COLUMNS

Nachtleven: De Rex

7040-nachtleven-de-rex
(Door Alek Dabrowski)

Rotterdam kent een nachtleven. Daarmee bedoel ik niet de cafés die tot diep in de nacht open blijven. Ik doel op nachtclubs. Vroeger zaten er op Katendrecht vrouwen achter de ramen. In het verlengde daarvan waren er op het schiereiland duistere cafés, die je als nachtclubs kon aanmerken. Rond de Westzeedijk had je ook wat nachtbars. Van dit nachtleven is nauwelijks meer iets over. Een verdwaalde zeeman moet vandaag de dag goed zoeken in Rotterdam om aan zijn gerief te komen. Alleen de ’s Gravendijkwal kent een aantal nachtclubs. Het zijn gesloten bastions. Wat er binnen gebeurt, daar kan de voorbijganger slechts naar raden.

Van een andere orde was de Rex, de legendarische bioscoop aan de Eerste Middellandstraat. De Rex opende de deuren in 1943. In de jaren vijftig draaiden er vooral actiefilms. En voor de kinderen werden er overdag Tarzanfilms vertoond. In de jaren zestig veranderde het aanbod en werd de Rex een seksbioscoop. Hun slogan lag voor de hand: “Voor sex ga je naar Rex”.

In de jaren negentig was alle glamour, voor zover de Rex die ooit had bezeten, verdwenen. Ik kende wat mensen die er in die tijd regelmatig met plezier heengingen. Er moest entree betaald worden, maar de flesjes Hertog Jan waren zo goedkoop, dat je na een uur al winst maakte.

Zij gingen naar de bovenverdieping. Hier was een barretje gehuisvest met podium waarop af en toe een showtje plaatsvond. De muren waren behangen met prikkelend bedoelde afbeeldingen en dito projecties. In het donker van de filmzaal beneden vonden de schunnige handelingen plaats. Die ruimte werd beslist gemeden.

Een enkele keer kwam ik er bij toeval terecht. Op een Griekse avond waren de bardames in toga’s gehuld. Bij nadere inspectie bleken het niet geheel reine lakens te zijn. Waarschijnlijk waren ze diezelfde ochtend van het bed gegrist. De Griekse muzak beperkte zich tot het standaardrepertoire dat je al decennialang moest aanhoren in de Griekse restaurants in de stad.

Het goedbedoelde hoogtepunt van de avond was een showtje. Op het podium verscheen een man in een stierenpak. Het moest een Minotaurus voorstellen, dus geheel in het kader van het thema. In de Griekse mythologie is dit een heldhaftige figuur. Op het kleine podium van de Rex bleef hier weinig van over. Temeer daar het publiek slechts aandacht had voor de flesjes bier op de bar en voor elkaar.

Een in een groezelig laken verpakte vrouw, die uit de coulissen opdook, kon de aandacht van het publiek evenmin vatten. Het was de bedoeling dat de twee publiekelijk tot paring zouden overgaan. Voorlopig werd er wat om elkaar heen gedanst. Door de zware stierenkop bewoog diegene die de mannenrol vervulde nogal onhandig met zijn onderstel. De vrouw nam een wulpse houding aan om hem tot opwinding te brengen. Het geheel was zo potsierlijk dat de weinige bezoekers die er aandacht aan schonken de slappe lach kregen. En slap was in meerdere opzichte de show die we voor ons zagen. De stier droop na tien minuten alweer af, zonder gedaan te hebben wat hij moest doen.

Nahikkend van de lach nam ik een biertje aan de bar. De twee maten waarmee ik hier binnen was gekomen, waren na een kwartier al afgetaaid en hadden dit spektakel gemist. Ik zou het ook niet laat maken. Ineens begreep ik de Amerikaanse filmmaker die dat jaar het IFFR bezocht. Bij de première van zijn film was hij niet komen opdagen. Hij bleek dagelijks in de Rex te vertoeven. Hier viel tenminste wat te lachen, was zijn commentaar.

Wordt vervolgd

Lees verder

Faust

7035-faust
(Door Ronald Sörensen)
Ik moest aan dit meesterwerk van Goethe denken toen ik de foto zag bij de totstandkoming van het links-islamitische b[...]

Pasfoto voor het rijbewijs

7034-pasfoto-voor-het-rijbewijs
(Door Jim Postma)
Zo’n drie maanden terug kreeg ik van de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) uit Rijswijk een brief met de mededel[...]

Vermeend racisme

7013-vermeend-racisme
(Door Ronald Sörensen)
Toen ik 16 jaar gelden openlijk voor Pim Fortuyn koos, maakte ik iets verbijsterend mee. Jaren was ik werkzaam op een[...]

Anekdotes uit de gesloten Spiegel (1)

7012-anekdotes-uit-de-gesloten-spiegel-1
(Door Jim Postma)
In het onlangs met veel feestvreugde gesloten café Spiegel (zie elders op deze pagina) zijn in de loop der jaren hee[...]

Autoriteiten te over

7007-autoriteiten-te-over
(Door Frank Drion)
>>column Linéa Recta De titel ‘autoriteit’ wekt grote verwachtingen en achting. Er zijn voorbeelden te over[...]

Buitenlands gedistilleerd: Leningrad

7002-buitenlands-gedistilleerd-leningrad
(Door Alek Dabrowski)
In het buitenland bezoek ik graag de lokale kroegen. Eind jaren tachtig was ik in Petersburg, dat toen nog Leningrad [...]

Zijn mooiste uren

6994-zijn-mooiste-uren
(Door Geert-Jan Laan)
Op dit ogenblik viert de Britse acteur Gary Oldman triomfen in de Nederlandse bioscopen met zijn vertolking van Wins[...]

Gevalletje asymetrische discriminatie

6991-gevalletje-asymetrische-discriminatie
(Door Ronald Sörensen)
Joram van Klaveren heeft tijdens zijn studie stage gelopen ten burele van Leefbaar Rotterdam. Na het afronden van zijn[...]

Het Filmfestival

6975-het-filmfestival
(Door Alek Dabrowski)
Ieder jaar is het weer feest. Vanaf eind jaren tachtig bezoek ik het mooiste festival van Rotterdam, het IFFR. Ik neem[...]

Waan van de dag

6958-waan-van-de-dag
(Door Geert-Jan Laan)
De dichter Jean Pierre Rawie heeft een uitnodiging geweigerd van een afdeling van de Rijksuniversiteit Groningen (RU[...]

Social media

KOPSTOOT

Irezumi

De –heel jaren zestig- behoorlijk door sex en geweld gefascineerde Yasuzô Masumura wist met zijn obsessies behoorlijk mooie films te maken. 'Irezumi' is er één van. 'Irezumi' dat zoveel betekent als tatoeage, gaat over een winkelierdochter die de benen neemt met een winkelbediende. Vervolgens wordt ze tot prostitué of geisha gemaakt.


Ze krijgt een tatoeage op haar rug die haar toch al niet al te fijne karakter nog wat scherpere kantjes geeft, of daar in de film als excuus voor wordt gebruikt.
De trailers die als extra op de DVD staan, laten nog wat meer typisch Matsomura (1924-1986) zien. Dat is bepaald niet typisch Japan.
Masumura studeerde weliswaar ijverig en veel in Japan, waaronder rechten en literatuur, maar ging daarna door naar Italië. Van 1951- 1953 studeerde hij film aan het Centro Sperimentale Di Cinematografia. Hij zei erover: Na twee jaar Europa beleefd te hebben wilde ik mooie, vitale en sterke mensen die ik daar leerde kennen portretteren. Dat bleef hij doen in zijn Japanse films. Zo lopen er meerdere culturen door zijn films heen. Hij is niet de enige bij wie dat gebeurde. Van Gogh was weg van Japanse prenten. De voorbeelden zijn legio. Het maakt uit. Soms wordt iets door weten mooier, soms ook niet.

(door Ronald G)


  • Nieuw

  • Reacties