opgevoed. Zonder toeters en bellen. Zo vlak na de oorlog, begin vijftiger jaren, hing bij ons altijd van de armoe ‘de lamp voorover’. Constant de touwtjes aan elkaar knopen met geen pepernoot in huis.

Je kleuterschoolvriendjes lieten na pakjesavond hun aanwinsten zien. Voor mij geen pretje en waarschijnlijk zei ik uit pure afgunst: ,,Jullie ouders liegen. Sint bestaat niet.’’ Ik moest het al snel afleggen tegen hun ‘nietes’ tegenover mijn ‘welles’. Ook dat was voor mij hard gelag. Een discussie over ‘Piet’ zwart of niet, hoorde je toen niet. Zo onschuldig was de wereld nog.

Tot voor kort had ik gezworen geen woord te wijden aan de huidige ‘Zwarte Pietendiscussie’. Maar nu het met de dag erger wordt, zelfs met ‘doodsbedreigingen’ over en weer, moet deze volkomen flauwekul voorgoed ophouden. Dus zeg ik nu: ,,Sinterklaas in zijn geheel afschaffen.’’ Maar die arme kinderen dan?
Juist! Moet je kinderen dan vanaf hun prille opvoeding groot brengen met een leugen? Terwijl wij ze aan de andere kant leren om niet te liegen. Alleen hierin zit al een grote tegenstrijdigheid.

Dat Sinterklaas niet uit Spanje komt is al bekend sinds het jaar 342 na Christus. Toen stierf ‘Nicolaas van Myra’ op 6 december in dat jaar. Hij was geboren in Patara Le Lycië, het latere Turkije. Volgens de archieven werd in 1427 voor het eerst in Nederland in de St. Nicolaaskerk in Utrecht het feest gevierd door schoenen neer te zetten. De opbrengst in geld ging op 6 december naar de armen. Tijdens de Reformatie in 1600 probeerden protestantse predikanten het feest af te schaffen wegens dit ‘katholieke bijgeloof’.

Niets nieuws onder de zon dus. Of wij laten onze kinderen pakjes maken voor hun arme leeftijdsgenootjes via de voedselbanken. Of wij stappen definitief over op de Kerstman. Met zijn prachtige arrenslee en zijn zwoegende, ploegende mooie rendieren.

Alleen begint dan het hele gedonder opnieuw.
Met protesten, bijvoorbeeld uit de Dierenpartij.

chris ripken :
'Als we de engelen maar horen zingen met hun kinderstemmetjes!

woensdag 17 dec 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties